سامانه اینترنتی سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت)

GOL-768x768-1

۳۰ اردیبهشت, ۱۴۰۵ ۰۱:۰۶

چهارشنبه ۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۵ - ۰۱:۰۶

بترسیم از مداخله “بشردوستانه” غرب!

تذکر ضرور: پخش میزگردها در این صفحه از نشریه کار لزوما به معنی تایید یا وابستگی این برنامه ها به سازمان ما نیست و صرفا به دلیل خدمت به جامعه دوستان و نزدیکان فکری به سازمان صورت می گیرد!

جلسه پرسش و پاسخ یکشنبه   ۹  بهمن  ساعت ۹  شب ایران

موضوع:  بترسیم از مداخله “بشردوستانه” غرب! 

میهمان: همایون جعفری ، فعال رسانه ای چپ 

لینک:https://t.me/+YNxze2Z5-E05NWFh

سوالات مطرح شده در جلسه تلگرامی  با همایون جعفری

  •  به نطر شما علت  اصلی   دخالت‌ های بشر دوستانه غرب، مسائل انسانی ویا فشار افکار و نهادهای بین‌المللی حقوق بشری است   یا حمایت ایران از روسیه در جنگ با اوکراین؟
  • اختلافات عمده  ایران و آذربایجان بر سر چه مسائلی است؟
  • و  بفرمایید چرا آذربایجان  می‌خواهد در جبهه اسرائیل قرار گیرد در حالیکه با ایران از نطر تاریخی و فرهنگی و جغرافیایی مشترکات فراوانی دارند؟
  • رفیق گرامی فرض شما در مورد سرمایه داری بودن و استثمار گر بودن و چپ نبودن چین از سوی جمع قابل ملاحظه‌ای از این گروه اگر نگوئیم اکثربت آن. مسلما مورد توافق نبست. این پیش فرض ازنظر من ناصحیح ، برای پرداختن به موضوع صحبتتان ضروری هم نیست!
  • درود لطفن در باره استثمارمردم چین، توسط دولت چین،  تو ضیحات بیشتری بدهید چه نوع بهره کشی و پیرو چه سیاست اقتصادی نو لیبرالی این کار انجام می شود؟
  • وقتی که میدان خالی باشد، انتظاری جز این نیست، که شخصیت های غیر متخصص و غیرکارشناس در رهبری مبارزات خود را کاریزماتیک جلوه دهد! چرا اُپوزیسیون چپ دموکراسی خواه با تفاهم و همبستگی در مبارزه سلبی و ایجابی ، سخنگوی را بعنوان هماهنگ کننده معرفی نمی کند، تا استراتژی لازم را تبیین نماید؟
  • این انتقادها بر این اتفاقات این سه ماه ممکن هست درست و به حق باشه  اما آیا جریان چپ یا اشخاص منتقد در این مدت راهکاری داشته؟ برنامه ای داشته که عمل نشده باشه ؟ وقتی یک موج با پتانسیل بالا ایجاد میشه فقط منتظر ایده برای مبارزه و کنش هست تا توی صحنه ابراز وجود کنه و اعتراضش رو بروز بده ، پس به ناچار هر راهکاری عنوان میشه بهش فورا عمل میشه اگر از جریان چپ و حتی ملی‌گرا و جمهوری خواه ،راهکارو ایده و کنشی میبود مطمئنا پذیرفته و عمل میشد
  • تنها راه بستن دخالت خارجی در تعیین آلترناتیو اعلام وجود سکُانداری مبارزات نه بصورت فردی بلکه جمع شورائی است. تبیین شما در این باره چیست؟
  • ماهم باآمریکا بایدمبارزه کنیم هم باسلطنت طلبها وهم با اسرائیل وهم باولایت فقیه وهم بااروپا.فکرکنم لنین هم بود درمانده میشد.راه نجات کجاست لطفن راه کارنشون بدهید.بادرودوخسته نباشید
  • همه این سازمانهای به اصطلاح حقوق بشری مانند هرانا ، توانا و غیره از یک سازمانی پول میگیرند و حمایت میشوند که سازمان سیای دوم شناخته میشود در جهان – NED – چطور شده سازمانهایی که مسئول بزرگترین جنایتها در جهان هستند انقدر طرفدار حقوق بشر در ایران شده اند ؟!
  • شرایط ایران اعم از نظر اقتصادی،سیاسی،فرهنگی و اجتماعی در حال حاضر برای دگرگونی خیلی بیشتر از سال ۵۷ است. علیرغم خیزش های که صورت میگیرد،نتیجه مطلوب حاصل نمی گردد، چرا؟ راهکار برون رفت برای اینکه قیام را به هدف برساند، چیست؟
  • هدف از دخالتهای” بشر دوستانه” غرب ، به انحراف کشیدن جنبش مردم است ولی چطور میتوان هم جنبش را پیش برد و هم در دام این موج تبلیغاتی و جنگ شناختی آمریکا و عربستان و اسرائیل نیفتاد ؟
  • با توجه به اینکه نقش دنیای غرب در این حرکت اعتراضی مردم بی تاثیر نیست و همچنین از طرفی با رژیم هم مشغول مماشات هستند ؛ وزنه های تعادل و تامل و یا چرخش غرب به هر طرفی را چه رژیم و چه مردم چگونه ارزیابی میکنید ؟
  • با بینش دیالکتیک آیا جامعه متثکر ایران توان یک دگرگونی واقعی و اگاهانه را خواهد داشت ؛  در یک مقطع زمانی کوتاه ؛ یا بیش از پیش وابسته به غرب خواهد شد ؟

 

تاریخ انتشار : ۱۱ بهمن, ۱۴۰۱ ۶:۴۵ ق٫ظ

آخرین نوشته‌ها:

لینک کوتاه

نظرات

Comments are closed.

