امروز نشست سالانۀ سران ۲۰ کشور (جی ۲۰) کار خود را در هامبورگ آغاز کرد. این نشست تا فردا ادامه خواهد یافت. تظاهرات ده هاهزاران نفرۀ فعالان مخالف جهانی شدن، که از روز قبل با اعتراض به نشست جی ۲۰ آغاز شده است، امروز نیز ادامه یافت و گاه در اینجا و آنجا به خشونت کشیده شد.
دستورکار اصلی این نشست شامل مسائل زیست محیطی، تجارت آزاد و مبارزه با تروریسم است. آنجلا مرکل، میزبان نشست، در سخنان خود به مناسبت گشایش آن از لزوم آمادگی برای تفاهم و سازش سخن گفت. مخاطب اصلی این سخنان دونالد ترامپ بود، که در دورۀ کوتاه ریاست جمهوری اش چند توافق بین المللی حول دو موضوع نخست در دستورکار نشست را لغو کرده است. غیر منتظره نبود که ژان کلود یونکر، رئیس کمیسیون اروپا، با صراحت بیشتری ترامپ را خطاب گیرد و از حمایتگرائی [اقتصادی] به عنوان راهی اشتباه در جهان امروزی سخن بگوید.
با توجه به فاصلۀ مواضع ترامپ از سوئی و قریب به اتفاق دیگران از سوی دیگر، نسبت به موضوعات گفته شده، پیش بینی ها در بارۀ نتایج رسمی ممکنۀ نشست غالباً بدبینانه اند و به احتمال قوی بیانیۀ پایانی آن تنها در مورد مبارزه با تروریسم، بتواند زبان نسبتاً مشخص و عملی ای اتخاذ کند. به واقع هم بسیار بعید به نظر می رسد که در خلال یک روز، سازش مورد اشارۀ مرکل بتواند حاصل شود؛ خاصه این که ظاهراً در جریان تدارک نشست هم تفاهم چندانی حاصل نشده بوده است.
با این حال در روند و رویداد نشست ۲۰۱۷ جی۲۰ سه زاویۀ برجسته توجه ها را جلب کرده اند:
۱- سیر اعتراضات گسترده به نشست جی ۲۰ در تاریخچۀ آن، و اوجگیری سال به سال این اعتراضات که عدم امکان ادامۀ “کسب و کار به روال مرسوم” را بر محور جهانی شدن کنونی آشکار کرده است.
۲- افول نقش امریکا به عنوان رهبر جهان “غرب”، سرمایه داری و “جهانی سازی”. اکنون این نام آلمان و چین است، که مکرراً و “به یک نفس” به عنوان رهبران این جهانها شنیده می شوند.
۳- دیدار طولانی ترامپ و پوتین در جنب نشست، که از تمام حاشیه های همراه با آن که بگذریم، باز این امید را که شاید سوریه روی آرامش را، ولو موقت، به خود بیند، تقویت کرده است.
