سامانه اینترنتی سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت)

GOL-768x768-1

۲۸ اردیبهشت, ۱۴۰۵ ۲۱:۴۲

دوشنبه ۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵ - ۲۱:۴۲

پدر هوشمند علی‌پور: پسرم و محمد استادقادر تحت بدترین شکنجه‌ها قرار گرفتند!

مصطفی علی‌پور، پدر هوشمند علی‌پور، در گفت‌وگو با سازمان حقوق بشر ایران تأکید کرد که ورود فرزندش و محمد استادقادر از اقلیم کردستان عراق به خاک ایران، برای انجام عملیات مسلحانه نبوده است و این دو تحت شکنجه وادار به اعتراف دروغین شده‌اند.

سازمان حقوق بشر ایران؛ پنجم شهریور ۱۳۹۷: اواخر ماه گذشته، در روز ۲۹ مرداد ۱۳۹۷، سیمای جمهوری اسلامی اظهارات دو جوان ۲۴ و ۲۵ ساله به نام‌های محمد استادقادر و هوشمند علی‌پور را پخش کرد که به عملیات مسلحانه در خاک ایران اعتراف می‌کردند. مصطفی علی‌پور، پدر هوشمند علی‌پور، در گفت‌وگو با سازمان حقوق بشر ایران تأکید کرد که ورود فرزندش و محمد استادقادر از اقلیم کردستان عراق به خاک ایران، برای انجام عملیات مسلحانه نبوده است و این دو تحت شکنجه وادار به اعتراف دروغین شده‌اند.

مصطفی‌ علی‌پور در این باره گفت: «پسر من همراه با چند نفر از دوستانش روز ۱۲ مرداد وارد خاک ایران شدند و میان جاده سقز- بانه، جایی به اسم کلیخان، در کمین نیروهای جمهوری اسلامی افتادند. مأموران در این کمین به سمت آنها تیراندازی و بازداشت‌شان کردند.»

وی افزود: «به زور از آن‌ها اعتراف گرفتند. پسر من تحت هیچ شرایط برای افدام مسلحانه به داخل کشور نیامده است او برای فعالیت تبلیغی و سیاسی و صحبت با مردم کردستان قصد ورود داشتند که متأسفانه توسط نیروهای دولت همراه با محمد استاد قادر دستگیر شدند.»  

مصطفی‌ علی‌پور گفت که هوشمند و دوستش به اقدام مسلحانه اعتراف کردند تا حتی به قیمت مرگ، از زیر شکنجه رها شوند.

هوشمند علی‌پور در ۱۸ سالگی نیز بازداشت شده بود

او گفت: «پسر من یک انسان آزادی‌خواه بود. او سال ۸۸ در دادگاه انقلاب سردشت، زمانی که۱۸ سال سن داشت، به چهار حبس محکوم شد و  این چهار سال محکومیت را در زندان مرکزی ارومیه سپری کرد و تا سال ۹۲ در زندان بود. فعالیت او در چهارشنبه سوری و مراسم‌های شادی نوروز و پلاکاردهای کردی بوده که به عنوان یک فعال مدنی همیشه فعالیت داشته و ظلم و زور را نپذیرفته است. حکومت همیشه با خانواده ما مشکل داشته، زیرا یک خانواده سیاسی بوده‌ایم. به همین خاطر در آن سال او را دستگیر کردند و چنین حکم ناعادلانه‌ای، یعنی چهار سال زندان، به او دادند. دادگاه جمهوری اسلامی در آن زمان او را به یک حزب کرد نسبت داد؛ در حالی که آن موقع با هیچ یک از احزاب کرد همکاری نداشت.»

علی‌پور گفت که طی هفته‌های اخیر هیچ اطلاعی از فرزندش و محمد استادقادر به آن‌ها نداده‌اند. او تأکید کرد: «نمی‌دانیم آیا زنده‌اند یا مرده؛ حتی اجازه نمی‌دهند که پی‌گیری کنیم. یک روز می‌گویند در اطلاعات شهر بانه بودند، بعد می‌گویند اطلاعات سقز و حالا می‌گویند سنندج! خانواده محمد هم مثل ما؛ وقتی به دنبال سرنوشت آن‌ها می‌رویم، ما را تهدید می‌کنند.»

«هوشمند با داعش می‌جنگید»

مصطفی علی‌پور افزود: «پسر من مدت زیادی در ترکیه بود و پناهنده سازمان ملل بود و الان هم در سازمان ملل اسم دارد و قبولی دارد؛ اما به خاطر ظلم و جنایات داعش دوباره به کردستان عراق رفت و مدت چهار سال در کنار حزب پاک، یکی از احزاب مخالف نظام جمهوری اسلامی، با داعش جنگید. فقط مبارزه‌اش با داعش بوده است. همه می‌دانند که او بر روی داعش، سازمانی که دشمن بشر است، اسلحه به دست گرفت و چندین مرتبه هم زخمی شد. او در خط مقدم نبرد با داعش بود. پسر من و محمد استاد قادر از مردم کردستان، چه عراق چه ایران، دفاع می‌کردند.»

