امروز در کشور ما و در دیگر کشورهای جهان زنان هم چنان با نابرابری های حقوقی روبرواند، تبعیضات گسترده ای علیه آنها روا داشته می شود، هنوز موانع فراوانی فراروی مشارکت آنها در زندگی سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی وجود دارد. هنوز زنان زیادی با فقر و تنگدستی در زمینه های دسترسی به امکانات بهداشتی، آموزشی و اشتغال مواجه اند و بسیاری از آنها با عدم امنیت مادی و جسمانی و روانی روبرو هستند. اینها و صدها مورد دیگر از بی حقوقی، تبعیض و نقض حقوق بشر دغدغه اصلی زنان و جوامع مدافع حقوق آنان است.
در هر حال امسال نیز چون سالیان گذشته، هشتم مارس، روز جهانی زنان و روز ملل متحد برای حقوق زنان و صلح بین المللی فرا می رسد و ما در این روز و در شرایطی که تحت آن قرار داریم تنها قادریم آرزوهایمان را بیان و تکرار کنیم: اینکه در کردستان، مرز ایران، در خاورمیانه و در جای جای این جهان هرچه زودتر خشونت ها علیه زنان اعم از خشونت های خانگی و خشونت های ناشی از تعصبات مذهبی و قومی و قبیله ای متوقف، اینکه به بی حقوقی زنان خاتمه داده شود و تبعیض های جنسیتی در تمامی زمینه ها پایان بیابد، زنان به حقوق، موقعیت و جایگاه برابر در همه عرصه های اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی دست پیدا کنند. سرانجام اینکه از دولت ایران و دیگر دولت ها درخواست می شود با پیوستن به پیمان نامه های حقوق بشری و حقوق زنان و تعهد به اجرای آنها، حقوق زنان رادر همه عرصه ها تامین و تضمین کنند و جوامع نیز به حقوق زنان احترام گذاشته و آن را مورد حمایت قرار دهند.
تهران، زندان اوین : ۱۶ اسفند۱۳۹۱/ ۶ مارس ۲۰۱۲
