دولتمردان ایران باید به آزار و اذیت قضایی علیه خانم شیوا نظرآهاری، خانم ژیلا بنی یعقوب و آقایان نوید خانجانی، حسین رونقی ملکی، عیسی سحرخیز و بهمن احمدی امویی پایان دهند، اتهامهای آنها را ملغا کنند و بهطورکلی تمام مدافعان حقوق بشر را که به خاطر فعالیت های حقوق بشری خود در حبس خودسرانه به سر می برند، آزاد نمایند و اعلامیه سازمان ملل در باره مدافعان حقوق بشر، اعلامیه جهانی حقوق بشر و عهدنامه های بین المللی حقوق بشر را که ایران تصویب کرده رعایت کنند.
http://www.fidh.org/Ongoing-reprression-of-Iranian-12164?var_mode=calcul
پاریس ـ ژنو ۲۱ شهریور ۱۳۹۱ (۱۱ سپتامبر ۲۰۱۲)ـ برنامه نظارت بر حمایت از مدافعان حقوق بشر، که برنامه مشترک «فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر» (FIDH) و «سازمان جهانی مبارزهبا شکنجه» (OMCT) است، از حبس خودسرانه چهار مدافع حقوق بشر در ایران مطلع شده است. چندین فعال حقوق بشر و روزنامه نگار برای گذراندن حکم های زندان خود دستگیر شده اند و علیه چند نفر اتهام های تازه مطرح شده است.
در روز ۱۸ شهریور ۱۳۹۱، خانم شیوا نظرآهاری، عضو بنیانگذار کمیته گزارشگران حقوق بشر و عضو کمپین برابری و فعال حقوق کودک، به زندان اوین رفت. او در اوایل شهریور ۱۳۹۱ برای گذراندن محکومیت چهار سال زندان خود احضار شده بود. این محکومیت به اتهامهای «تبلیغ علیه نظام»، «اجتماع به قصد تبانی علیه حکومت اسلامی»، «تشویش اذهان عمومی» و «محاربه» در تاریخ ۱۸ دی ماه ۱۳۹۰ در دادگاه تجدید نظر تأیید شده بود. برنامه نظارت یادآوری میکند که خانم نظرآهاری در دهه گذشته بارها به خاطر فعالیتهای خود به عنوان مدافع حقوق بشر دستگیرشده است: ۲۰ روز در سال ۱۳۸۱، سه هفته در سال ۱۳۸۳، سه ماه در سال ۱۳۸۸ و در حدود نه ماه در سالهای ۱۳۸۸ و ۱۳۸۹.[۱]
به علاوه، در تاریخ اول شهریور ۱۳۹۱، آقای نوید خانجانی، عضو بنیانگذار کمیته گزارشگران حقوق بشر و جمعیت مبارزه با تبعیض تحصیلی، و آقای حسین رونقی ملکی، وبلاگ نگار و فعال حقوق بشر، به همراه دهها فعال دیگر که برای کمک به زلزلهزدگان به استان آذربایجان شرقی سفر کرده بودند، دستگیر شدند. با وجود این که تعداد دیگری از این بازداشتشدگان با وثیقه آزاد شدهاند، این دو نفر هنوز در زندان بهسرمیبرند.
در مورد آقای خانجانی، دستگیری و انتقال او به زندان اوین در تهران در تاریخ ۱۸ شهریور این نگرانی را ایجاد کرده است که دولتمردان تصمیم دارند محکومیت ۱۲ سال زندان او را که در مرداد ماه ۱۳۹۰ در تجدیدنظر تأیید شد، به اجرا بگذارند. آقای خانجانی به اتهامهای «نشر اکاذیب»، «تشویش در اذهان عمومی»، «تبلیغ علیه نظام»، «عضویت در کمیته گزارشگران حقوق بشر» و «تشکیل جمعیت مبارزه با تبعیض تحصیلی» محکوم شده بود. در واقع، او که به خاطر پیروی از آیین بهایی از ادامه تحصیل در دانشگاه محروم شده بود، در تشکیل این جمعیت نقش داشت. برنامه نظارت یادآوری میکند که او در سال ۱۳۸۸ بازداشت شد و ۶۵ روز در زندان ماند.[۲]
آقای رونقی ملکی پس از دستگیری در تاریخ ۲۲ آذر ۱۳۸۹ و محکومیت به ۱۵ سال زندان به اتهامهای «عضویت در گروه اینترنتی ایران پراکسی»، «تبلیغ علیه نظام»، «اهانت به مقام رهبری و ریاست جمهوری»، حکم محکومیت خود را میگذراند. در زمان دستگیری اخیر، او پس از چندین عمل جراحی بر روی کلیههایش که بر اثر شکنجه طولانی در زندان و ۱۳ ماه حبس انفرادی، صدمه دیده بودند در مرخصی استعلاجی به سر میبُرد. دستگیری اخیر او باعث نگرانی درباره سلامتی جسمانی و روانی او شده است. محل بازداشت او هنوز نامشخص است.
