|
Getting your Trinity Audio player ready...
|
با اندوه، خبر درگذشت حسین خواجهامیری، ایرج، یکی از ماندگارترین صداهای موسیقی ایران را شنیدیم؛ هنرمندی که بیش از هفت دهه در عرصه موسیقی و آواز ایران حضور داشت و صدایش با زندگی و خاطرات چند نسل از ایرانیان درآمیخت.
ایرج با صدایی ششدانگ، حنجرهای نیرومند و تسلطی کمنظیر بر موسیقی ایرانی، جایگاهی ویژه در تاریخ آواز ایران داشت. حسن کسایی او را «پهلوان آواز» نامید و محمدرضا شجریان نیز صدای او را معیاری برای سنجش آواز ایرانی میدانست. اما جایگاه ایرج تنها به توانایی فنی او محدود نمیشد؛ صدایش به خانهها، رادیو، سینما و زندگی روزمره مردم راه یافت.
حضور او در برنامه ماندگار «گلها» و همکاری با بزرگان موسیقی ایرانی، بخشی از کارنامه هنری او را شکل داد. در سالهای اوج سینمای ایران نیز صدای ایرج با تصویر و محبوبیت ستارگانی چون محمدعلی فردین پیوند خورد؛ چنانکه برای نسلی از ایرانیان، تصویر و صدای آن سالها از یکدیگر جداییناپذیر شد.
شاید به همین دلیل است که شنیدن صدای ایرج، پس از گذشت دههها، برای بسیاری فقط شنیدن یک آواز یا ترانه نیست. صدای او گاهی دری است به گذشته؛ به خانهای قدیمی، رادیویی که گوشه اتاق روشن بود، فیلمی از سالهای دور، جمع خانواده یا خاطرهای که تصور میکردیم فراموش شده است.
کافی است صدای او را در «زایندهرود» بشنویم؛ آنجا که میخواند:
«ای باد مشکریز چو امواج زندهرود
از من به سرزمین سپاهان رسان درود»
در همین دو مصرع، یک صدا، یک شهر، یک رود و بخشی از خاطره فرهنگی ایران دوباره زنده میشود. و در سوی دیگر، در ترانههای عاشقانهای چون «تو را دوست دارم»، همان صدا با عشقها، دلتنگیها و آرزوهای آدمها همراه میشود. صدایی که گاه از سرزمین و خاطره ایران میخواند و گاه از زبان یک عاشق سخن میگفت؛ صدایی که در شادیها و دلتنگیهای مردم حضور داشت و به بخشی از خاطره زندگی آنان تبدیل شد.
صدای ایرج با حافظه چند نسل از ایرانیان گره خورده است؛ صدایی که از رادیو و سینما به خانههای مردم آمد، با شادیها و دلتنگیهای آنان همراه شد و هنوز میتواند خاطرهای دور را زنده کند. ایرج رفت، اما آواز او در ترانهها و در حافظه مردمی که با آن زندگی کردهاند، همچنان خواهد ماند.
درگذشت ایرج، «پهلوان آواز ایران»، را به خانواده و عزیزانش، جامعه هنری و فرهنگی کشور و همه ایرانیانی که با صدای او خاطره دارند، صمیمانه تسلیت میگوییم.
ایرج رفت؛ اما صدایی که بخشی از خاطره ایران شد، خاموش نخواهد شد.
یادش گرامی و نامش ماندگار.
دبیرخانۀ شورای مرکزی سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت)
چهارشنبه ۲۱ مرداد، ۱۴۰۵ (۱۲ اگوست ۲۰۲۶ میلادی)
