چوخ گئجدی “گالیا”

چوخ گئجدی «گالیا»

عشقین فسانه سین اوخوما سن قولاقیما

مندن سن ایسته مه اورگین عشقه یانماسین

چوخ گئجدی “گالیا” ، یولا دوشموشدو کاروان

چئوریلدی عشقیمیز ای آخ، فسانه یه

اوندا کی بیر تکه شام حسرتیله

 هامی داورانیر

 عشق و حکایته داها بیر فرصت اولمایر.

سن دوغدغون گونوویون ایل دونومونه

بیر گول چیچیک کیمی پارلاخ پاریلداراخ

یاندیرمیسان ایگیرمی شمعی  ظلمت ایچره سن،

 اما همان گئجه نین قاپ قارانلیغی

مینلرجه سن کیمی گول قیزلار هامیسی

آج قارینا قورو یئر اوسته ساخلانیب

آی پارلاغیندا اویقویا گئدمیشدیلر هامیسی.

بارماخلاین نه گوزل سازلا اوینایر

مینلرجه  ایلمه سالان قیز بارماقلاری

قان چیرکینه قاریشیب یئرتیلیب هامی.

تنگ قفسده ایش یئری دار بوغ، سیخینتیدا

بیر قیرتیم گونلوغه خاطر چالیشمادا

یولدا اوتوموش یولچویا سن ویدیغین قدر.    

بونقش لی نقارلی گوزل فرش توخونماسی

سن اوینادیخجا سالدیریلیب دیر یئر اوستونه

مینلرجه انسانین قانی دیر سوزموش اوستونه

او خط و خال کی گورسنیر فرشین عذارینه

مین درد و غم آخی دیر نقشین اوستونه

بو ننگه باتان داستانا سن بیر درینله باخ

مینلرجوانین آرزوسی دیر یانمیش آتشه

مینلر اوشاق بویوک بئله بیر زندان ایچره آج

خسته یاتیب یوخودا آروز گوزونه.

چوخ گئجدی گالیا 

وقتی دگیل کی بوسه و عشق صحبتین آچیم

دوران هامی قان دیر الوو بو گون

ایندی بوغازلارین باغریب ، قوللار آچمالی

عصیان گونو بو گون.

گولمه منیم اوزومه، دادلی گوزلرین

زهریم اولایدی نوش ایله مخ عشق یله شراب

یا سئوگی دن دویونن شاد اورک لری

دوستداخدا دوستلاریم.

کیفسح بوغونتولو داریشیخ باغشاه دادی

قیزقین داریخمالی خارک دوسداغیندادی

یا زندانین، جهنمین قارا بیر گوشه سینده دی

چوخ تئز دی گالیا

عشقین فسانه سین اوخوما سن قولاقیما

مندن سن ایسته مه او سئوگی نغمه سین

چوخ تئز دی گالیا، هله یولدایدی کاروان.

اوندا کی دان آچیلیب آغ قوجاخلاری

یئرتیب قار گئجه نین قیرلی پرده سین

اوندا کی گون ائشیغی هر زولاخدا دیر

یولداشلارین اوپوشو بول یاناخلارا

گئتمیش باتیلمیش گولمه جه لر بیر ده دوندولر

من اوندا دونمه لیم  یار قوجاغینا

سئوگی غزل اوپوش گولوشون گول عذارینا

گوللو چیچکلی قلب لر آچمیش باهارینا

گللم سنین کنارینا  ای سئوگیلی یاریم.

 ——————-

 دیراست گالیا 

 در گوش من فسانه دلدادگی مخوان 
 دیگر ز من ترانه شوریدگی مخواه
دیر است گالیا! به ره افتاد کاروان 
عشق من و تو ؟ آه 
این هم حکایتی است 
اما درین زمانه که درمانده هر کسی
از بهر نان شب 
 دیگر برای عشق و حکایت کجال نیست 
 شاد و شکفته در شب جشن تولدت 
تو بیست شمع خواهی افروخت تابنک
امشب هزار دختر هم سال تو ولی 
خوابیده اند گرسنه و لخت روی خک 
زیباست رقص و ناز سرانگشتهای تو 
بر پرده های ساز
اما هزار دختر بافنده این زمان 
 با چرک وخون زخم سرانگشت های شان 
جان می کنند در قفس تنگ کارگاه 
 از بهر دستمزد حقیری که بیش از آن 
پرتاب می کنی تو به دامان یک گدا 
وین فرش هفت رنگ که پامال رقص توست 
 از خون و زندگانی اسنان گرفته رنگ
در تار و پود هر خط و خالش هزار رنج
در آب و رنگ هر گل و برگش هزار ننگ
اینجا به خک خفته هزار آرزوی پک 
اینجا به باد رفته هزار آتش جوان 
دست هزار کودک شیرین بی گناه 
 چشم هزار دختر بیمار ناتوان 
دیر است گالیا 
هنگام بوسه و غزل عاشقانه نیست 
هرچیز رنگ آتش و خون دارد این زمان 
 هنگامه رهایی لبها ودست هاست 
عصیان زندگی ست 
در روی من مخند 
 شیرینی نگاه تو بر من حرام باد
بر من حرام باد ازین پس شراب و عشق 
 بر من حرام باد تپش های قلب شاد 
 یاران من به بند 
 در دخمه های تیره و نمنک باغشاه
در عزلت تب آور تبعیدگاه خارک
 در هر کنار و گوشه این دوزخ سیاه 
 زود است گالیا 
در گوش من فسانه دلداگی مخوان 
 کنون ز من ترانه شوریدگی مخواه 
زود است گالیا ! نرسیده ست کاروان 
 روزی که بازوان بلورین صبحدم 
 برداشت تیغ و پرده تاریک شب شکافت 
 روزی که آفتاب
از هرچه دریچه تافت 
 روزی که گونه و لب یاران هم نبرد 
رنگ نشاط و خنده گم گشته بازیافت 
من نیز باز خواهم گردید آن زمان 
سوی ترانه ها و غزلها و بوسه ها 
 سوی بهارهای دل انگیز گل فشان 
 سوی تو 
 عشق من