در آستانه برگزاری کنگره مشترک قرار داریم. تلاش های چند ساله و فعالیت های شبانه روزی یک سال گذشته به ثمر نشسته و کنگره مشترک سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)، سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران ـ طرفداران وحدت چپ و کنشگران چپ آخر این هفته گزار می شود. برگزاری کنگره، وحدت سه جریان و تشکیل سازمان واحد، رویدادی مهم برای چپ ایران و به ویژه برای چپ دموکرات و سوسیالیست است. در این کنگره تعداد زیادی از کادرهای با سابقه چپ گرد می آیند، به بحث و گفتگو حول مسائل نظری، برنامه ای و سیاسی می نشینند، نسبت به اسناد ارائه شده نظر می دهند و اراده خود برای وحدت و پی ریزی تشکل واحد را عملی می کنند. در کنگره علاوه بر اعضاء سه جریان، نمایندگان تعدادی از احزاب و سازمان های سیاسی و عده زیادی از فعالین چپ که علاقمند به وحدت چپ هستند، حضور خواهند داشت.
وحدت سه جریان در جهت پاسخگوئی به الزامات جامعه ماست. توسعه پایدار، آزادی، دموکراسی و عدالت اجتماعی، مسائل اصلی جامعه ما هستند و جامعه ما نیازمند وجود نیروی سیاسی قدرتمندی است که از توسعه پایدار، آزادی، دموکراسی و عدالت اجتماعی، از منافع و مطالبات کارگران و زحمتکشان و از خواسته های دموکراتیک طبقه متوسط ایران دفاع کند و برنامه و مبارزه جاری خود را بر پایه مولفه های فوق تنظیم نماید. در بین جریان های سیاسی کشور، نیروی چپ و به ویژه چپ دمکرات و سوسیالیست از چنین توانائی بالقوه برخوردار است. ما به عنوان بخشی از نیروهای چپ ایران با درک این ضرورت ها، می خواهیم وحدت کنیم و بر تاثیرگذاری چپ در صحنه سیاسی کشور بیفزائیم.
چپ ایران نیازمند گقتمان ها جدیدی است. تلاش ما طرح گفتمان های جدید در حوزه مسائل نظری چپ، برنامه، سیاست و الگوهای حزبی است.. مطالب زیادی در این موضوعات نوشته شده و در دوره قبلی به صورت سه مجموعه جمع آوری شد که حجم آن بیش از هزار صفحه بود. در این دوره هم مطالب زیادی تهیه شده و گفتگوهای زیادی انجام گرفته که در تارنمای “به پیش” درج گردیده است. پویائی یکی از مشخصه های سه جریان است. جریان نوپا بالطبع تلاش خواهد کرد فکر خود را برای پذیرش اندیشه های نو باز بگذارد و با تحولات روز خود را منطبق تماید.
وحدت و غلبه برپراکندگی و انشعابات
شاید بتوان گفت که اهمیت اصلی برگزاری کنگره و وحدت سه جریان، شنا کردن در جهت مخالف روندهای جاری در بین جریان های سیاسی و به ویژه احزاب و سازمان های چپ است. نگاهی به صفوف چپ در طی سه دهه گذشته، حکایت از جدائی ها و انشعاب ها دارد. کمتر موردی را می توان یافت که امر وحدت در صفوف نیروهای سیاسی پیش رفته باشد. میزان جدائی ها و انشعاب ها قابل مقایسه با نزدیکی ها، همکاری و وحدت نیست.
ما هم جدائی ها و انشعابات را تجربه کردیم و هم روند نزدیکی ها و وحدت را. جدائی ها و انشعابات به راحتی و گاه در کوتاه مدت صورت می گیرد. ولی وحدت روندی است دشوار، طولاتی مدت، طاقت فرسا، همراه با موانع و فراز و فرودها است. در وحدت نیروهای ماند و بازدارنده فعال می شوند و پیشرفت کارها را سد می کنند. وحدت، پیگیری، استواری، انعطاف و اراده قوی می خواهد تا در مقابل انبوه مشکلات بایستد و سرخم نکند.
روندی که تا کنون طی شده، نشان می دهد که می توان بر دشواری ها غلبه کرد و راه وحدت را گشود. پراکندگی چپ نقطه ضعف بزرگ آن است و نزدیکی، اتحاد و وحدت می تواند به نقطه قوت آن تبدیل شود و برای سایر جریان های سیاسی کشور الگوی مثبتی باشد.
در جریان فدائی در سال های اول انقلاب چند انشعاب صورت گرفت. اکثر انشعابات آن زمان توجیه ناپذیرند و برخورد معقولانه و انعطاف پذیری دو طرف می تواند جلو انشعابات را بگیرد. طبعأ اگر رهبری آن موقع فکر و تجربه امروزی را داشت، جلو برخی انشعابات را می گرفت. اختلافات در حزب و سازمان سیاسی امری است طبیعی که مرتبأ زاده می شود و نمی توان این واقعیت را نفی کرد. ولی آنچه مهم است ظرفیت سازی و تامین حق بیان نظر برای اعضاء است.
تلاش ما این است که بدرجاتی بر عواقب آن جدائی ها و انشعاباتی که در سال های اول انقلاب اتفاق افتاد، غلبه کنیم. بعد از سال ها روند فاصله گیری و انشعاب در صفوف جریان فدائی، اینک نزدیکی های شکل گرفته در طی دهه گذشته در حال فراروئیدن به وحدت بین آن هاست.
سال نو، سال پرمخاطره و شاید سرنوشت سازی برای کشور ماست. امید است که کنگره و وحدت سه جریان گامی باشد در جهت نزدیکی نیروهای چپ و نیروهای جمهوریخواه که اتحاد آن ها ضرورت امروز جامعه ماست. همکاری، ائتلاف و وحدت نیروهای سیاسی پاسخ به الزامات جامعه ماست.
