نامه ای به مادرم

مادر! تو رنج دائمی بر خود هموار می سازی تا فرزندت روز به روز رشد کند و بزرگتر شود. مادر تو این محبت خود را به تمامی جامعه بشری منتقل می سازی. مادر تو رهبر خاموش و بی ادعای پدری. مادر تو مقام شایسته و افتخار آمیز خود را در کنار پدر چه خوب و چه زیبا احراز می کنی

مادر! از تمام معایب و مفاسدی که مردان مسئول بوجود آوردن آن اند، هیچ کدام به این اندازه انحطاط برانگیز و خشونت آمیز نیست که نیمه ای از جامعه بشری، نیمه ای که تو از آنی، مورد نابرابری و تبعیض قرار گیرد. اما مادر، من این نیمه که تو از آنی نه جنس ناتوان که از جنس مرد تواناتر، نجیب تر و شریف تر می دانم. زیرا تو مظهر فداکاری، رنج خاموش و تواضع و ایمان و دانشی.

مادر! تو مظهر فداکاری، قربانی سازی خویشتنی، و امتیاز عظیمی بر پدر به عنوان یک مرد، داری. مادر من تردید ندارم که تو خیلی بیش از مردان برضد جنگ اقدام می کنی. مادر عزیزم، وظیفه توست به عنوان یک زن هنر صلح را به جهان جنگ آلود پس از خشونت و تشنه صلح و آشتی و محبت و مروت بیاموزی»

زندان اوین بهار ۱۳۹۰