در حالى بهمن ماه را پشت سر مىگذاریم که سرکوب طبقه ى کارگر همچون ماه ها و سال هاى گذشته به شدید ترین شکل ممکن ادامه دارد کارگران از یک سو زیر بار گرانى و پرداخت نشدن دستمزد هاى نا چیز خود کمر خم مى کنند و از سوى دیگر کوچکترین اعتراض آن ها به شدید ترین شکل ممکن سرکوب مى شود. اما با تمام این اوصاف کارگران همچنان به اعتراض هاى خود ادامه مى دهند و آهسته و پیوسته به سوى متشکل شدن پیش مى روند. در زیر گزارشى از وقایع کارگرى بهمن ماه را مى خوانیم:
سندیکاى کارگران شرکت واحد:
منصور اسالو دبیر هیئت مدیره که در دى ماه از زندان آزاد شده بود در ۱۶ بهمن ماه در نامه اى به فدراسیون بین المللى حمل و نقل خواستار کمک هاى مالى آن سازمان به سندیکا شد.
در ۲۱ بهمن ماه اداره ى کار غرب و جنوب تهران حکم اخراج ۲۲ تن از ۵۰ کارگر تعلیقى شرکت واحد را صادر و ابلاغ نمود. در ۲۷ بهمن ماه در حالى که پیش از آن در ۲۵ بهمن اداره ى کار شرق تهران حکم بازگشت به کار ۶ تن از کارگران تعلیقى شرکت واحد را صادر کرده بود ابراهیم مددى اعلام کرد که شرکت واحد از بازگشت به کار ۱۰ کارگرى که حکم بازگشت به کار آن ها صادر شده امتناع مى کند. در همین راستا جمعى از کارگران ایران خودرو با صدور بیانیه اى به مناسبت ۱۵ فوریه (روز همبستگى جهانى با کارگران شرکت واحد) خواستار بازگشت به کار کارگران اخراجى و تعلیقى شرکت واحد شدند.
کارگران استان کردستان:
در بهمن ماه شاهد اعتصابات زیادى از سوى کارگران نساجى کردستان نساجى شاهو و کارخانه آلومین در استان کردستان بودیم. کارگران این سه کارخانه که در دى ماه نیز در برابر اداره ى کار و استاندارى کردستان دست به تجمع زده بودند به اعتراضات خود ادامه دادند.
کارگران شاهو که در ۱ بهمن ماه با مدیر کارخانه مذاکره کرده و به نتیجه اى نرسیده بودند در ۷ بهمن در محل کارخانه دست به اعتصاب زدند و اعلام کردند که اگر تا پانزدهم ماه حقوق و مزایاى معوقه شان پرداخت نشود به تجمعات خود ادامه خواهند داد.
در ادامه ى این اعتراضات در استان در ۲۵ بهمن ۴۰۰ تن از کارگران نساجى کردستان نیز با خواست ابقا در کار در برابر اداره ى روابط کار استان دست به تجمع زدند. در ادامه ى این تجمع شیث امانى دبیر هیئت موسس اتحادیه ى سراسرى کارگران اخراجى و بیکار به مدت ۱ ساعت بازداشت شد.
به علت بى نتیجه ماندن این تجمع سه روز بعد نیز ۲۰۰ تن از کارگران همین کارخانه در برابر اداره کل کار استان تجمع کردند. این کارگران پیش از این نیز در ۱ و ۱۵ بهمن در برابر اداره ى کار تجمع کرده بودند خواسته هاى کارگران کارخانه نساجى کردستان به شرح ذیل است:
۱- ابقا بکار همه کارگران اخراجى و تعلیقى نساجى کردستان
۲- در صورت عدم ابقا در کار، برقرارى بیمه بیکارى براى همه کارگران بدون محدودیت زمانى تا اشتغال بکار آنان
۳- در صورت عدم پذیرش دو خواست فوق اجراى بازنشستگى پیش از موعد همه کارگران
۴- چنانچه هیچکدام از خواسته هاى فوق اجابت نشود پرداخت وام ده میلیون تومانى به همه کارگران با زمانبندى باز پرداخت ده ساله و پرداخت آن بدون قید و بندهاى سفت و سخت ادارى موجود
ضمن این که در ۱۹ بهمن ماه صدیق کریمى از اعضاى اتحادیه ى سراسرى کارگران اخراجى و بیکار که به اداره اطلاعات سنندج احضار شده بود به مدت ۴:۳۰ ساعت مورد بازجویى قرار گرفت.
دیگر اعتراضات و تجمعات:
در ۳ و ۴ بهمن ۱۵۰ نفر از کارگران کارخانه یخچالسازى بو ژان در مقابل دفتر تهران این کارخانه تجمع کردند وخواستار پرداخت بیش از ۲سال حقوق معوقه ى خود شدند.
۳۰۰ تن از کارگران چینى البرز در اعتراض به عدم پرداخت ۵ ماه حقوق خود طى ۲ نوبت در ۳ و ۱۵ بهمن جاده ى اصلى شهرک صنعتى قزوین را بستند. این کارگران در ۱۱ بهمن نیز از محل کارخانه به سمت فرماندارى راه پیمایى کرده بودند.
در ۱۰ بهمن در پى اخراج ۳۸ کارگر شرکت ایران صدرا ۱۵۰ نفر از کارگران این کارخانه در ورودى کارخانه را بستند. سه روز بعد از این تجمع در پى شکایت کارفرما سه تن از نمایندگان این کارگران به نام هاى رنجبریان عباسپور و بازیار به دادگاه فرا خوانده شدند.
