سامانه اینترنتی سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت)

GOL-768x768-1

۲۸ اردیبهشت, ۱۴۰۵ ۰۹:۲۰

دوشنبه ۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵ - ۰۹:۲۰

روشنک نوعدوست، پیشگام حقوق زنان در ایران

روشنک نوعدوست اولین زنی بود، که هشتم مارس را در سوم اسفند ماه سال۱۳۰۰ شمسی، یعنی ۱۹۲۴ میلادی، با همراهی برخی زنان انجمن «پیک سعادت نسوان»  که  از آنان به عنوان پیشگامان جنبش زنان ایران  یاد می شود، به نام های: جمیله صدیقی، سکینه شبرنگ و اورانوس پاریاب و شوکت روستا در ایران جشن گرفت.

در آستانهٔ  هشتم مارس، روز جهانی زن، از زنانی یاد می کنیم، که در طول تاریخ برای حقوق زنان مبارزه کرده‌اند. از جمله این زنان، روشنک نوعدوست است. زنی که در آغاز قرن بیستم در ایران با فعالیت‌های اجتماعی و فرهنگی خود نقش مهمی در پیشبرد حقوق زنان ایفا نمود.

 روشنک نوعدوست (۱۲۷۷–۱۳۳۸)، در رشت به دنیا آمد، پدر او، پزشک بود، و در شرایطی که بسیاری از زنان از تحصیل محروم بودند، توانست امکانات و زمینهٔ تحصیل برای دخترش را فراهم کند. روشنک زبان های عربی و فرانسه را آموخت و به زبان روسی نیز تسلط داشت. او، نه‌ تنها در زمینه علم و تحصیلات پیشرفت کرد بلکه با تاسیس مدرسه‌ های دخترانه و کلاس‌های آموزشی، به پیشرفت زنان در جامعه ایران نیز کمک شایانی کرد.

براساس اطلاعات موجود، روشنک نوعدوست در سال ۱۲۹۷، مدرسه‌ ای سه یا چهار کلاسه به نام  سعادت نسوان برای زنان و دختران در رشت، تاسیس کرد.(صدای مردم ) وی  آموزگار ، و مدیر این مدرسه بود گذشته از آن روزنامه نگاری سرشناس، و از پیشگامان  جنبش زنان در ایران بود. وی در سال ۱۳۰۰، دبیرستانی یازده‌کلاسه، به مدرسهٔ سعادت نسوان  ضمیمه نمود. وی در سال‌های آخر زندگی، به علت بیماری مدرسه را که به «روشنک» تغییر نام پیدا کرده بود، در اختیار وزارت فرهنگ آن زمان قرار داد. پس از انقلاب اسلامی ایران با وجود اعتراضات فامیل و بستگان روشنک نوعدوست، متاسفانه، نام مدرسه تغییر داده شد.

یکی از کارهای مهم  و ارزشمند روشنک نوعدوست، پس از جنبش مشروطه و برگزاری نخستین کنگره حزب کمونیست ایران در بندر انزلی (۱۲۹۹)، بنیانگذاری جمعیت «پیک سعادت نسوان» در رشت بود که سبب شد، او به عنوان یکی از   آغازگران جنبش زنان ایران شناخته شود. جمعیت  پیک‌سعادت نسوان، با هدف ارتقای حقوق زنان ایران تشکیل شد.او با برگزاری کلاس‌های آموزشی، سخنرانی‌ها و تأسیس کتابخانه‌ها، زنان را به شناخت حقوق خود تشویق می کرد . نوعدوست با کمک این جمعیت،  مجله پیک سعادت نسوان،  را که  در شکل دهی اندیشه های آزادی خواهی زنان ایران  نقش مهمی به عهده داشت، منتشر کرد.

روشنک نوعدوست از جمله افرادی بود که از ابتدا به ضرورت حضور زنان در اجتماع آگاه بود، و با شجاعت از حقوق آنان دفاع می کرد. زمانی که بسیاری از زنان ایران از حضور در عرصه های فرهنگی و اجتماعی محروم بودند، او برای تحقق برابری جنسیتی تلاش می‌کرد، و به نقش آموزش در رشد اجتماعی زنان اهمیت ویژه ای می داد، و با همین اندیشه و تفکر مدارس دخترانه را بنیان گذاشت. روشنک نوعدوست اولین زنی بود، که هشتم مارس را در سوم اسفند ماه سال۱۳۰۰ شمسی، یعنی ۱۹۲۴ میلادی، با همراهی برخی زنان انجمن «پیک سعادت نسوان»  که  از آنان به عنوان پیشگامان جنبش زنان ایران  یاد می شود، به نام های: جمیله صدیقی، سکینه شبرنگ و اورانوس پاریاب و شوکت روستا در ایران جشن گرفت؛ او سال بعد، مراسم بزرگداشت روز زن را در رشت، بر پا کرد.

روشنک نوعدوست همواره با فعالیت‌ها ی خود زمینه را برای آزادی نسل‌های بعدی زنان ایرانی فراهم نمود و نشان داد، که هیچ محدودیتی برای رسیدن به اهداف بزرگ وجود ندارد.

