شکست عقل و منطق در روسیه!

انتخابات ریاست جمهوری در روسیه پایان یافت و مطابق انتظار و همچنین برآیند آن، خریتونوف از سوی حزب کمونیست با ۳۱/۴درصد آرا مردود، و پوتین با  ۲۸/۸۷درصد پس از شماردن صدردصد آرا  رئیس جمهور روسیه شد.

گرچه در این میان مخالفین پوتین بر این باورند که تخلفات گسترده‌ای صورت گرفته است، غرب نیز انتخابات فوق را غیر دمکراتیک به تعبیر خود خواند، اما واقعیت این است که تخلفات گسترده‌ای که از وجود ان اطلاع می‌دهند، نمی‌توانسته است صورت بگیرد. نهایت این تخالفات را می‌توان در رقم ۸۷ درصد که در جای خود رقم وزینی است، خلاصه کرد.

واقعیت این است که جامعۀ روسیه حقیقتاً به پوتین رای داده است. اما از آن‌جایی که دیکتاتورها شیفتۀ ارقامی مانند بالای ۸۰درصد میباشند، در روز یک‌شنبه ۱۷ مارس نیز همین روی‌کرد به‌طور خودکار عمل کرد، رقم را به ۸۷ رساند.

در کشورهای “دمکراتیک” که قیچی و خط‌کش در دست حکومت‌هاست، اعداد وسیله هستند. اما جهت رسیدن به اصل چگونگی توجیه وسیله، پیش از آن نیاز به تبلیغات فریب در چارچوب بزرگ‌نمایی دست‌آوردهای کوچک، بازی با قیمت مایحتاج روز مره و کم‌ارزش جلوه دادن آن، خلاصه زامبی‌سازی جامعه‌ای که آمادگی زامبی شدن را دارد، می‌باشد.

واقعیت زندگی روسیه در اینجا با انتخاب مجدد یکی از خشن‌ترین دیکتاتور ها تمام نشد، بل تازه آغاز شد. هموسویتیکوس که امروزه به غار هموپوتینکوس تغییر مکان داده است، با این انتخاب فاجعه‌بار خود که برپایه سیاه سازی انتخابات، گزینه دیگری نیز موجود نبود، زمینه را برای پوتین مهیا نمود تا در آینده دور وی را افقی از کرملین بیرون آورد، عواقب قانون رهبر شدن در روسیه.

دقیقاً در چند ماه دیگر وضعیت روسیه دگرگون خواهد شد، “پیش‌روی”‌های درون جبهه که چند روز اخیر متوقف شده بود، کم‌کم جای خود را به پس‌روی خواهد داد، قیمت اجناس نیز سر به فلک خواهد کشید، فلج اقتصادی که از پس تحریم‌های غرب گریبان هموپوتینکوس را گرفته است، شدت بیشتری می‌یابد، سرکوب‌ها شدیدتر خواهد شد، فقر مهر خود را بر پیشانی همۀ ان کسانی که تحت تبلیغات “روس بزرگ” در صف‌های چندصد متری انتخاب پوتین ایستادند، خواهد زد. روس هنوز متوجه حقیقت انتخاب زندگی خود نیست، هنوز در خواب آشفتۀ تصرف جهان و گسترش حیطه نفوذ بی‌بدیل خود است.

ما ایرانیان زمانی که انگشت بنفش کردیم، ندیدیم که چه آیندۀ خطرناکی را برای خود فراهم ساختیم. آینده‌ای که قالیباف رئیس مجلس شد، رئیسی جنایتکار رئیس جمهور، نه صدایی از “امیر کبیر” (ظریف) درآمد نه حسن روحانی واکنشی نشان داد.

روس‌ها نیز در جو تبلیغات دروغین چنین رویکردی را تکرار کردند. زمانی که پوتین رهبر کره شمالی را به مسکو دعوت کرد تا مهمات نظامی بخرد، سیاست دولت کاملاً روشن بود که جهت فریب مردم نیاز به برخی پیش‌روی ها می‌باشد، هم‌زمان غرب نیز به‌ویژه امریکا در فروش سلاح به اکرائین تعلل نمود، عقب‌نشینی عامدانۀ ارتش اکرائین زمینه‌ساز پیروزی “ظفرمند ارتش بزرگ” روسیه گردید، پس از آن نیازی به تبلیغات بیشتر نبود.

در ایران اگر بازی بر بد و بدتر استوار است، در روسیه، متناسب با فرهنگ موجود پیروزی‌های بزرگ کارسازند. مهم نیست که ایرانی در چه شرایط اسفناکی قرار داشته باشد، اصلاً مهم نیست که جامعه تا کجا فلج باشد، ولی مهم بود که مثلث جیم شکست بخورد. در روسیه نیز همین اصل مهم نبودن شرایط اقتصادی زندگی اجتماعی بر وعدۀ رسیدن به برلین و پاریس بسیار مسرت‌بخش و ارضاکننده بود، نقش قهرمان تاریخ روسیه و مجری بی‌بدیل در کسب چنین دست‌آورد بزرگ جهانی از دید شهروند تنها بر شانۀ پوتین استوار است. حرکت شهروند پس از این برپایه ذهنیت اجتماعی او کاملا قابل پیش‌بینی است.

تکرار کمدی تاریخ زمانی مضحک‌تر می‌شود، که کیم‌جین این و رهبران سایر کشورهای “دمکراتیک” مانند، ایران، تاجیکستان، ازبکستان، هندوراس، میانمار، بولیوی… در همان نخستین ساعات اعلان رسمی آرا پیروزی پوتین را تبریک گفتند.

انتخاب روسیه انتخابی خطرناک برای ایران و منطقه است. هم‌اکنون بلاروس ارتشی را نزدیک مرز ناتو می‌آورد، تحریکات در مرز ناتو بیشتر خواهد شد، دوطرف به کش و قوس‌های خود شدت بیشتری می‌بخشند، که به نوبۀ خود بسیار خطرناک است. هیئت حاکمه روسیه پس از این، هرچه بیشتر جسورتر خواهند شد، دخالت‌ها بیشتر می‌گردند، منطقه ناآرام‌تر می‌شود، ایران نیز پا در رکاب پوتینیسم ویرانی بیشتر برای شهروندان خواهد داشت، حمایت روسیه و تامین منافع روسیه در ایران به نهایت الویت خود خواهد رسید، روسیه در حفظ و صیانت جمهوری اسلامی کوشش بیشتری خواهد کرد.

اردشیر قلندری

چاپ متن