وقایع خونبار اخیر، بار دیگر چهره خشونت عریان اعمالشده علیه مطالبات ابتدایی مردم ایران را آشکار ساخت. جانباختن شهروندانی که در پی آزادی، عدالت و کرامت انسانی بودند، زخمی عمیق و ماندگار بر پیکرهٔ جامعه بر جای گذاشته و خانوادههای بسیاری را داغدار کرده است؛ زخمی که نه قابل توجیه است و نه میتوان آن را فراموش کرد.
این خشونت را نباید رخدادی مقطعی، بلکه نتیجهٔ رویکردی دانست که بهجای پاسخگویی و اصلاح، بر سرکوب، ارعاب و حذف صداهای معترض استوار شده است. شکاف عمیق میان مردم و حاکمیت، حاصل مستقیم همین سیاستهاست؛ شکافی که با توسل به زور ترمیم نخواهد شد و اصلاح آن نیز بسیار دیرهنگام، و غیرممکن است.
ما، جمعی از دانشجویان دانشکدهٔ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران، سکوت در برابر این وقایع را مغایر با مسئولیت علمی، اخلاقی و اجتماعی خود میدانیم. آزادی بیان، حق اعتراض و تجمع مسالمتآمیز، و مصونیت جان شهروندان، حقوقی بنیادیناند که نقض آنها پیامدهای جبرانناپذیر انسانی و اجتماعی بهدنبال دارد؛ از همینرو، هرگونه خشونت و سرکوب اعمالشده علیه حقوق بنیادین مردم را قاطعانه محکوم میکنیم و همدردی عمیق خود را با خانوادههای داغدار جانباختگان اعلام میداریم.
در این شرایط، تلاش برای عادیسازی وضعیت از طریق برگزاری امتحانات یا سوقدادن دانشگاه به آموزش غیرحضوری، نادیدهگرفتن واقعیت اجتماعی و روانی جامعه و دانشجویان است. دانشگاه نهادی زنده برای اندیشه، نقد و گفتوگوست و حضور در آن، حقی بدیهی و غیرقابلسلب است.
در پایان تأکید میکنیم که سرکوب و انکار، راه برونرفت از بحرانهای موجود نیست. یاد جانباختگان این وقایع در حافظهٔ جمعی ما زنده خواهد ماند و مطالبهٔ آزادی، عدالت و کرامت انسانی، همچنان ادامه خواهد داشت.حافظهٔ جمعی ما زنده خواهد ماند و مطالبهٔ آزادی، عدالت و کرامت انسانی، همچنان ادامه خواهد داشت.
