مدیریت کارگران، چارە نجات صندوق های بازنشستگی است

دست، این مدیریت ناکار آمد یا بە قول خودش “استراتژیک و چند سو نگر” رفع نشدە بلکە بە گواە اعتراض‌های پیاپی بازنشستگان فولاد و سایربازنشستگان کە اعتراض و خواست‌های مشابە‌ای دارند، مشکلات صندوق‌ها بە مراتب بدتر از پیش و سوء استفادە از دارایی‌های آن‌ها، بیشتر شده است.

در واقع یکی از دلایل اصلی وضعیت دشوار چند سال اخیر صندوق‌های بازنشستگی و تامین اجتماعی کە ربیعی کوشش وافری در پنهان کردن آن دارد، برداشت‌های مبالغ هنگفتی به صورت خودسرانە و غیر قانونی از سرمایە‌های صندوق‌های بازنشستگی توسط دولت‌های وقت و فساد حاکم بر مدیریت‌های شبە مافیایی آن‌ها از یک سو و جلوگیری از تشکیل سندیکاهای کارگری و نظارت و شرکت نمایندگان اتحادیە های مستقل کارگری در مدیریت صندوق هاست. در کشورهایی کە حقوق مدنی مردم محترم شمردە می‌شود و اتحادیە های کارگری واقعی و مستقل از حق فعالیت برخوردارند، به دلیل اعمال کنترل توسط اتحادیە ها بر صندوق‌های بازنشستگی، صندوق‌ها ورشکست نشدە و نمی شوند. اما در ایران قضیە برعکس است و این دولت است کە مدیریت صندوق‌ها را در اختیار دارد و بە داریی‌های صندوق‌ها بە چشم اموال بی صاحب می نگرد و هر کاری کە میلش می کشد با آنها می کند و بە هیچکس هم پاسخگو نیست. وزیر کار از یک سو صحبت از خطر ورشکستگی صندوق‌ها می کند، اما هیچ اشارەی بە افزایش ۴۰ هزار میلیاردی بدهی دولت طی چهار سال گذشتە  و نقش آن در این افلاس نمی کند. او به جای این کە از دولت بخواهد بدهی‌هایش بە صندوق  کە بالغ بر ۱۲۰ هزار میلیارد شدە است را پرداخت کند، بە بهانە کمبود بنیە مالی هزینە‌های درمان را بالا می برد و حقوق ناچیز مستمری بگیران را با تاخیر بسیار و پس از چند دفعە تجمع  بە صورت قطرە‌چکانی پرداخت می کند، و مستمری بگیران را ناچار می کند، بخشی از مستمری ناچیزشان را خرج گرفتن مستمری‌هایشان کنند! تقصیر کارگری کە ۳۰ سال حق بیمە پرداخت کردە تا در دوران بازنشستگی دغدغە خرج زندگی نداشتە باشد، اما وقتی کە بازنشستە می شود، باید لنگ نان روزانەاش گردد و برای نشان دادن بی‌بضاعتی‌اش، سفرە خالی اش را در خیابان پهن کند!

مطمئنا اگر سندیکا ها و اتحادیە های کارگری در ایران فرصت فعالیت آزاد پیدا می کردند و می توانستند کنترل این صندوق‌ها را خود بە عهدە بگیرند، نە امکان این همە سوء استفادە از صندوق‌ها ممکن می شد و نە این همە معضل پیدا می کردند.

تا زمانی کە کنترل صندوق‌ها در اختیار مدیریت‌های شبە مافیایی و فاسد قرار داشتە باشد و دولت‌ها هر وقت کە میلشان بکشد از اموال صندوق ها هر چە کە خواستند برداشت کنند، نباید انتظار داشت کە خطر ورشکستکی از سر صندوق‌های بازنشستگی دور گردد. کارگران برای نجات تە ماندە غارت نشدە این صندوق ها باید خودشان کنترل آن‌ها را مانند کارگران دیگر کشورها بە دست بگیرند.

 راە دیگری جز این در پیش نیست. به همین جهت خواست پرداخت منظم و بدون چک و چانە مستمری بگیران لازم است با خواست واگذار کردن کنترل امور صندوق‌ها بە نمایندگان واقعی کارگران و مطالبە حق تشکل توام گردد و مستمری بگیران با شاغلان و بیکاران حول خواستە‌های مشترک اقدام کنند.