احمدرضا احمدی (۱۳۱۹-۱۴۰۲)

احمد رضا احمدی، شاعر و هنرمند ایرانی امروز، سه شنبه ۲۰ تیر ۱۴۰۲، درگذشت.

او که متولد ۳۰ اردیبهشت ۱۳۱۹ بود ۸۳ سال داشت.

احمدرضا همواره به خلاقیت، دوستان و نزدیکانش فکر میکرد. ساعات روز، روزهای هفته، فصل های سال، رنگ، صدا، برگ، گل، میوه و کلمات برایش یاد آور عزیزان و خود زندگی بودند. این مفاهیم و احساسات به شکل کلمات، رنگ، صدا، طنز و صورتی صمیمی در بیان هنریش در هم می آمیختند.

شعر احمد رضا موسیقی وار از صدا و کلام به معنی میرسید. نقاشی هایش با رنگ و صدا و احساس مرتبط بودند و صورت و صحبت و صدایش پر از زندگی و دوستی و صمیمیت بود.

رد پای خاطرات و زندگی زیسته احمد رضا را در امتداد کارهایش میشد دید. روایت ها، سمبل ها و استعاره های مورد استفاده اش برای خود او و نزدیکانش معنی شخصی داشتند. ولی آنها همانند آثار ماندگار هنری سرشار از حقیقت انسانی نیز بودند و همین به مخاطبانش اجازه میداد که با کارهای انتزاعی او ارتباط برقرار کنند و خود را در آنها بیابند.

احمد رضا بیان هنری احساسات انسانی را بسیار جدی میگرفت. از همین رو هر روز به شکلی خلاق بود و هنر تولید میکرد.

جای احمد رضا احمدی، حضور صمیمی اش و کارهای جدیدش در میان زندگان خالی خواهد بود.

«یک لیوان شیر سرد به کنار تختش بردیم. لیوان شیر سرد در میان ملافه های سفید گم شد. سپس از ما طلب یک سبد انگور کرد. از انگور دور بودیم. می دانستیم تا سبد انگور از شهرستان برسد مرده است. با لیوان شیری سرد در دست روز و انگور و ما را ترک گفت»

خوشه ای انگور

به ما امید خوشه ای انگور می داد.

پس چرا

چگونه در فصل رسیدن انگور

گم شد

رفت، رفت

چرا رفت

نمیدانم

میتوانست

در پایان این شب کهنه و عتیقه

خاکستر شود

خود را از لباس رها کند

برود

با سبد های پرتقال

مأنوس شود

باید بگویم:

من روزهای پنج شنبه

در ساعت ۱۰ صبح میدیدمش

به من خیره بود

فقط خیره بود.

از کتاب «عزیز من». تهران: نشر افکار. ۱۳۸۳.

چاپ متن