بیانیه حزب دمکراتیک مردم ایران: نوروز در سایهٔ تجاوزِ نظامی

زِ یاقوتِ سُرخ اَست چَرخِ کَبود

نه از آب و گَرد و نَه از باد و دود

به چَندین فُروغ و به چَندین چِراغ

بیاراسته چون به نوروز باغ

اَیا آن که تو آفتابی هَمی

چه بودَت که بَر مَن نَتابی هَمی

فردوسی

نوروزِ باستانی، نوروزِ صلح، همبستگی و بالندگی به‌هنگامی فرا رسید که عیدِ روزه‌داران مقارن با آغازِ جشنِ ملی افتاد. گویی که اعتدالِ بهاری حاوی این نکته است که دو عنصرِ مذهب و ملیت ناسازگار نیستند، وقتی مذهب در زیرِ سقفِ امرِ ملی بنشیند. نوروزِ امسال پایانِ یک سالِ دهشتناک برای ایران است که اکنون دل‌ها را خونین و نگرانِ آیندهٔ این مرز و بوم کرده است.

از کشتارِ خونینِ دی‌ماه، یکی آبِ دیده بود ملت که تجاوزِ نظامیِ آمریکا و اسرائیل به خاکِ میهن درگرفت و کوی و برزن را به خاک و خون کشید و گردِ مرگ را بر جان و جسمِ شهر پاشید؛ شهری که شاهدِ ایران‌کُشی است، اما مشتاقِ بی‌قرارِ سفرهٔ هفت‌سینِ ودادِ ملی در پرتوِ زیستِ سربلندِ مردمی است که هر سلولش فریادِ «نه» به تجاوزِ نظامی و «آری» به میهن است؛ ملتی که داغ و درفشِ حکومتی نالایق و نامردمی بر سینه دارد، اما آن‌جا که پایِ ایرانیّت در میان است و انیرانی چشمِ طمع به خاکِ ایران دوخته است، ایران‌بان است.

ترازنامهٔ حکومت در سالی که گذشت، حکایتِ «هر سال، دریغ از پارسال» است. امنیت و ثباتِ مملکت به خطر افتاده است، انباشتِ «فقدان» فرادست است و مشروعیتِ حکومت فرودست. کاهش فزایندهٔ قدرت خرید مردم، سقوط ارزش پول ملی، کوچک‌تر شدن اقتصاد ملی، فساد ساختاری و چیرگی الیگارشی مالی، نظامی و امنیتی، بحران انرژی و تأمین آب و برق و گاز مردم – آن‌هم در کشوری که سرشار از منابع طبیعی است – وضع اسفناک نظام بهداشتی و بهزیستی مردم، فرایند پایمال شدن حقوق اساسی ملت و بگیر و ببندهای همیشگی و اعدام و قوهٔ قضائیه‌ای که جای دادگستری نیست بلکه قوهٔ بیدادگری است، فقدان مطبوعات آزاد و مستقل و فجایع محیط‌زیستی؛ و در نهایت کشتار دی‌ماه. این سیاهه بی‌پایان است و تمام حوزه‌های سیاست داخلی و خارجی را دربرمی‌گیرد.

ماحصلِ سیاست‌های راهبردیِ حکومت در حوزهٔ سیاستِ خارجی و انرژیِ هسته‌ای، به دستاویز و بهره‌برداریِ آمریکا و اسرائیل برای تجاوزِ نظامی به ایران ابزار شده است.
تجاوزِ نظامیِ اخیر، مانند تجاوزِ نخست، برنامه‌ای تدارک‌یافته بوده است و از روشِ مرسومِ آمریکا در تهاجمِ غافلگیرانه حینِ مذاکره سود جسته است؛ مذاکراتی که به گفتهٔ اکثرِ ناظرانِ مستقل، حاوی امتیازاتِ غافلگیرکنندهٔ ایران برای راه‌حلِ دیپلماتیک بوده است.

مانند تجاوزِ پیشین، تجاوزِ نظامیِ اخیر تنها اماکنِ نظامی را هدف قرار نمی‌دهد، بلکه زیرساخت‌های حیاتیِ کشور، مراکزِ آموزشی و خدماتِ عمومیِ دولتی را نیز هدف قرار داده است تا ایران را بفرساید و دولتی شکننده برجای گذارد.

این تجاوزِ نظامی پرده از سیاستِ آنانی برمی‌دارد که با شعارِ «کمک در راه است»، خواهانِ تجاوزِ نظامی بودند و با رقص و پایکوبی به پیشوازِ آن شتافتند، بر طبلِ حملهٔ نظامی به ایران کوبیدند و ندا سر دادند که رهایی نزدیک است. اینان قمار را بر جایِ سیاست نشاندند و دست در دستِ سیاستِ آمریکا و اسرائیل نهادند تا روایتِ «آخرین نبرد» را در سایهٔ بمب‌های آمریکایی و پهپادهای اسرائیلی به مثابهٔ «انقلابِ شیر و خورشید» در اذهانِ رویگردان و منزجر از ج.ا. به‌عنوانِ تنها راهِ رهایی حک کنند. این، عصارهٔ سیاستی است که دلش از کشته‌شدن سرباز آمریکایی به درد می‌آید، اما در رابطه با جنایت میناب و خدمه ناو دنا سنگ‌دل است و لام از کام نمی‌گوید.

این در حالی است که به گواهِ تجاربِ زنده در منطقه، هر حمله و مداخلهٔ نظامیِ آمریکا در کشورهای پیرامونِ ما الگویی شکست‌خورده برای هر نیروی سیاسی است که دل‌نگرانِ تمامیتِ ارضی کشور و گذارِ مسالمت‌آمیز به حاکمیتِ ملت است. نه بمب باغبانِ دموکراسی است و نه موشک بذرِ حقوق بشر و آزادی می‌کارد. تجاوزِ نظامی بشارتِ پایانِ سیاستِ مدنی و تمرکزِ آن در دستِ نظامیان است. تجاوز نظامی آمریکا و اسرائیل کمک به مردم ایران نیست، تباهی ایران است.

در هنگامهٔ این تجاوزِ خونین، مراقبت و صیانت از جانِ زندانیانِ سیاسی، که بی‌شماری از آنان مخالفِ تجاوزِ نظامی به میهنِ خود هستند، وظیفهٔ ملی است. آزادیِ زندانیانِ سیاسی در این نوروزِ سوگوار می‌تواند مرهمی باشد بر جان و روانِ زخم‌خوردهٔ ملت ایران و خانواده‌های نگرانِ آنان. اعدام افیونِ برهم‌افزاییِ همبستگیِ ملی است در این نوروزِ سوگوار و ایران‌کُشیِ هولناکِ تجاوزِ نظامی.

حزبِ دمکراتیکِ مردمِ ایران، با احترام به یادِ جان‌باختگانِ تجاوزِ نظامیِ اخیر و قربانیانِ خشونتِ حکومتی در سالِ گذشته، نوروز را به مردمانِ ایران‌زمین خجسته‌باد می‌گوید.

بادا که نوروز، که گاهِ وداد و آشتی، همبستگی و مردمی است، روزی نو برای پایانِ تجاوزِ نظامی و صلح باشد و روزگاری فرا رسد که مزدِ هر گورکن از بهایِ آزادیِ آدمی در این سرزمینِ اشک و خون افزون نباشد. ایدون باد.

یک‌شنبه ۲ فروردین ۱۴۰۵

هیئت سیاسی حزب دمکراتیک مردم ایران

چاپ متن