نفرتی که می تواند جاری گردد

چنان که امروز، یکشنبه ۲۵ فوریه، رسانه ها خبر دادند، علیرغم تصویب قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل برای برقراری یک آتش بس ۳۰ روزه در سوریه، بمباران غوظۀ شرقی، که تا کنون به مرگ صدها تن، از جمله بسیاری کودک انجامیده است، امروز ادامه یافت. مقامات سوری و نیز ایرانی اعلام کرده اند که “این بمبارانها علیه تروریستهائی که بر غوطۀ شرقی تسلط دارند، ادامه خواهند یافت”.

طبعاً این واقعیت که آتش‌بس شامل اعضای گروه داعش و جبهه النصره نشده است، حقوقاً دست دولت سوریه را برای ادامۀ بمبارانهای جنایت آلوده اش در غوطۀ شرقی باز می گذارد. طبعاً این واقعیت که داعش و جبهۀ النصره، خود از هیچ جنایتی در سوریه و هر جای دیگری که حضور یافتند، دریغ نکردند، زمینۀ جنگ تبلیغاتی دولت سوریه و جمهوری اسلامی را برای این ادعا که با تروریستها می جنگند مساعد می کند و امکان فراهم می آورد تا آنان جنایات خود را با تاخت زدن با جنایات داعش و جبهۀ النصر در چشم کسانی موجه جلوه دهند.

عبرت آمیز اما شرح و توجیهی است که امروز رسانۀ “تسنیم” در لزوم ادامۀ بمبارانها و عملیات ارتش سوریه در غوطۀ شرقی، منطقه ای در شرق دمشق با ۴۰۰ هزار ساکن، به قلم درآورده است. ممکن نیست خواننده تمایزی جوهری بین آن با توجیهات دولت اسرائیل، در تهاجم خود به مناطق مسکونی و غیرنظامی در غزه و لبنان بیابد: مبارزه با تروریستها که در میان غیرنظامیان سنگر گرفته اند.

تردید نکنیم: نفرتی که اینک در مردم فلسطین علیه “اسرائیل” جاری است، می تواند به درجاتی در سوریه علیه “ایران” جاری گردد.