در آستانهٔ هشتم مارس، یاد  این زن مبارز  که برای برابری و حقوق زنان تلاش نموده و راه را به سوی آینده ای روشن تر برای نسل های بعدی هموار کرد، گرامی می داریم و تا رسیدن به آزادی واقعی برای زنان از پای نخواهیم نشست.

گروه کار زنان سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)

 ۱۴ اسفند, ۱۴۰۳ برابر با ۴ مارس ۲۰۲۵

بخش : زنان
تاریخ انتشار : ۱۴ اسفند, ۱۴۰۳ ۹:۱۳ ب٫ظ

آخرین نوشته‌ها:

لینک کوتاه

نظرات

Comments are closed.

به مناسبت سالروز پیروزی بر نازیسم؛ هیچ نیروی اهریمنی نمی‌تواند بر مردمی متحد پیروز شود

هیئت سیاسی- اجرایی سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت): همان‌گونه که اتحاد شوروی در ژوئن ۱۹۴۱ با اتکای به اتحاد مردمی در برابر تجاوز ایستاد، ایران نیز در اسفند ۱۴۰۴ دچار تحولی بزرگ شد. همبستگی مردم در دفاع از میهن، که به عین دریافتند فرزندانشان در نیروهای مسلح، به اتکای پشتیبانی جامعه است که قادرند از کشورشان در برابر خطر موجودیتی دفاع کنند.

ادامه »

ایران در آستانه فروپاشی: اعتراضات، عدم حقانیت حاکمان و بن‌بست‌های پیش‌رو…

شورای سردبیری کار: تجربه تمامی طول دوران حیات حکومت اسلامی نشان می‌دهد که هر موج سرکوب، به‌جای تثبیت پایدار نظام، پایگاه اجتماعی نظام را کوچک‌تر می‌کند، شمار بیشتری از شهروندان را به صف مخالفان می‌راند و پس از مدتی، اعتراضات گسترده‌تری دوباره سر برمی‌آورد. این بار اما فشار از پایین با خطر تشدید تنش در سطح منطقه‌ای و بین‌المللی نیز هم‌زمان شده است. در چنین فضایی، اسرائیل ـ با سابقه حملات تحریک آمیز و تلاش مستمر برای تضعیف جمهوری اسلامی ـ ممکن است اعتراضات داخلی را فرصتی برای ازسرگیری حملات علیه ایران تلقی کند. این هم‌زمانی نارضایتی داخلی و تهدید خارجی، معادله‌ای بسیار خطرناک برای کشور ما ایجاد کرده است.

مطالعه »

سایه سنگین ۱۹۴۸: چگونه «نکبت» برای فلسطین یک فرآیند زنده و روزمره شد؟

در سطحی کلان‌تر از روایت‌های تاریخی و تحلیل‌های موردی، می‌توان استدلال کرد که «نکبت» نه صرفاً یک رخداد تاریخی با نقطه آغاز مشخص در سال ۱۹۴۸، بلکه نوعی منطق تاریخی-فضایی در حال تداوم است که رابطه میان قدرت، سرزمین و جمعیت را در یک چارچوب ساختاری بازتعریف کرده است. در این خوانش، ۱۹۴۸ نه لحظه پایان یک نظم پیشین، بلکه لحظه تثبیت یک الگوی جدید از سازمان‌دهی سیاسی فضا و جمعیت است؛ الگویی که قابلیت انطباق با شرایط تاریخی متغیر را در دهه‌های بعد حفظ کرده است.

مطالعه »

«تنبیه خاموش» یا آزادی بیان!

فارغ‌التحصیلان مطالعات خاورمیانه نتیجه گرفته اند که: «برکناری فانی پیام تکان‌دهنده‌ای به دانشجویان و محققان مطالعات خاورمیانه می‌فرستد مبنی بر اینکه تحقیق، تدریس، خدمات نهادی و بحث آزاد در مورد موضوعات حساس سیاسی، مانند جنگ جاری در ایران، مشمول سانسور سیاسی و تحریم‌های نهادی است. چنین پیامی نه تنها با ارزش‌های اصلی مأموریت آموزشی و علمی دانشگاه واشنگتن در تضاد است، بلکه با اصول آموزش دانشگاهی و آموزشی ما نیز مغایرت دارد، اصولی که ما را به تفکر انتقادی، مشارکت در بحث‌های علمی آزاد و مواجهه با سوالات سیاسی فوری با دقت و صداقت فرا می‌خواند.

مطالعه »
شبکه های اجتماعی سازمان
آخرین مطالب

Statement by More Than 150 Former Political Prisoners Opposing the Resumption of War

اعلامیه حزب دمکراتیک مردم ایران: نه به اعدام، نه به سرکوب

«تنبیه خاموش» یا آزادی بیان!

رضا پهلوی و نقاب‌هایی که در باران گلوله فرو می‌ریزند

سایه سنگین ۱۹۴۸: چگونه «نکبت» برای فلسطین یک فرآیند زنده و روزمره شد؟

سی‌ودومین تحلیل هفته | گفتگو پیرامون بیانیه: نه به جنگ و خشونت؛ آری به صلح و آزادی | کیوان صمیمی، فرخ نگهدار