«اجازه ندادند وکالت متهمان را بر عهده بگیرم»

حسین احمدی‌نیاز، وکیل دادگستری که قرار بود وکالت متهمان را بر عهده بگیرد، به سازمان حقوق بشر ایران گفت: «فعلا هیچ‌گونه اجازه‌ای به من ندادند که مراحل حقوق آنها را دنبال کنم. پرونده هر دو زندانی در شعبه سوم بازپرسی شهرستان سقز است و اتهام آنها محاربه است. تا جایی که مطلع هستم،‍ هوشمند علی‌پور و محمد استاد قادر در اطلاعات سنندج نگه‌داری می‌شوند.»

تاریخ انتشار : ۶ شهریور, ۱۳۹۷ ۸:۱۲ ب٫ظ

آخرین نوشته‌ها:

لینک کوتاه

نظرات

Comments are closed.

به مناسبت سالروز پیروزی بر نازیسم؛ هیچ نیروی اهریمنی نمی‌تواند بر مردمی متحد پیروز شود

هیئت سیاسی- اجرایی سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت): همان‌گونه که اتحاد شوروی در ژوئن ۱۹۴۱ با اتکای به اتحاد مردمی در برابر تجاوز ایستاد، ایران نیز در اسفند ۱۴۰۴ دچار تحولی بزرگ شد. همبستگی مردم در دفاع از میهن، که به عین دریافتند فرزندانشان در نیروهای مسلح، به اتکای پشتیبانی جامعه است که قادرند از کشورشان در برابر خطر موجودیتی دفاع کنند.

ادامه »

ایران در آستانه فروپاشی: اعتراضات، عدم حقانیت حاکمان و بن‌بست‌های پیش‌رو…

شورای سردبیری کار: تجربه تمامی طول دوران حیات حکومت اسلامی نشان می‌دهد که هر موج سرکوب، به‌جای تثبیت پایدار نظام، پایگاه اجتماعی نظام را کوچک‌تر می‌کند، شمار بیشتری از شهروندان را به صف مخالفان می‌راند و پس از مدتی، اعتراضات گسترده‌تری دوباره سر برمی‌آورد. این بار اما فشار از پایین با خطر تشدید تنش در سطح منطقه‌ای و بین‌المللی نیز هم‌زمان شده است. در چنین فضایی، اسرائیل ـ با سابقه حملات تحریک آمیز و تلاش مستمر برای تضعیف جمهوری اسلامی ـ ممکن است اعتراضات داخلی را فرصتی برای ازسرگیری حملات علیه ایران تلقی کند. این هم‌زمانی نارضایتی داخلی و تهدید خارجی، معادله‌ای بسیار خطرناک برای کشور ما ایجاد کرده است.

مطالعه »

سایه سنگین ۱۹۴۸: چگونه «نکبت» برای فلسطین یک فرآیند زنده و روزمره شد؟

در سطحی کلان‌تر از روایت‌های تاریخی و تحلیل‌های موردی، می‌توان استدلال کرد که «نکبت» نه صرفاً یک رخداد تاریخی با نقطه آغاز مشخص در سال ۱۹۴۸، بلکه نوعی منطق تاریخی-فضایی در حال تداوم است که رابطه میان قدرت، سرزمین و جمعیت را در یک چارچوب ساختاری بازتعریف کرده است. در این خوانش، ۱۹۴۸ نه لحظه پایان یک نظم پیشین، بلکه لحظه تثبیت یک الگوی جدید از سازمان‌دهی سیاسی فضا و جمعیت است؛ الگویی که قابلیت انطباق با شرایط تاریخی متغیر را در دهه‌های بعد حفظ کرده است.

مطالعه »

«تنبیه خاموش» یا آزادی بیان!

فارغ‌التحصیلان مطالعات خاورمیانه نتیجه گرفته اند که: «برکناری فانی پیام تکان‌دهنده‌ای به دانشجویان و محققان مطالعات خاورمیانه می‌فرستد مبنی بر اینکه تحقیق، تدریس، خدمات نهادی و بحث آزاد در مورد موضوعات حساس سیاسی، مانند جنگ جاری در ایران، مشمول سانسور سیاسی و تحریم‌های نهادی است. چنین پیامی نه تنها با ارزش‌های اصلی مأموریت آموزشی و علمی دانشگاه واشنگتن در تضاد است، بلکه با اصول آموزش دانشگاهی و آموزشی ما نیز مغایرت دارد، اصولی که ما را به تفکر انتقادی، مشارکت در بحث‌های علمی آزاد و مواجهه با سوالات سیاسی فوری با دقت و صداقت فرا می‌خواند.

مطالعه »
شبکه های اجتماعی سازمان
آخرین مطالب

Statement by More Than 150 Former Political Prisoners Opposing the Resumption of War

اعلامیه حزب دمکراتیک مردم ایران: نه به اعدام، نه به سرکوب

«تنبیه خاموش» یا آزادی بیان!

رضا پهلوی و نقاب‌هایی که در باران گلوله فرو می‌ریزند

سایه سنگین ۱۹۴۸: چگونه «نکبت» برای فلسطین یک فرآیند زنده و روزمره شد؟

سی‌ودومین تحلیل هفته | گفتگو پیرامون بیانیه: نه به جنگ و خشونت؛ آری به صلح و آزادی | کیوان صمیمی، فرخ نگهدار