در مواقع بحران، اسرائیلی‌ها دور رهبران خود جمع می‌شوند. این بار متفاوت است!

این مقاله دیدگاهی در سایت سی ان ان منتشر شده است[i].

یادداشت سردبیر: جنین ذکریا [ii] یک مدرس در دپارتمان ارتباطات دانشگاه استنفورد و رئیس سابق دفتر واشنگتن پست در اورشلیم است. او قبلا برای بلومبرگ نیوز، رویترز، جروزالم پست و جروزالم ریپورت درباره درگیری اسرائیل و فلسطین گزارش داده بود. نظراتی که در این تفسیر بیان شده است، نظر خود اوست.

من از روز شنبه از دوستانم در اسرائیل شنیدم که تعداد مهمان‌هایی که در یک پارتی شبانه در نزدیکی مرز غزه[iii] به قتل رسیده‌اند، بسیار بیشتر از آن چیزی بود که مقامات گزارش می دادند.

بلافاصله پس از آن، بستگان مضطرب بیرون از بیمارستان ظاهر شدند و آخرین گفتگوهای خود را با عزیزان گمشده خود در تلویزیون زنده بازگو کردند. یک مرد غمگین به یاد می آورد که برادرش قبل از قطع ارتباط با او گفت: “نسیم، من دارم می میرم.” بسیاری گفتند که پس از آن پیام هایی را به زبان عربی قبل از پایان خط و قطع مکالمه شنیده اند.

در ساعت ۲۲:۰۲ یکشنبه در اسرائیل، تیتری در سایت خبری هاآرتص[iv] منتشر شد: نیروهای امدادی در شرایط غیرقابل باوری ۲۶۰ جسد را در محل جشن پیدا کرده اند. از ساعت ۱۱ شب روز یکشنبه، مجموع تلفات رسمی اسرائیل از کمی بیش از یک روز کشتار گسترده از ۷۰۰ نفر فراتر رفت. رادیو ارتش اسرائیل روز دوشنبه حداقل ۹۰۰ کشته را گزارش داد.

همانطور که در کلیپ های ویدئویی منتشر شده در کانال تلگرام حماس مستند شده است، این شامل بیش از ۱۰۰ غیرنظامی (از جمله کودکان و افراد مسن) و سربازانی که زنده – یا مرده – در غزه گروگان گرفته شده اند نمی‌شود، یا اجساد کسانی که هنوز در خیابان های اسرائیل هستند.

اودی سگال گوینده اسرائیلی در کانال ۱۳ محلی گفت: «این در مقیاسی کاملا متفاوت از آنچه ما به آن عادت کرده‌ایم است.»

آلون بن دیوید، خبرنگار دفاعی کهنه کار اسرائیل برای کانال ۱۳، به هدف خشم مردم تبدیل شد، زمانی که مجریان او را با پرسش هایی در مورد چگونگی شکست نیروهای دفاعی اسرائیل و جامعه اطلاعاتی بی نظیر این کشور تحت فشار قرار دادند. خبرنگار گیل تامری سرریز از فشار پاسخ داد: ” خیلی ساده، ما این تصور را ایجاد می کنیم که همه چیز تحت کنترل است. همه چیز تحت کنترل نیست”.

تا زمانی که کسی به یاد دارد، صدها غیرنظامی اسرائیلی در یک روز کشته نشده اند. در کل تقریباً پنج سال انتفاضه دوم فلسطین از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵، تقریباً ۱۰۰۰ اسرائیلی کشته شدند. این کشور هرگز شاهد نبوده است که پدربزرگ ها و مادربزرگ ها و کودکان خردسال را به این شکل ربوده باشند، بنابرین هیچ مکانیسمی برای برقراری ارتباط با خانواده گروگان‌ها وجود نداشت، آنطور که برای سربازان ربوده شده وجود دارد.

