سخنی با ورزشکاران و قهرمانان

پیر دوکوبرتن اندیشمند فرانسوی در اواخر قرن نوزدهم با توجه به کمبود امکانات و محدود بودن رسانه های گروهی با تلاش و کوشش بیمانند دوره جدید بازیهای المپیک را بنیاد نهاد، هدف او از تجدید حیات المپیک دوستی و صلح بین ملل بود تا با انجام روابط ورزشی و مسابقات به صلح و دوستی ملل یاری رساند، از آن زمان تاکنون بویژه پس از جنگ جهانی دوم ورزش به یکی از پر طرفدارترین پدیده ها و خبرسازترین رویدادها در سطح جهان تیدیل شده و بیشترین میزان اوقات فراغت جوانان نیز به ورزش اختصاص دارد.

در تمام کشورهای جهان با در نظر داشت میزان رشد و توسعه اقتصادی، ایجاد امکانات ورزشی، استادیومها و برگزاری مسابقات داخلی و خارجی در حال گسترش است و برگزاری بازیهای المپیک و جام جهانی فوتبل توجه میلیونها و گاهی میلیاردها علاقمند به ورزش را جلب میکند، شیفتگی ورزش دوستان چنان است که گاهی شکست تیم یک باشگاه مورد علاقه یا تیم ملی یک کشور بعنوان فاجعه ملی تلقی میشود و پیروزی تیم مورد علاقه بمثابه یک جشن ملی مایه سرور و شادمانی میشود، چنانکه در راهیابی های تیم فوتبال ایران به جام جهانی صدها هزار جوان از شب تا بامداد در خیابانها به رقص و پایکوبی پرداختند. سیاستمداران که اهمیت ورزش و محبوبیت ورزشکاران در میان مردم را دریافته اند، از ورزش و قهرمانان برای مشروعیت بخشیدن به حاکمیت خود سود می جویند، چرچیل نخست وزیر اسبق انگلستان در دهه ۵۰ عوامفریبانه اعلام کرد که پایه های امپراتوری بریتانیا بر استادیوم های فوتبال استوار است، در کشورهایی که خودکامگان برآن حاکمیت دارند استفاده از ورزش ورزشکاران برای مشروعیت به حاکمیت خود بمراتب بیشتر است و پیروزی قهرمانان در رقابت های بین المللی را حقانیت حاکمیت خود میدانند.

در شرایط کنونی ایران که ظلم و ستم بر مردم  روز افزون است  و فقر و فلاکت بخش بزرگی از جامعه ما را فراگرفته، جوانان بیکار و تهیدست به یک خیزش سراسری دست زده و فریاد خود را از این همه بیداد در خیابانها سر دادند، در چنین شرایظی ورزشکاران و قهرمانان نباید فراموش کنند که این جوانها که خون شان در خیابانها ریخته میشود یا دستگیر و در زندانها شکنجه میشوند همان جوانانی هستند که عکسهای شما زینت بخش اتاقهایشان است و در شکست های شما افسرده و غمگین مبشوند و با پیروزی شما اشک شوق می ریزند و هنگام بازگشت به کشور شادی کنان و با افتخار به استقبال شما میایند، اینک که این جوانان از تنگدستی و بیکاری و غارت منافع ملی توسط حاکمان عوامفریب و غارتگر به فغان آمده اند و حق خود را میخواهند شما فوتبالیستها که محبوبترین و نامدارترین چهره های جامعه هستید این وطیفه ملی و انسانی شماست که به یاری مردم بشتابید و به این همه عشق و علاقه آنان پاسخ دهید و از خواسته های برحق آنان پشتیبانی کنید، درسال ۸۸ در اوج جنبش سبز تیم فوتبال ایران در مسابقه در برابر تیم کره جنوبی با مچ بند سبز که نماد جنبش بود در زمین حاضر شدند این حرکت میهن پرستانه آنان در روحیه مردم بسیار اثر گذار بود اینک فوتبالیستهای تیم ملی و باشگاهها علی کریمی، وریا غفوری، جهانبخش، شجاعی و اصغر شرفی که مدافعان حقوق مردم هستند را نباید تنها بگذارند و باید پرویز قلیج خانی محبوبترین فوتبالیست تاریخ ایران این ورزشکار شریف و آزاده را که نیم قرن در کنار مردم ایستاده الگوی خود قرار دهند.

قهرمانان کشتی همواره رفتار و جوانمردی زنده یاد تختی را در مصاحبه ها الگوی خود میدانند اما متاسفانه بهنگام دردها و رنجهای مردم در خدمت مردم نیستند با توجه به اینکه اکثریت کشتی گیران خود از خانواده های تهیدست جامعه هستند و بخوبی از مشکلات تهیدستان آگاهند. قهزمانان کشتی نبایذ فراموش کنندکه راز محیوبیت تختی که ۵۲ سال از درگذشت او میگذرد در مدالهای او نبود بلکه بقول زنده یاد اخوان ثالث او” با مردم بود نه بر مردم” در مراسم شب هفتم درگذشت تختی دهها هزار نفر از میدان شوش تا ابن بابویه را با اشک و شعار طی کردند زیرا او در قلب مردم جای داشت. عمر قهرمانی زود گذر است اما حمایت از ستم دیده گان و تهیدستان در برابر ستمگران همواره در یادها خواهد ماند. فهرمانان کشتی باید این جمله معروب تختی را بیاد داشته باشند که گفته بود “هر وقت که از کنار آلونکهای جاده شهر ری میگذرم از قهرمان بودن خودم شرمنده هستم زیرا خود را در این فقر و مصیبت سهیم میدانم”.

فوتبالیستها و کشتی گیران و دیگر قهرمانان کشورمان در این برهه حساس باید مانند هنرمندان با صدور اطلاعیه ای کشتار جوانان را محکوم کرده و خواستار آزادی زندانیان شوند و از خواستهای عادلانه مردم میهن مان پشتیبانی کنند.

یداله بلدی