مرتضی صادقی
به نظر میرسد مبتکرین و دست اندر کاران این پروزه عمد تاً از روزنامه نگاران روز نامه های توقیف شده ایران هستند که در سالها و ماههای اخیر ایران را ترک کرده اند.
یکی از دست اندرکاران که نخواست نامش برده شود، می گوید آنها برای انتخاب مکان طرحپروژه، خط قرمزهائی داشته اند. این امر باعث شده از کشورهای آمریکای شمالی و کشورهای اروپائی که طرفهای عمده تجاری ایران هستند، صرف نظر کرده و هلند را که در دفاع از حقوق بشر از وجه بالائی بر خوردار است و به دلیل جضور خانم کریمی عضوپارلمان وتاثیر ناشی از حضور ایشان، انتخاب شود .
اگر چه مبتکرین با وزارت امو خارجه دیدار داشته و از مخالفت این وزارت خانه مطلع شده اند، ولی تصویت طرح در پارلمان با حمایت قاطع اعضاء، این امید را بوجود آورده که در ادامه وزارت امو خارجه حتی در صورت مخالفت، جانب احتیاط را رعایت کند.
دست اندر کار نامبرده مدعی است این شبکه همه ایرانیان صاحب اندیشه در سراسر جهان که معتقد به گفتمان مدنی هستند، را نیروی بالقوه خود می داند و در صورتیکه نتواتند این نیرو را جذب نماید، پروژه شکست خواهد خورد. نامبرده امیدوار است این شبکه حتی توانمندتر از شبکه الجزیره، بتواند خود راعرضه نماید. او نقطه قوت این شبکه در مقایسه با الجزیره را، توانمندتر بودن ایرانیان در امر تحلیل می داند.
این فرستنده در نظر دارد جای خالی مطبوعات آزاد در جامعه ایران را پر نماید وارائه دهنده دوران بقول ایشان «طلائی مطبوعات» بعد از خرداد ۷۶ و قبل از ۷۹ باشد. بگفته نامبرده، اگرچه ارائه نطرات جریانات فکری گوناگون مدنظر است، اما میزان اهمیت دادن به این موضوع هنوز به زمان نیاز دارد.
بر خلاف اینکه سرمایه گذاری ا ین فرستنده توسط کشور هلند تامین شده است، ولی هنوز مشخص نیست این شبکه در چه کشوری مستقر خواهد شد. دست اندر کاران امیدوارند این شبکه در چند ماه آینده شروع بکار نماید. اگرچه در آشنا بودن این افراد به کار مطبوعاتی، هیچشبه ای وجود ندارد ولی از میزان آگاهی آنان از سیستم بوروکراتیک و مدیریت هلند نیز هیچ نشانه ای در دست نیست. با توجه به این امر بعید بنظر میرسد که در چند ماه آتی این فرستنده تلویزیونی بکار بیافتد.
