در این شماره می خوانید:
- تحلیل هفته: حاتم بخشی روحانی از جیب کارگران
- از تجربه دیگران: اتحادیههای صنفی ارمنستان؛ دشواری ها و چالش ها (بخش پایانی)
- از دیگر کشورها: سندیکاهای کارگری اسپانیا- "جمهوری اسلامی ایران" ناقض حقوق کارگران
- از جهان کار: آیا باید از آینده کار هراسان باشیم (بخش هفتم)
- یادداشت منتخب: کلاه شرعی از نوع "خط فقر ملی"
- تیتر اخبار

حملهٔ مستقیم به یک دبستان، نه تنها جنایتی جنگی و جنایتی علیه بشریت و علیه کودکان است، بلکه خیانت به بشریت و خدشهای بزرگ بر کرامت انسانیست؛ خشونتی که قلب هر انسان آزادهای را میشکند و تباهی جنگ و تجاوز نظامی را به یاد میآورد. جنگ در ذات خود، جنایتی غیرانسانی و هستیکش است، موشکی که شلیک میشود و بمبی که فرو میریزد، حقیقتی روشن نمیکند و آیندهای نمیسازد؛ تنها آتش میکارد و ویرانی درو میکند.

شورای سردبیری کار: تجربه تمامی طول دوران حیات حکومت اسلامی نشان میدهد که هر موج سرکوب، بهجای تثبیت پایدار نظام، پایگاه اجتماعی نظام را کوچکتر میکند، شمار بیشتری از شهروندان را به صف مخالفان میراند و پس از مدتی، اعتراضات گستردهتری دوباره سر برمیآورد. این بار اما فشار از پایین با خطر تشدید تنش در سطح منطقهای و بینالمللی نیز همزمان شده است. در چنین فضایی، اسرائیل ـ با سابقه حملات تحریک آمیز و تلاش مستمر برای تضعیف جمهوری اسلامی ـ ممکن است اعتراضات داخلی را فرصتی برای ازسرگیری حملات علیه ایران تلقی کند. این همزمانی نارضایتی داخلی و تهدید خارجی، معادلهای بسیار خطرناک برای کشور ما ایجاد کرده است.

گری زون: کار NED برای قاچاق ترمینالهای استارلینک به ایران، عملیاتی مخفیانه با هدف ایجاد ناآرامی است و به اعتراف ویلسون، این اکنون بخش کلیدی از تهاجمیترین ابتکار عمل این بنیاد است. ویلسون به فرانکل نماینده کنگره گفت: «ایران اولویت بزرگی برای این بنیاد بوده است. از زمانی که من به این بنیاد آمدم، ایران سریعترین برنامه رو به رشد ما بوده است.» وی افزود که «اکنون این یکی از بزرگترین برنامههای ما در سطح جهانی است که هم شرکای مستقیم – گروههای ایرانی – و هم مؤسسات اصلی ما با آن درگیرند.»

گودرز اقتداری: یکی از نکات مهم در سخنان عراقچی، پیوند دادن همکاری با آژانس به روند مذاکرات گستردهتر بود. وی اعلام کرد ایران در حال تدوین چارچوبی برای مذاکرات آینده است و تعامل با آژانس میتواند زمینهساز پیشرفت دیپلماتیک شود. این موضع نشان میدهد که ایران همکاری با آژانس را نه صرفاً یک تعهد حقوقی، بلکه ابزاری تاکتیکی در مذاکرات میداند. به بیان دیگر، همکاری فنی میتواند بهعنوان اهرمی برای کسب امتیازات سیاسی یا اقتصادی در مذاکرات آینده استفاده شود.