
اقدام نظامی و لشکرکشی، راه حل بحران عراق نیست. راه حل بحران عراق، سیاسی و دیپلماتیک است و تلاش های سازمان ملل متحد، کنفرانس کشورهای اسلامی و همکاری دولت امریکا، اتحادیه اروپا، ایران، عربستان و ترکیه را می طلبد. لازم است که دولت ایران در این تلاش ها مشارکت کرده و از آن حمایت کند. حمایت از دولت شیعه و حفظ “اماکن مقدس شیعه” از گزند داعش و متحدین آن، نباید دخالت نظامی ایران را موجب گردد. دخالت نظامی و وارد شدن در جنگ قومی ـ مذهبی و قرار گرفتن در جانب قطب شیعه، به زیان منافع ملی کشور ما است و پیآمدهای فاجعه باری برای کشور ما خواهد داشت.

سفر ‘باروت پاخور’ رئیس جمهور اسلوونی بە ایران، فرصتی شد تا جمهوری اسلامی در آن بر علاقمندی خود بر گسترش روابط با اتحادیە اروپا تاکید ویژە داشتە باشد. روحانی در ملاقاتی، صراحتا بر این نکتە تاکید کرد و اروپائیها را دوست خواند.

شورای سردبیری کار: تجربه تمامی طول دوران حیات حکومت اسلامی نشان میدهد که هر موج سرکوب، بهجای تثبیت پایدار نظام، پایگاه اجتماعی نظام را کوچکتر میکند، شمار بیشتری از شهروندان را به صف مخالفان میراند و پس از مدتی، اعتراضات گستردهتری دوباره سر برمیآورد. این بار اما فشار از پایین با خطر تشدید تنش در سطح منطقهای و بینالمللی نیز همزمان شده است. در چنین فضایی، اسرائیل ـ با سابقه حملات تحریک آمیز و تلاش مستمر برای تضعیف جمهوری اسلامی ـ ممکن است اعتراضات داخلی را فرصتی برای ازسرگیری حملات علیه ایران تلقی کند. این همزمانی نارضایتی داخلی و تهدید خارجی، معادلهای بسیار خطرناک برای کشور ما ایجاد کرده است.