جمعی از زندانیان سیاسی دهه سال ۶۰ و بازماندگان قتل عام ۶۷ و نیز گروهی از فعالان و سازمانهای سیاسی و اجتماعی با انتشار نامه ای سرگشاده خطاب به احمد شهید، گزارشگر ویژه شورای حقوق بشر برای ایران، از وی خواستند تا جنایات جمهوری اسلامی در قتل عام زندانیان سیاسی را در تحقیقات خود مدنظر داشته و پیگیری نماید.
به گزارش ستاد خبری کمیته شهری برگزاری چهارمین گردهمایی درباره کشتار زندانیان سیاسی در ایران، در این نامه که برای حمایت عمومی انتشار یافته آمده است:
جناب آقای احمد شهید
انتخاب شما بعنوان نمایندۀ ویژه جهت بررسی وضعیت حقوق بشر در ایران موجب و موجداحساسی دوگانه، اما همسو در ما ایرانیان گردید.
نخست این که ما خوشوقت و خوشحالیم از این که شورای حقوق بشر و مألاٌ سازمان ملل متحد با تعیین نماینده ای ویژه، تحقیق و بررسی در خصوص وضعیت حقوقی مردم ایران تحت سلطه و ادارۀ «جمهوری اسلامی» را در دستور کار خود قرارداده است، این اقدام مایۀ دلگرمی مردمی است که حقوق اش بنحو مستمر و فزاینده ای نقض و هرگونه صدای اعتراضش به طرز بیرحمانه ای سرکوب میشود.
دیگر این که نفس تعیین نمایندۀ ویژه در خصوص بررسی وضعیت حقوق بشر در ایران، برای چهارمین بار از آغاز بر سر کار آمدن «جمهوری اسلامی»، تأئیدی است ضمنی براستمرار وضعیت اسفبار و هردم فزایندۀ نقض آشکار حقوق اساسی و بنیادین بشر در کشور ما و تأکیدی است بر ضرورت تحقیق و بررسی و رسیدگی به این شرایط غیرانسانی؛ و این بنوبۀ خود یادآوری مجدد شرائط و وضعیت تأسفباری است که مردم کشور ما ایران در آن بسر میبرند. نقض حقوق بشردر ایران که در همۀ عرصه های حیات اجتماعی، همزمان و همپای استقرار «جمهوری اسلامی» و نظام سیاسی مبتنی بر اصل «ولایت فقیه» آن در کشور ما مضاف برآنچه که در رژیم گذشته با آن مواجه بودیم، جریان داشت، از ژوئن ۱۹۸۱برابر با خرداد و تیر ماه ۱۳۶۰ با شروع موج دستگیریها و شکنجه ها و اعدام و تیربارانهای دست جمعی مخالفان و معترضان محروم از طی آئین دادرسی و محکوم شده در دادگاههای چند دقیقه ای که بدون حضور وکیل مدافع و بدون حق دفاع توسط متهمان و پشت درهای بسته و اغلب با چشم بند صورت میگرفت، وارد آن چنان مرحلۀ تازه و دهشتناکی گردید که کمیسون حقوق بشر را برآن داشت تا در ۱۹ اکتبر ۱۹۸۴برابر با مهرماه۱۳۶۳ براساس قطعنامۀ ۵۴/۱۹۸۴ خود آقای آندرس آگوئیلاررا بعنوان نخستین نمایندۀ ویژه برای بررسی وضعیت حقوق بشر در ایران تعیین نماید. دولت وقت «جمهوری اسلامی» به نخست وزیری میرحسین موسوی و ریاست جمهوری سید علی خامنه ای به آگوئیلار اجازۀ دیدار از ایران و تحقیق و بررسی و تهیۀ گزارش در زمینه وضعیت حقوق بشر را نداد و اگوئیلار بدلیل عدم همکاری این دولت و فقدان امکان انجام مأموریت اش در تاریخ مارس ۱۹۸۶ برابر با اسفند ماه ۱۳۶۴ از سمت خود استعفا داد و جای خود را به رینالدو گالیندوپل سپرد که بر اساس قطعنامه ۵۵/۱۹۸۷در تاریخ ۱۱مارس ۱۹۸۷ برابر با ۲۱ اسفند ماه ۱۳۶۵ به این سمت تعیین گردید.
