سامانه اینترنتی سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت)
ملکه پرسید:
مردم چه میخواهند؟
گفتند:
نان
مردم گرسنهاند!
گفت:
کیک بخورند.
همین امروز
حاکم پرسید:
اینها چه میخواهند؟
گفتند:
نان
مردم گرسنهاند!
با دل و دستی گشاده
گفت:
فوری بدهید.
داغ
فوری
بی امان
گلوله آمد
جوانان رفتند
مادران مبهوت
به چهرههایی خیره ماندهاند
که دیگر
نه گرسنهاند
نه پرسشگر
ای زندگان!
برای آنان که رفتند
عکس نگذارید
نان بگذارید
و بنویسید:
حاکم گفت:
بهجای نان
گلوله بخورند
ملکه رفت!
حاکم هم
نوح نیست!
و تاریخ مینویسد:
بهجای نان
قتلِ عام!
زری
هیئت سیاسی – اجرایی سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت): از احزاب کرد میخواهیم به شعار زندهیاد رفیق قاسملو ـ «دموکراسی برای ایران و خودمختاری برای کردستان» ـ که سالهای طولانی راهنمای عمل احزاب کرد و مردم کردستان در ایران بوده است پایبند بمانند، به دیگر جریانهای سرتاسر ی بپیوندید و در روند گذار مسالمت آمیزاز جمهوری اسلامی ایران به حاکمیت مردم، نقش تاثیر گزار ایفا کنید. جنگ این امکان را ناممکن می کند.
شورای سردبیری کار: تجربه تمامی طول دوران حیات حکومت اسلامی نشان میدهد که هر موج سرکوب، بهجای تثبیت پایدار نظام، پایگاه اجتماعی نظام را کوچکتر میکند، شمار بیشتری از شهروندان را به صف مخالفان میراند و پس از مدتی، اعتراضات گستردهتری دوباره سر برمیآورد. این بار اما فشار از پایین با خطر تشدید تنش در سطح منطقهای و بینالمللی نیز همزمان شده است. در چنین فضایی، اسرائیل ـ با سابقه حملات تحریک آمیز و تلاش مستمر برای تضعیف جمهوری اسلامی ـ ممکن است اعتراضات داخلی را فرصتی برای ازسرگیری حملات علیه ایران تلقی کند. این همزمانی نارضایتی داخلی و تهدید خارجی، معادلهای بسیار خطرناک برای کشور ما ایجاد کرده است.
سیزده روز پس از آغاز حملۀ امریکا و اسراییل به ایران، این واقعیت تلخ و خونین هر روز بیشتر و بیشتر آشکار میشود که هدف اصلی تمامیت میهن ما و تکهتکه کردن آن است و جانیان و متجاوزان به خاک ایران، در این راه از هیچ جنایتی پرهیز ندارند. در چنین شرایطی، تدوین و امضای یک دادخواست رسمی بینالمللی اهمیت ویژهای پیدا میکند. این کارزار با محوریت تحقیق فوری دربارهٔ حمله به مدرسهٔ دخترانه «شجره طیبه» در میناب منتشر شد و بار دیگر توجه جهانی را به پیامدهای انسانی تجاوز نظامی به ایران و خالی کردن زرادخانههای امریکا و اسراییل بر سر شهروندان ما جلب کرد.
گودرز اقتداری: دانیل لامبرت یک دیپلمات سابق در سازمان ملل در این مورد چنین نوشته است: ” فرماندهان زیردریاییهای نازی اغلب قایقهای نجات، آب، غذا و مسیرهای ناوبری برای فرود آمدن به بازماندگان کشتیهایی که به آنها برخورد میکردند، میدادند. ایالات متحده بدون هیچ هشداری، امروز بیش از ۱۵۰ ملوان را کشت و سپس با سرعت فرار کرد. به معنای واقعی کلمه بدتر از نازیها و یک جنایت جنگی ظالمانه.”
