تولد دوباره از دلِ سوگ

حواستان را جمع کنید. تک‌تکِ فیلم‌هایِ چهلم را ببینید. ملتِ بزرگِ ایران در حالِ آفرینشِ زیباترین فصلِ تاریخِ معاصر است. ما همه با هم داریم از یک درگاهِ بزرگِ تاریخی رد می‌شویم. تراکمِ زیبایی و شکوه به حدّی است که یک لحظه چشم‌بستن مساوی است با از دست‌دادنِ فصلی از تاریخ. مادران و پدران، پرچم‌دارِ این فصل از تاریخ‌اند.

مرگ، این مهم‌ترین فصل در حیاتِ بشر، دارد بازتعریف می‌شود. معنایِ تحمیلی‌اش دارد انکار می‌شود. دقّت کنید با چه شکوهی، زندگی دارد از طریقِ بازتعریفِ مرگ پس گرفته می‌شود. عنوانِ مرگ عوض شده؛ از «پایان» به «تداومِ حضور».

در مراسم، آهنگِ موردِ علاقه‌ی جاویدنام را پخش می‌کنند؛ که تو را از من گرفتند، امّا شادیِ تو، سلیقه‌ی تو، ریتمِ تو را از من و جهان نمی‌توانند بگیرند. این بزرگ‌ترین حمله به قلبِ دشمنِ مرگ‌اندیش است.

این جنسِ «آری‌گویی به زندگی»، آن هم درست در هنگامه‌ی تراژدی، قدرتی است که ملتِ بزرگِ ایران دارد و بس. این قدرت را در تمامِ اعصار، هر لحظه به شکلی ثبت کرده است. حواسمان را جمع کنیم تا یک لحظه از دست نرود. ما داریم از دلِ هم دوباره متولّد می‌شویم. پروازِ همایِ سعادت را در آسمانِ این خاکِ گرامی ببینید.

چه سعادتی بالاتر از اینکه ملتِ بزرگِ ایران زلزله در دلِ ارتشِ مردگان انداخته و قبرستانِ مویه و ماتم را به میدانِ زندگی بدل کرده. قرار بود کشتنِ ما با این میزان خشونت، به تحقیرِ ما بیانجامد، امّا ما ساختارِ کرامتِ انسانی را معنایی تازه بخشیدیم. تاریخ دارد سربلندترین سوگِ یک جامه‌ی انسانی را تماشا می‌کند.

ملتِ بزرگِ ایران دارد به جهان درس می‌دهد: تنها راهِ ایستادن در برابرِ مرگ‌اندیشان، تبدیلش به حرکت است با زندگی. و ملتِ بزرگِ ایران، استادِ زندگی‌کردن است در میانِ تمامِ تمدّن‌ها. درود بر ملتِ باشکوهِ ایران‌زمین.

«زهرا عبدی»