عدم تحقیق و بررسی و رسیدگی به وضعیت حقوق بشر در ایران و فقدان امکان و ارادۀ لازم در این خصوص، آنچنان موجب گستاخی «جمهوری اسلامی» واحساس فارغ البال و صاحب اراده بودن وی گردید که «قتل عام» زندانیان سیاسی در ژوئیه تا سپتامبر۱۹۸۸برابر با مرداد و شهریور ماه ۱۳۶۷ که در نوع و شکل و بیرحمی و سبعیت بکار رفته، بی مانند بوده و هست ! را همزمان با مأموریت نمایندۀ ویژه – رینالدوگالیندوپل- و به تعبیر ما ایرانیان « بیخ ِ گوش » ِ وی به انجام رساند
برغم دستیابی گالیندوپل به لیست هزار نفرۀ بدارآویخته و تیرباران شدگان که تنها بیانگر بخش اندکی از شمارقربانیان این «قتل عام» بود، وعلیرغم انجام دو سفر به ایران در بهمن ماه ۱۳۶۸ و مهرماه ۱۳۶۹ و نیز علیرغم انجام دور سوم مسافرت به ایران در دسامبر۱۹۹۱برابر با آذرماه ۱۳۷۰و بازدید از زندان و استماع شهادت زندانیان سیاسی دهۀ شصت و شاهدان و بازماندگان آن جنایت هولناک، و برغم اذعان نمایندۀ ویژه به وقوع این جنایت در گزارش خود، متأسفانه موضوع این «قتل عام» اما، از سوی وی و کمیسیون حقوق بشر پیگیری نشد و این پرونده حتی پس از تعیین نمایندۀ ویژۀ جدید، موریس دنبی کاپیتورن، بعنوان سومین نمایندۀ ویژه در۲ آگوست ۱۹۹۵ برابربا ۱۱مردادماه۱۳۷۴ توسط کمیسون حقوق بشر و به رغم یک دورمسافرت و بازدید وی از ایران در تاریخ ۱۰ تا ۱۶ فوریۀ۱۹۹۶ برابر با ۲۱تا۲۵ بهمن ماه۱۳۷۴ همچنان و هنوز مفتوح مانده است.
پیامد عدم رسیدگی به پرونده ای این چنین مهیب و قطور و سنگین از جنایتی هولناک و تاریخی که طی آن هزاران تن از زندانیانی که بنابدلایل سیاسی- عقیدتی و بعنوان جزای «اعتراض» بر سلطۀ بی حقوقی و فقدان آزادی و حاکمیت ِ غاصب ِ «حق حاکمیت مردم»، و در قبال خواست آزادی و برابری به زندان افکنده، شکنجه شده، واکنون در دوران «تحمل ِ کیفر» خود و حتی بعضاً در شرایط پس از سپری شدن دوران محکومیت خویش بسر میبردند، دسته دسته و گروه گروه به دار آویخته و یا تیر باران شدند، برای رژیمهای سیاسی یی همچون«جمهوری اسلامی» چیزی نیست جز گستاخی بیشتر و اِعمال ِ جنایات و نقض بیشتر حقوق مردمی که برآنها تسلط یافته اند. واقعیت تأسفباری که طی دوسال اخیر ما و شما و همۀ مردم جهان از نزدیک و یا بصورت سمعی – بصری شاهد آن بوده ایم و همچنان نیز شاهدیم.
کشتار در خیابانها، تجاوز به زنان و جوانان دختر و پسر و قتل در زندانها، سرکوب عریان اعتراضات سیاسی – مدنی و کارگری، دستگیری و حبس و شکنجۀ مجدد زندانیان دهۀ شصت و اعدام تعدادی از آنها و حتی شروع به دستگیری و حبس خانواده ها و بازماندگان قتل عام شصت و هفت… همه و همه بیانگر آن جسارت و گستاخی ِ آشکاری ست که به «جمهوری اسلامی» در پی مشاهدۀ بی ترتیب اثر ماندن عظیمترین جنایت هولناکی که مرتکب شده – یعنی قتل عام شصت و شصت هفت – دست داده است.
از این رو ما «زندانیان سیاسی دهۀ شصت و بازماندگان قتل عام شصت و هفت» قویأ برآنیم و اعلام می کنیم که پیشدرآمد و لازمۀ هرگونه تحقیق و بررسی ِ جدّی، حقیقی ومعتبر در بارۀ وضعیت حقوق بشر در ایران، همانا تحقیق و بررسی ورسیدگی ِ همه جانبه به پروندۀ همچنان و هنوزمفتوح ِ قتل عام شصت و هفت است. تحقیق و بررسی ای که معطوف خواهد بود به:
۱- برسمیت شناختن و اعلام این جنایت هولناک بعنوان «قتل عام»؛
۲- شناسائی و معرفی ِ مسئولین و آمرین و عاملان این کشتار بعنوان ” جنایت علیه بشریت” درهر پست و مقام که بوده اند و هستند.
این کار نیز میسر نیست مگر این که علاوه بر بررسی مستندات و اسناد و مدارک لازم و موجود و ممکن، نمایندۀ ویژه با خانواده های جانباختگان و بازماندگان و زندانیان و شاهدان آن جنایت هولناک ملاقات و به استماع مشاهدات یکایک آنان که هر یک شاهدان عینی آن مجموعه جنایات میباشند، بپردازند. بعنوان اولین قدم به شما پیشنهاد می کنیم که در چهارمین گرد همائی سراسری برای کشتار زندانیان سیاسی که از ۹ تا ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۱ در شهر گوتنبرگ سوئد برگزار می گردد، شرکت نمائید. شما می توانید با شرکت دراین گرد همائی در کوتاه ترین زمان و با صرف کمترین هزینۀ ممکن، همزمان با دهها تن ازجان بدربردگان و بازماندگان این کشتارها وهمچنین دهها تن ازخانواده های جانباختگان که در این گردهمائی حضوربه هم می رسانند، دیدار و گفتگو نمائید و با استفاده از این فرصت استثنائی، علاوه برثبت اظهارات شاهدان این جنایات اسناد و مدارک بیشماری را هم دراین زمینه فراهم آورید.