به مناسبت سالروز پیروزی بر نازیسم؛ هیچ نیروی اهریمنی نمی‌تواند بر مردمی متحد پیروز شود

هیئت سیاسی- اجرایی سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت): همان‌گونه که اتحاد شوروی در ژوئن ۱۹۴۱ با اتکای به اتحاد مردمی در برابر تجاوز ایستاد، ایران نیز در اسفند ۱۴۰۴ دچار تحولی بزرگ شد. همبستگی مردم در دفاع از میهن، که به عین دریافتند فرزندانشان در نیروهای مسلح، به اتکای پشتیبانی جامعه است که قادرند از کشورشان در برابر خطر موجودیتی دفاع کنند.

ادامه »

ایران در آستانه فروپاشی: اعتراضات، عدم حقانیت حاکمان و بن‌بست‌های پیش‌رو…

شورای سردبیری کار: تجربه تمامی طول دوران حیات حکومت اسلامی نشان می‌دهد که هر موج سرکوب، به‌جای تثبیت پایدار نظام، پایگاه اجتماعی نظام را کوچک‌تر می‌کند، شمار بیشتری از شهروندان را به صف مخالفان می‌راند و پس از مدتی، اعتراضات گسترده‌تری دوباره سر برمی‌آورد. این بار اما فشار از پایین با خطر تشدید تنش در سطح منطقه‌ای و بین‌المللی نیز هم‌زمان شده است. در چنین فضایی، اسرائیل ـ با سابقه حملات تحریک آمیز و تلاش مستمر برای تضعیف جمهوری اسلامی ـ ممکن است اعتراضات داخلی را فرصتی برای ازسرگیری حملات علیه ایران تلقی کند. این هم‌زمانی نارضایتی داخلی و تهدید خارجی، معادله‌ای بسیار خطرناک برای کشور ما ایجاد کرده است.

مطالعه »

سایه سنگین ۱۹۴۸: چگونه «نکبت» برای فلسطین یک فرآیند زنده و روزمره شد؟

در سطحی کلان‌تر از روایت‌های تاریخی و تحلیل‌های موردی، می‌توان استدلال کرد که «نکبت» نه صرفاً یک رخداد تاریخی با نقطه آغاز مشخص در سال ۱۹۴۸، بلکه نوعی منطق تاریخی-فضایی در حال تداوم است که رابطه میان قدرت، سرزمین و جمعیت را در یک چارچوب ساختاری بازتعریف کرده است. در این خوانش، ۱۹۴۸ نه لحظه پایان یک نظم پیشین، بلکه لحظه تثبیت یک الگوی جدید از سازمان‌دهی سیاسی فضا و جمعیت است؛ الگویی که قابلیت انطباق با شرایط تاریخی متغیر را در دهه‌های بعد حفظ کرده است.

مطالعه »

«تنبیه خاموش» یا آزادی بیان!

فارغ‌التحصیلان مطالعات خاورمیانه نتیجه گرفته اند که: «برکناری فانی پیام تکان‌دهنده‌ای به دانشجویان و محققان مطالعات خاورمیانه می‌فرستد مبنی بر اینکه تحقیق، تدریس، خدمات نهادی و بحث آزاد در مورد موضوعات حساس سیاسی، مانند جنگ جاری در ایران، مشمول سانسور سیاسی و تحریم‌های نهادی است. چنین پیامی نه تنها با ارزش‌های اصلی مأموریت آموزشی و علمی دانشگاه واشنگتن در تضاد است، بلکه با اصول آموزش دانشگاهی و آموزشی ما نیز مغایرت دارد، اصولی که ما را به تفکر انتقادی، مشارکت در بحث‌های علمی آزاد و مواجهه با سوالات سیاسی فوری با دقت و صداقت فرا می‌خواند.

مطالعه »
شبکه های اجتماعی سازمان
آخرین مطالب

بررسی وضعیت اسف‌بار زندانیان زن در ایران

وکلای تسخیری به ابزار تسریع اعدام معترضان تبدیل شده‌اند

اعتراف قوه قضاییه به اعدام دست‌کم ۳۹ زندانی سیاسی تنها در ۷۸ روز

Statement by More Than 150 Former Political Prisoners Opposing the Resumption of War

اعلامیه حزب دمکراتیک مردم ایران: نه به اعدام، نه به سرکوب

«تنبیه خاموش» یا آزادی بیان!