
در پاسخ دوستانمان در همگامی برای جمهوری سکولار دموکرات، سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت) در راستای اهداف برنامهای و راهبردی خود با تأکید بر شمول کنوانسیون آرمانهای توسعهٔ پایدار سازمان ملل منطبق بر اعلامیهٔ جهانشمول حقوق بشر به این میثاق میپیوندد.

این را که اکثریت مردم ایران با ساختار حکومتی جمهوری اسلامی موافق نیستند و جمهوری اسلامی را نمیخواهند، خود حکومت نیز میداند. خیزش سترگ ۱۳۸۸ این را بسیار رسا فریاد زد و اگرچه به خاکوخون کشیده شد فریادش نه تنها خاموشی نگرفت بلکه در خیزشهای ۱۳۹۶ و ۱۳۹۸ پژواک یافت و هربار قدرتمندتر از بار پیش خود را نشان داد. اکنون خیزش “زن، زندگی، آزادی” نیز همان را بسیار رساتر از هر زمانی فریاد میزند.

اگر قرار است اینبار سرنوشتی متفاوت رقم بخورد، باید چرخهٔ تاریخی مصادرۀ مبارزات مردم از سوی نیرویی اقتدارگر و استقرار استبدادی تازه شکسته شود. ایران امروز تنها زمانی میتواند مبارزهٔ خود را به ثمر برساند که با تکیه بر جامعهٔ مدنی مستقل، مطالبات مسالمتآمیز و مطالبهمحور خود را پی بگیرد. جامعهٔ ما هوشیارتر از آن است که با وجود خشمِ برحق ناشی از نادیدهگرفتهشدن، وعدههای بیپایه و متکی بر مداخلهٔ بیگانه را بنیان مبارزات حقطلبانهاش قرار دهد. تجربههای تلخ و خونین تاریخ معاصر ایران گواه آن است که صرفاً «نه» گفتن کافی نیست