تاریخ مبارزات مردم جهان، تاریخ پیوسته ای ست که در آن تلاش برای رهائی، با تلاش برای آزادی بیان به عنوان اولین نشانۀ رسیدن به روزگار نو گره خورده و آن را برجسته کرده است.
هشتم مارس ۱۸۵۷ میلادی، اعتراض بخشی از زنان کارگر نیویورک که خواهان بهبود شرایط کار و زندگی خود بودند با تهاجم نیروی پلیس به شدت سرکوب شد و از آن پس این روز، به خصوص در ذهنیت نیمی از مردم جهان، یعنی زنان به شکل برجسته ای به عنوان سرآغاز یک دور تازه در مبارزه برای به دست آوردن حقوق برابر و رهائی از رابطه های سلطه گری به ثبت رسید.
پیوند این مبارزه برای رهائی و برابری، با دیگر مبارزات اجتماعی مانند مبارزات کارگران، دانشجویان، ملیت ها و دیگر اقشار اجتماعی، امر آشکاری ست که وجود هر یک از آن ها را بدون وجود دیگر ناممکن می سازد. سرفصل همه این مبارزات نیز در گام نخست، آزادی اندیشه و بیان در همه صورت های گفتاری، شنیداری و دیداری آن است.
کانون نویسندگان ایران در تبعید، در راستای منشور همیشگی خود و در دفاع از حق آزادی اندیشه و بیان؛ فرارسیدن روز خجسته هشت مارس را که یادآور و نشانه اراده برای رسیدن به یک دنیای برابر است گرامی می دارد و مبارزه زنان را در این راستا امری دوران ساز و بیان آشکار و در پیوند با رهائی کل جامعه انسانی از روابط سلطه گری و خفقان و استبداد می شناسد.
به ویژه در این شرایط حساس از حیات اجتماعی زندگی مردم ایران و مبارزات شکوهمندی که در برابر بیداد و خفقان موجود در جمهوری اسلامی درگرفته است، هشت مارس نشان و نیروی دیگری است که علیه سی و یک سال ستم عریان و شدیدترین خشونت ها نسبت به زنان جامعه ما، جبهه مردمی مبارزه را گسترش می دهد و نیروی زنان را بهتر از پیش برای حضور قاطع تر و سازمان یافته تر در دفاع از برابری به میدان می کشد.
گرامی باد مبارزه زنان در راه رهائی و برابری
کانون نویسندگان ایران در تبعید
۸ مارس ۲۰۱۰