با احترام
جمعی از زندانیان سیاسی دهۀ شصت و بازماندگان قتل عام شصت و هفت
مژده ارسی، سودابه اردوان، همایون ایوانی، زری اسپرم، حمید آذر، پانته آ بهرامی، ناصر پرنیان، پرویز پناهی، بهروز پیله ور، فرخنده تقدسی، عالم جوادی، شهین چیت ساز، پروانه حاجیلو، حسین حسینی، پروین خسروی، نادرخلیلی، محمود خلیلی، علی دروازه غاری، همایون راستان، رضا رئیس دانا، سعید رحیمی، منوچهر راستا، سیاوش سلطانی، جلال سعیدی، عزیزه شاهمرادی، منوچهر شهابی، شهاب شکوهی، رسول شوکتی، عسگرشیرین بلاغی، ستاره عباسی، فاطمه صلواتی، وحید صمدی، وزیر فتحی، فرخ قهرمانی، سیاوش محمودی، سیاوش کوهرنگ، رضوان مقدم، (همسر جانفشان علی اصغر منوچهرآبادی)، تاج دولت همتی (مادرجانفشان علی اصغرمنوچهرآبادی)، کامل رئوفی، اردشیر نظری، جلیل احمد جبدرقی (برادرجانفشان حبیب احمد جبدرقی) همنشین بهار، مینا اخباری آزاد.
اسامی افراد حمایت کننده
مریم اسکویی، محمدرضا شالگونی، مجتبی شکیباپور، روبن مارکاریان، میلا مسافر، ارژنگ بامشاد، سهیلا لیندهورست، فرخ دماوندی، هوشنگ دیناروند، البرز دماوندی، نیکی میرزایی، مهرداد کریمی، رویا دیناروند، حسین نقی پور، محسن ضیائی، حمید ریاحی، پروین ریاحی، کریم خوش عقیده، ندا دماوندی، رحیم استخری، یاسمین میظر، جمشید صفاپور، ندا نوآور، امیر جواهری لنگرودی، بهزاد جوادیان، رضا عمرانی، نیما هاتفی، نرگس شریفی، رضا سپیدرودی، رفعت رنجبران لنگرودی، سروژ قازاریان، مینو میرانی، احمد نوین، علی فیاض، نصرالله قاضی، مجتبی نظری، فریدا سهرابیان، حجت نارنجی، سیرانوش مرادیان، بهروز نظری، مسعود پیوندی، مریم امانی، آمنه ضیائی، محمد تجلی جو، حسن پویا، پریسا مردایان، مصطفی ابراهیمی، فیروزمستعان، شایسته وطن دوست، شکیبا ببری.
اسامی نهادهای حمایت کننده
www.dialogt.org گفتگوهای زندان
کانون دفاع از آزادی بیان – گوتنبرگ
انجمن فرهنگی اجتمائی اندیشه –گوتنبرگ
رادیو آوا – هانوفر
رادیو سرخ – گوتنبرگ
انجمن کوشا
کانون ایران آزاد
کانون پناهجویان ایرانی در سوئد
کانون دفاع ازحقوق بشر، آزادی ودموکراسی – آلمان
کمیته دفاع از زندانیان سیاسی ایران – برلین
سایت گزارشگران www.gozareshgar.com
سایت اشتراک
وبلاگ اندیشه http: //andishegbg.blogspot.com
کانون همبستگی با کارگران ایران- گوتنبرگ
وبلاگ خبری گزارشگران gozareshgaran1.wordpress.com
وبلاگ دفاع ازمبارزات کارگران ایران http: //3rooz.blogsp
کانون روزنامه نگاران و نویسندگان برای آزادی
انجمن تاتر آزاد – گوتنبرگ
کانون خاوران
بنیاد ادبیات وهنر- گوتنبرگ
رادیو صدای همبستگی با کارگران – گوتنبرگ
انجمن ایران همراه – گوتنبرگ
کمیته دفاع از آزادی و برابری در ایران- وین azadibarabari1.wordpress.com
رادیو همراه – گوتنبرگ
حامیان مادران پارک لاله – اسلو
انجمن قصه – گوتنبرگ
آسیل کمیته ی – گروه ایران – گوتنبرگ
اسامی ادامه دارد….
ایمیل برای اعلام حمایت از نامه: namebeshaheed@yahoo.com