در ۱۴ بهمن ۲۰۰ نفر از کارگران کنف کار گیلان در اعتراض به امتناع صاحب کارخانه از بازگشت آنان به کار بعد از ۱ سال مقابل استاندارى تجمع کردند. در همین روز در نتیجه ى نا توانى شرکت پترو ماد شیمى در انجام تعهداتش ۱۵۰ کارگر در ورودى شرکت را بستند.
در ۱۷ بهمن ماه ۱۰۰۰ نفر از کارگران پارسیلون خرم آباد در اعتراض به عدم توجه مسئولان کارخانه و مسئولان استان به خواست هاى قانونى شان دست به اعتصاب غذا زدند.
در ۲۷ بهمن ماه نیز ۱۲۰ کارگر شرکت پامیکو در اعتراض به برخوردهاى نا شایست پیمانکاران در برابر فرماندارى و دادگسترى طبس تجمع کردند.
مواردى که ذکر آن رفت تنها گوشه اى از اعتصابات کارگران و همین طور فشار هاى وارده بر آن ها در ماه گذشته بود. این در حالى است که چشم انداز ماه هاى آتى نیز چندان روشن به نظر نمى رسد.
از تمام این مسائل که بگذریم در ماه اخیر صحبت ها در باره ى تعیین حداقل دستمزد در محافل کارگرى بالا گرفته و از بحث هاى صورت گرفته مى توان به این نتیجه رسید که دستمزد کارگران در سال آینده مبلغى در حدود ۲۰۰ هزار تومن باشد که اگر به آمار مراجعه کنیم میبینیم بر اساس اعلام مراجع رسمى خط فقر در تهران در سال ۸۳ ۴۰۰ هزار تومن بوده که با احتساب تورم در سال ۸۶ به ۵۵۰ هزار تومن خواهد رسید که با مقایسه آن با رقم احتمالى حداقل دستمزد به عمق فاجعه پى خواهیم برد. این در حالى است که صاحبان سرمایه از پرداخت همین حداقل حقوق به کارگران در سال جارى شانه خالى کردند و به نظر مى رسد این رفتار را در سال آتى نیز شاهد باشیم.
اعتصابات و اعتراضات معلمان:
جامعه معلمان نیز در ماه گذشته روز هاى پر خبرى را پشت سر گذاشت.
در روز یکشنبه ۱۵ بهمن ماه نزدیک به ۱۰۰۰ نفر از معلمان و بازنشستگان در اعتراض به باز پس گیرى لایحه مدیریت خدمات کشورى مقابل مجلس دست به تجمع زدند.
این معلمان با صدور قطعنامه اى اعلام کردند در صورتى که تا ۲۵ بهمن دولت و مجلس نسبت به تصویب لایحه ى مورد نظر اقدام نکنند در روز هاى ۳۰ بهمن و ۱ اسفند سر کلاس هاى درس حاضر نخواهند شد.
در نتیجه ى رد لایحه ى مدیریت خدمات کشورى توسط شوراى نگهبان معلمان در دو روز یاد شده در اقدامى هماهنگ بر سر کلاس هاى درس حاضر نشدند. ضمن این که مقرر شد در پى نتیجه نیافتن اعتراضات معلمین در روز ۱۲ اسفند ماه معلمان بار دیگر در برابر مجلس تجمع کنند.
از بررسى حرکت هاى کارگرى در ماه گذشته به چند نکته ى مهم مى رسیم
اولین نکته و شاید مهمترین نکته ٬ در تفاوت بین اعتراضات به اصطلاح خود جوش با اعتراضاتى است که توسط اتحادیه ها ى کارگرى صورت مى گیرد. براى مثال اگر اعتراضات کارگران نساجى سنندج که حول اتحادیه کارگران اخراجى و بیکار متشکل شده اند را با دیگر اعتراضات صورت گرفته در این ماه مقایسه کنیم ٬ مى بینیم که اعتراضات کارگران نساجى سنندج تاثیر گذار تر ٬مستمرتر و هدفمندانه تر بوده است.
به طورى که این کارگران در ماه گذشته طى چهار نوبت دست به تجمع زدند ٬ ضمن این که خواسته هاى این کارگران کاملا تدوین شده بود و مصرانه بر مسئولین اداره ى کار کردستان و صندوق مهر رضا براى نیل به خواسته هایشان فشار وارد مى کردند.
اما نکته ى قابل توجه دیگر تدافعى بودن حرکت هاى کارگرى بود. البته این مورد مى تواند معلول علت هاى مختلفى باشد. نبود اتحادیه هاى قدرتمند کارگرى و وجود خیل عظیم کارگر بیکار در کشور از مهمترین این علت ها هستند. کارگران با این استدلال که در صورت تعرض به صاحب سرمایه بهانه اى به دست او خواهند داد که آن ها را اخراج کرده و کارگران قراردادى راجایگزین آن ها کند تا زمانى که کارفرما به حقوق آن ها تعرض نکند آن ها نیز حرکتى انجام نمى دهند.
همبستگى کارگران ایران خودرو با سندیکاى کارگران شرکت واحد یکى ازاتفاقات امیدوار کننده در جریان حرکت رو به رشد مبارزات کارگران بود این اتفاق نشان داد که کارگران در روند مبارزات خود به این نتیجه ى مهم و حیاتى مى رسند که منافعشان با منافع دیگر کارگران در ارتباط تنگاتنگ است و تعرض به حقوق دیگر کارگران تعرض به حقوق خود آن ها نیز هست وباید از حقوق کارگران دیگر حمایت کنند.