این حمله با جنگ یوم کیپور در سال ۱۹۷۳ مقایسه می‌شود، زمانی که ارتش‌های عربی تقریباً ۵۰ سال پیش اسرائیل را غافلگیر کردند. اما این آسیب زاتر است. نه تنها به دلیل تعداد زیاد غیرنظامیان جوان کشته شده – علاوه بر سربازان جوان، بلکه به دلیل نحوه پخش مستقیم این وحشت در تلویزیون، رادیو و رسانه های اجتماعی، بطوریکه دولت بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر – که میلیون ها اسرائیلی ماه ها به تلاش او و راستگرایان برای تضعیف قوه قضاییه اعتراض می کنند [v]– کاملاً غایب و بی کفایت به نظر می رسد .

در بیش از دو دهه گزارش درباره اسرائیل، من تراژدی هایی را پوشش دادم که ملت را در دوره های غم و اندوه جمعی فرو برد – ترور نخست وزیر اسحاق رابین در سال [vi]۱۹۹۵، برخورد دو هلیکوپتر نیروی هوایی اسرائیل در سال ۱۹۹۷ که منجر به کشته شدن همه ۷۳ سرباز شد، چندین دور درگیری بین حماس و اسرائیل، انتفاضه دوم، جنگ دوم لبنان، بمب گذاری های انتحاری بی شمار فلسطینی ها در دهه ۱۹۹۰. هر بار امواج رادیویی پر از تعداد تلفات فزاینده و تصاویر دردناک از مردگان می شد. اما این ایده که «اسرائیل چازاک» – اسرائیل قوی است – ثابت ماند. این کشور همیشه در مواقع بحران حول ارتش اسرائیل و رهبری آن جمع می شد. این بار اما به همان شکلی که قبلا اتفاق می‌افتاد نیست، حداقل تا کنون به نظر نمی‌رسد که این اتفاق خواهد افتاد.

اسرائیلی‌ها، که به خود می‌بالند که هرگز «فرایر» (یا احمق) نبوده‌اند، امروز احساس ناتوانی و شکستگی می‌کنند. آنها خواستار پاسخ هستند و ناامیدی خود را بر سر رهبری اسرائیل و نتانیاهو فریاد می زنند، حتی قبل از اینکه همه اجساد بازپس گرفته شوند.

«عملا هیچ دولتی وجود ندارد. بی بی وجود ندارد.» مادری بیرون بیمارستانی در میکروفونی که از یک خبرنگار تلویزیونی کانال ۱۳ (یا کانال ۱۲) گرفته بود فریاد زد که او ۲۷ ساعت در جستجوی دخترش بوده است. ما مانند اوکراین هستیم!

یک خبرنگار خبری کانال ۱۲ با پوشیدن لباس های محافظ در خارج از شهر صدروت[vii]، یکی از شهرهایی که به شدت آسیب دیده است، خشمگین گفت: «من چنین موقعیتی را به خاطر نمی آورم. چهل و هشت ساعت پس از یک حادثه و این نوع هرج و مرج! خانواده ها هنوز از خبرنگاران کمک می‌طلبند.»

مقامات نظامی که در برنامه‌های خبری اسرائیل ظاهر می‌شوند، خاطرنشان کردند که چگونه تهاجم هماهنگ حماس به کار روشمند ارتش شباهت دارد. اما این حملات مرگبار تاکتیک های ترور قدیمی را به یاد می آورد: قتل عام سال ۱۹۷۴ در شهر کریات شمونا[viii] در شمال اسرائیل که ۱۸ اسرائیلی توسط جبهه مردمی برای آزادی فلسطین کشته شدند. قتل عید پسح در هتلی در نتانیا در سال ۲۰۰۲ که در آن ۳۰ نفر کشته شدند[ix]. تمام بمب گذاری های انتحاری که در دهه ۱۹۹۰ که من آنهارا در اورشلیم تجربه کردم – انفجارهای مکرر اتوبوس ۱۸ و کافه مومنت[x]

در حالی که سایت‌های رسانه‌های اجتماعی مملو از تصاویر[xi] مفقودان، جوانان اسرائیلی، و مونتاژ مجازی وحشتناکی شبیه به عکس‌های پخش شده در اطراف “گراند زیرو” در منهتن در ۱۱ سپتامبر می‌شوند، پخش‌کننده‌ها به طور متناوب بین گزارش‌هایی از شهرهایی که نیروهای امنیتی همچنان در جستجوی افراد مسلح حماس هستند و پانل هایی از بحث فرماندهان نظامی سابق در مورد مراحل بعدی کار چرخ میخورند.

