نوروز در سایهٔ رنج، در پرتوِ امید

سال نو را در حالی آغاز می‌کنیم که سرزمین‌مان روزهایی دشوار و پراضطراب را پشت سر گذاشته است. سایهٔ جنگ، ویرانی و نآمنی بر زندگی مردم سنگینی می‌کند، و دل‌های بسیاری سرشار از اندوه است؛ اندوهِ از دست‌دادن عزیزان، ویرانی خانه‌ها و خاطرهٔ روزهای سختی که هنوز از یاد نرفته‌اند. با این حال، در میان همهٔ این تلخی‌ها، چراغ امید همچنان در دل‌ها روشن مانده است.

با فرارسیدن بهار، طبیعت جامه‌ای نو بر تن می‌کند و نوید آغاز دوباره می‌دهد. اما برای بسیاری از ما، این نو شدن طبیعت با غمی عمیق همراه است. ما، فدائیان خلق ایران (اکثریت)، خود را در اندوه خانواده‌های داغدار و همهٔ کسانی که در این روزها آسیب دیده‌اند، شریک می‌دانیم و از صمیم قلب با آنان همدردی می‌کنیم.

در تاریخ آمده است که پس از آن‌که سپاهیان عرب سیستان را به خاک و خون کشیدند، مردی چنگ‌نواز در کوی و برزن از رنج‌ها و نامردمی‌ها سخن می‌گفت و اشک خونین از دیدگان بازماندگان جاری می‌ساخت. او خود نیز خون می‌گریست، اما در همان حال بر چنگ نواخت و چنین خواند: «با این همه غم در خانهٔ دل، اندکی شادی باید، که گاه نوروز است.» این روایت، پژواکی از حقیقتی ماندگار است: حتی در تاریک‌ترین زمان‌ها نیز روزنه‌ای از امید باقی می‌ماند.

امروز نیز، در روزگاری که دل‌ها سنگین و نگران است، نوروز یادآور همین امید است؛ یادآور نوزایی، همدلی و ایستادگی، و اینکه زندگی، حتی در دل رنج، راه خود را ادامه می‌دهد.

باشد که سال نو، پایان رنج و خشونت را نزدیک‌تر کند؛ جان مردم بی‌دفاع در امان بماند و صلح و آرامش بار دیگر به زندگی‌ها بازگردد. امید آن‌که خرد و تدبیر بر تصمیم‌ها چیره شود، افقی روشن‌تر پیش روی این سرزمین گشوده گردد و ایران از این دوران دشوار با سربلندی عبور کند.

با امید به صلحی پایدار و پایان هراس، به روزهایی می‌اندیشیم که آرامش در کوچه‌ها و دل‌ها جاری شود و لبخند جای ترس را بگیرد. نوروز را، با همهٔ تلخی‌ها، با امید و همدلی گرامی می‌داریم و برای مردم کشورمان شادی و آرامش، برای رزمندگان‌مان در جبههٔ نبرد با نیروهای متجاوز، پیروزی و برای ایران عزیز، روزهایی روشن‌تر، سربلندی، عظمت و شکوه روزافزون آرزو می‌کنیم.

هیئت سیاسی اجرایی سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت)

۲۹ اسفند، ۱۴۰۴ (۲۰ مارس ۲۰۲۶)

چاپ متن