در غم عزیز از دست رفته، فریده قریشی

به فروتن دوست نشسته در اندوهی سترگ، ارسلان پور قباد!

به آلا،  یگانه یادگار علی خلیقی جان باخته و فریده سوخته جان!

به رامیا و آرش، حاصل رنج مهربان بانو در سالهای دور از دیار!

به دکتر خلیقی داغدارمرگ عروس ، به هر بازمانده نشسته در عزای آن عزیز!

و به همه سوگواران فریده، که می دانند چه دری از دست برفت!

همچون شما، ما نیز از پرواز نابهنگام این پرنده مهربانی، به سختی متاثر و تیر خورده ایم. هم اندوهیم با یکدیگر دربی حاصل ماندن نبرد بد فرجام و جانکاهی که او با عفریت شوم پیش برد. با دلی درد آمده اززخم شیارعمیق داس بر خرمن زندگی. همچون شما که آنجا حرمت این شوریده جان را به پاس بنشسته اید، ما نیز اینجا به احترام این دیرینه یار خود بپا خاسته ایم تا که با سکوتی سنگین، بزرگی نام و خاطره اش را در ژرفای قلب و اندیشه خویش بنشانیم.

فریده قریشی برای ما، تنها یادآور خاطره همسر جوانمرگ اش- رفیق علی خلیقی پرشور نیست که در همان نخستین روزهای بهار آزادی همراه زنده یاد رفیق جلیل حواری نسب، جان بر سر یک ماموریت سازمانی نهاد؛

نام فریده برای ما، فقط از آنرو خاطره بر انگیز نیست که نمونه ایی بود از شهامت دختران نو شکفته کرد در جنبش ضد استبداد بهمن ۱۳۵۷ و ایستادگی بعدی آنان مقابل غارتگران پیروزی های مردم  در یورشی که بهنگام بهار آزادی بر شهر سنندج آوردند؛

او برای ما، تنها از آنرو مظهرغرور نبود که در سن بیست و اندی از سوی مردم شهر خویش به عضویت دمکراتیک ترین و مترقی ترین شورای شهر همه سالهای پس از انقلاب کشورمان برگزیده شد و در شرایط حساس متمرکز دراین کانون چالش های چندگانه ، بس پخته و مسئولانه پاسخ گفت وظیفه  خطیرش را. و درست در روزهایی که، تجربه تلخ بیوه گی در عنفوان جوانی را می گذراند؛

نام فریده برای ما ، فقط از آنرو ماندگار نیست که توانسته بود اعتماد سازمان پرآوازه آنزمان ما برای کاندیداتوری نخستین مجلس پس از انقلاب را با خود داشته باشد، یا که سالها کادری فعال بماند برای سازمان در همراهی خستگی ناپذیر با همه ما؛

علاقه در ما نسبت به فریده تنها از این برنمی خیزد که او به بهای جوانی و مایه گذاری از فرزندانش سالهای زیادی از عمر خویش درمهاجرت را برای تداوم حیات سازمانی مایه گذاشت که هیچگاه مهرآنرا از دل برنگرفت، حتی در آن زمان که بین او و سازمان فاصله بود. و ما او را دوست داشتیم نه فقط بخاطر آنکه در بیست و پنج سال گذشته دوری از میهن، از هر آن گامی که  می توانست برای اعتلای جنبش آزادی و داد در ایران بردارد، دریغ نکرد؛

نام فریده برای ما عزیز بود و هست نیز بخاطرمهربانیهای بیپایان او برای یاران محتاج یاوری، عمل به مسئولیت مادرانه در قبال برومند فرزندانش: آلا، رامیا و آرش بهمراه ارسلان، غمخوارگی های بسیارش نسبت به دردمندانی که آنان را نمی شناخت، یاری هایش به کودکان فقیر و نیازمند ایران، همکاری و همراهی اش با جنبش زن در حکومت ضد زن و نیز نیک کارهایی که صدای چندانی نداشت یا که کمتر کسی چیزی از آنها می دانست. آری! او برای ما زنده است در آن امید هایی که یک لحظه هم به آنها پشت نکرد، امید به زندگی بهتر برای همگان و رهایی انسان از جور زور و تبعیض. رمز ماندگاری نام و یاد فریده قریشی، در اینهاست.

شورای مرکزی سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)،

۷ نهم بهمن ماه  ۱۳۸۹ (۲۷ ژانویه ۲۰۱۱)