انتقال گروگان ها با موتورسیکلت

در حالیکه حملات هوایی اسرائیل تا کنون تقریباً ۵۰۰ فلسطینی را در غزه کشته است، مجریان ناامید نسبت به آنچه که آن‌را به عنوان پاسخ اولیه نسبتاً «کنترل شده» ارتش اسرائیل توصیف کرده‌اند ابراز ناباوری می‌کنند. کارشناسان نظامی تا زمانی که ارتش اسرائیل مرحله اولیه تأمین امنیت شهرها در امتداد مرز غزه را به پایان می رساند، تسلیحات را تأمین می کند و صدها هزار نیروی ذخیره را وارد صحنه می‌کند تا برای یک تهاجم زمینی احتمالی آماده شود، درخواست شکیبایی می کنند.

آوی دیشتر، رئیس سابق سرویس امنیتی شین بت اسرائیل و عضو فعلی ائتلاف حکومتی، به طور عمدی مبهم میگوید که انتظار آنست که کابینه مجوز تخریب تمام «زیرساخت‌های نظامی» حماس و جهاد اسلامی فلسطین را صادر کرده باشد. اما وقتی حماس زنان و کودکان گروگان را با موتورسیکلت[xii] و گاری های گلف[xiii] به غزه منتقل کرده است، زیرساخت های نظامی چیست؟

برخی مانند امیر آویوی فرمانده ارشد سابق ارتش اسرائیل می‌گویند که اسرائیل باید حماس را نابود کند و نوار غزه را که اسرائیل در آگوست ۲۰۰۵ تخلیه کرد، دوباره اشغال کند و “آزادی حرکت کامل” داشته باشد، نه اینکه فقط یک حمله هوایی معمولی انجام دهد تا بار دیگر اسرائیل شاهد تکرار این حمله در دو سال دیگر نباشد. وقتی‌که او این را گفت، من به درگیری ۲۰۱۴ فکر کردم که اسرائیل نیروهایی را به پایگاه حماس در نوار غزه فرستاد و ۱۳ سرباز ارتش اسرائیل در یک شب در یک شبیخون قرار گرفتند و کشته شدند[xiv] و کشور به لرزه درآمد.

تعداد تلفات اشغال مجدد – از هر دو طرف – نجومی خواهد بود، و من نمی‌دانم اسرائیل حتی می‌تواند به این هدف دست یابد یا خیر. به نظر می رسد این کشور حداقل در این لحظه حاضر به پرداخت هزینه است. بحث اصلی اما این نیست که آیا نیروهای زمینی اعزام شوند یا خیر، بلکه بحث این است که آیا مذاکرات برای آزادی گروگان ها باید در اولویت قرار گیرد.

مردم اسراییل به نتایج فوری که می خواهند دست نخواهند یافت. حوادث مشهور گذشته مانند نجات مسافران اسرائیلی ربوده شده در انتبه در اوگاندا در سال ۱۹۷۶ تکرار نخواهد شد. در حال حاضر، گروگان های اسرائیلی مطمئناً متفرق شده اند. ویدیوهای دلخراش درخواست نجات آنها بدون شک به زودی جایگزین ویدیوهای تهوع‌آور دستگیری آنها می‌شود و یک کشور کاملاً ویران شده را بیشتر تحت تأثیر قرار می‌دهد.

