هرچه بیشتربه پیش می رویم نظامی ها بیشتر میدان داری می کنند. بعد از فتح مجلس و سایر ارگانهای قدرت، این بار خیز برداشته اند برای تسخیر قوه مجریه. نیروهای نظامی هنوز از میوه هشت سال جنگ با عراق بهره می برند. جامعه در مورد جنگ پرسشگر نیست و روایت حکومت روایت غالب است.
جنگها با هر نام و بهانه ای شروع شوند چه دینی، چه ملی و… برای مردم جز ویرانی و بدبختی هیچ ارمغانی ندارند. در مقابل برای صاحبان قدرت نعمت الهی هستند. هشت سال جنگ ویرانگر ایران و عراق نتوانست صلح را به یک آرمان ملی تبدیل کند.
ضعف و ناتوانی نیروهای مترقی و صلح دوست وسرکوب بیرحمانه آنان و توانایی و امکانات گسترده تبلیغاتی حکومتیان باعث شده روایت آنان از جنگ به زیر سئوال نرود و اقتدارگرایان هنوز از ثمره آن بهره مندشوند.
اقتدارطلبان موفق شده اند جنگ را به عنوان یک ارزش و خود را به عنوان سرداران فتح به جامعه معرفی کنند.
قطع ارتباط نیروهای مترقی با جامعه یک خلاء ایجاد کرده تا نیروهای حکومتی به راحتی در بیشتر مواقع روایت خود را هژمونیک سازند، و بخشی از جامعه را با خود همراه کنند.
اگر نیروهای مترقی و صلح طلب موفق می شدند بخش کوچکی از واقعیت جنگ را آشکار کنند، کسانی مانند محسن رضایی و یا آقای قالیباف و سایر همفکران آنها نمی توانستند با این اعتماد به نفس خود را کاندیدای ریاست جمهوری اعلام کنند.
