
اگر اندیشۀ راهنمای حکومت منافع مردم و کشور میبود، انتخابات ۸ تیر می توانست گامی بسیار بزرگ در جهت کاهش چشمگیر نارضاییها و نومیدیها در جامعه باشد؛ در چنین حالتی میتوانست شرایط موجود برای غلبه بر بحرانهای اقتصادی ناشی از تحریمها و تنشهای چندین دهساله مورد بهرهبرداری قرار گیرد.

کلمهای جدی در بارهٔ ضرورت صلح و حفظ شأن انسان و محیط زیست و کرهٔ خاکی از سوی طرفین درگیر شنیده نمیشود. رسانهها در اختیار و کنترل نیروهای جنگطلب و فروشندگان و صادرکنندکان و صاحبان وسایل کشتار و کشتار جمعیست. زحمتکشان، مزدبگیران و محرومان، کودکان، زنان و نیز محیط زیست اولین قربانیان اصلی جنگاند. برای حفظ بشریت و طبیعت، راهی جز صلح نیست. مبلغ آن باشیم.

اگر قرار است اینبار سرنوشتی متفاوت رقم بخورد، باید چرخهٔ تاریخی مصادرۀ مبارزات مردم از سوی نیرویی اقتدارگر و استقرار استبدادی تازه شکسته شود. ایران امروز تنها زمانی میتواند مبارزهٔ خود را به ثمر برساند که با تکیه بر جامعهٔ مدنی مستقل، مطالبات مسالمتآمیز و مطالبهمحور خود را پی بگیرد. جامعهٔ ما هوشیارتر از آن است که با وجود خشمِ برحق ناشی از نادیدهگرفتهشدن، وعدههای بیپایه و متکی بر مداخلهٔ بیگانه را بنیان مبارزات حقطلبانهاش قرار دهد. تجربههای تلخ و خونین تاریخ معاصر ایران گواه آن است که صرفاً «نه» گفتن کافی نیست