من در این ۳۶ ساعت گذشته در مورد مکالمه‌ای که با یکی از مقامات حماس داشتم فکر می‌کردم، زمانی که روزنامه‌نگار واشنگتن پست در غزه بودم و درباره محاصره سرزمینی توسط اسرائیل در سال ۲۰۱۰ گزارش می‌دادم. مقام رسمی که کت و شلوار و کراوات پوشیده بود، در یک نقطه از مصاحبه از من پرسید: “آنها در مورد ما در آمریکا چه فکری می‌کنند؟” پاسخ من چیزی با این معنا بود که اکثر آمریکایی‌ها احتمالاً نمی‌دانند حماس چیست و اگر در مورد شما شنیده باشند، احتمالاً به بمب‌گذاران انتحاری فکر می‌کنند که اسرائیلی‌ها را در یک شعبه پیتزافروشی Sbarro در اورشلیم منفجر می‌کنند. او متعجب شد و استدلال کرد که آن تصویر از حماس کاملا قدیمی است.

لحظه دیگری که مدام به آن بازمی گردم، ویدیوی عجیب و غریب مبارزات انتخاباتی نتانیاهو در سال ۲۰۱۵ است که در آن او جلوی درب خانه زن و شوهری ظاهر می شود که می خواهند برای عصر بیرون بروند. “شما یک پرستار بچه خواستید؟” نتانیاهو می‌گوید که چگونه می‌توانند برای حفظ بچه‌هایشان فقط به او اعتماد کنند!

اما دیگر نه! نتانیاهو یک نخست وزیر شکست خورده است. او با رادیکال‌هایی که ملت اسرائیل را متفرق کرده‌اند، با فلسطینی‌ها دشمنی کرده‌اند، هرگونه شانس صلح را کنار گذاشته‌اند، شریک شده است.

او سالها یک سیاست شکست خورده را در قبال نوار غزه و مردم فلسطین به طور گسترده تر رهبری کرده است. او مسئول آسیب‌زا ترین بخش از تاریخ اسرائیل خواهد بود.

ایتان بن الیاهو، فرمانده سابق نیروی هوایی اسرائیل، شامگاه یکشنبه درباره رهبری اسرائیل گفت: این غیرقابل بخشش و فراموش نشدنی است. “ما باید این را به خاطر بسپاریم.”

[i] https://www.cnn.com/2023/10/09/opinions/israelis-demand-answers-hamas-attack-zacharia

[ii] Janine Zacharia- https://comm.stanford.edu/people/janine-zacharia

[iii] https://www.cnn.com/2023/10/07/middleeast/israel-gaza-fighting-hamas-attack-music-festival-intl-hnk/index.html

[iv] https://www.haaretz.com/israel-news/2023-10-08/ty-article-live/over-250-israelis-killed-1-590-wounded-civilians-and-soldiers-held-hostage-in-gaza/0000018b-0cd2-d8fc-adff-6dfe855e0000

[v] https://www.haaretz.com/israel-news/2023-09-04/ty-article/.premium/police-chief-around-7-million-israelis-participated-in-anti-judicial-coup-protests/0000018a-5f41-d845-adfe-ff61a2940000

[vi] http://www.cnn.com/WORLD/9511/rabin/

[vii] https://www.lemonde.fr/en/international/article/2023/10/08/in-israel-the-streets-of-sderot-bear-the-scars-of-the-carnage-caused-by-hamas-assailants_6156662_4.html

[viii] https://www.jta.org/archive/massacre-of-18-in-kiryat-shemona-continues-to-provoke-indignation

[ix] https://www.timesofisrael.com/ten-years-after-passover-bombing-survivors-return-to-netanyas-park-hotel/

[x] https://www.latimes.com/archives/la-xpm-1996-03-03-mn-42559-story.html

[xi] https://www.ynet.co.il/news/article/hjyzajclt

[xii] https://www.timesofisrael.com/liveblog_entry/family-of-kidnapped-israeli-shares-video-of-her-abduction-by-hamas/

[xiii] https://www.timesofisrael.com/waiting-for-official-help-relatives-scan-graphic-videos-from-gaza-to-find-missing/

[xiv] https://www.timesofisrael.com/soldiers-killed-in-gaza/

چاپ متن