در تاریخ ۱۸ شهریور ۱۳۹۱، آقای عیسی سحرخیز، روزنامهنگار و عضو بنیانگذار انجمن دفاع از آزادی مطبوعات، پس از انتقال به زندان رجایی شهر که از محل اقامت او در تهران فاصله زیادی دارد، دست به اعتصاب غذا زد و از خوردن غذا و دارو خودداری کرد. آقای سحرخیز در حدود شش ماه در بیمارستان بستری بود تا این که در تاریخ ۷ شهریور با شروع کنفرانس غیرمتعهدها در تهران به سلول انفرادی در زندان اوین منتقل شد. او در تاریخ ۱۲ تیر ۱۳۸۸ دستگیر و به اتهامهای «اهانت به رهبری» و «تبلیغ علیه نظام» به سه سال زندان محکوم شد. در مرداد ۱۳۹۰، دولتمردان پروندهای مربوط به ۱۱ سال پیش را علیه او عنوان و وی را به اتهامهای نامشخص «مطبوعاتی» به دو سال زندان دیگر محکوم کردند. این محکومیت در دادگاه تجدید نظر به ۵/۱ سال کاهش یافت.
خانم ژیلا بنی یعقوب، فعال حقوق زنان و روزنامهنگاری که چندین جایزه مطبوعاتی دریافت کرده، در تاریخ ۱۲ شهریور ۱۳۹۱ برای گذراندن محکومیت یک سال زندان خود به زندان اوین رفت. او این حکم را در خرداد ۱۳۸۹ پس از محکومیت به اتهامهای «تبلیغ علیه نظام» و «اهانت به ریاست جمهوری» دریافت کرده بود. حکم او به همراه ۳۰ سال محرومیت از حرفه روزنامه نگاری در آبان ماه همان سال تأیید شد.
همسر خانم بنی یعقوب، روزنامهنگار اقتصادی آقای بهمن احمدی امویی، پس از دستگیری در تاریخ ۳۰ خرداد ۱۳۸۸ و محکومیت به خاطر «اجتماع و تبانی به قصد ضربه زدن به امنیت ملی»، «تبلیغ علیه نظام»، «اختلال در امنیت عمومی» و «اهانت به ریاست جمهوری» حکم پنج سال زندان خود را میگذراند. در ۲۲ خرداد ۱۳۹۱ که زندانیان سیاسی در بند ۳۵۰ زندان اوین مراسمی برای یادبود سالگشت در گذشت زندانی سیاسی مرحوم هدی صابر برگزار کردند، مسئولان زندان او و چند تن از زندانیان دیگر را به سلول انفرادی منتقل کردند. در پی آن آقای احمدی امویی به زندان دورافتاده رجایی شهر منتقل شد و در آنجا مورد اهانت قرار گرفت و نزدیک به ۲۰ روز در سلول انفرادی باقی ماند. با وجود این که در حکم محکومیت او «زندان در تبعید» وجود ندارد، او هنوز در زندان رجایی شهر است.
برنامه نظارت به شدت از این موج تازه دستگیری ها و بازداشتهای مدافعان حقوق بشر نگران است و آنها را تنها با هدف تنبیه کردن این مدافعان به خاطر فعالیتهای برحق آنها و استفاده مسالمتآمیز آنها از آزادی بیان خود تلقی میکند. برنامه نظارت به ویژه نگران سلامتی جسمانی و روانی مدافعان حقوق بشر است که در بازداشت در معرض شکنجه و بدرفتاری گسترده قرار دارند. به علاوه، بهطورکلی هدف این فضای سرکوب مداوم ترساندن و به سکوت کشاندن تمام مدافعان حقوق بشر در ایران است.
برنامه نظارت از دولتمردان ایران به تاکید می خواهد فوری و بدون قید و شرط به آزار و اذیت قضایی علیه خانم شیوا نظرآهاری، خانم ژیلا بنی یعقوب و آقایان نوید خانجانی، حسین رونقی ملکی، عیسی سحرخیز و بهمن احمدی امویی پایان دهند، اتهامهای آنها را ملغا و در کلیه شرایط سلامت جسمانی و روانی آنها را تضمین کنند. بهطورکلی، برنامه نظارت از این دولتمردان به تاکید می خواهد تمام مدافعان حقوق بشر را که به خاطر فعالیت های حقوق بشری خود در حبس خودسرانه به سر می برند، آزاد نمایند و اعلامیه سازمان ملل در باره مدافعان حقوق بشر، اعلامیه جهانی حقوق بشر و عهدنامه های بین المللی حقوق بشر را که ایران تصویب کرده رعایت کنند.
تماس برای اطلاعات بیشتر
FIDH: Arthur Manet : + 33 1 43 55 25 18
OMCT: Isabelle Scherer: + 41 22 809 49 39
ترجمه و پخش: جامعه دفاع از حقوق بشر در ایران (عضو فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر)؛ lddhi(at)fidh.net
