پارلمان یونان سر انجام در روز چهار شنبە گذشتە برغم نارضایتی و مخالفت اکثریت قاطع مردم این کشور و در شرایطی کە یونان در اثر یک اعتصاب عمومی بسیار گستردە کە بدعوت اتحادیە های کارگری، در اعتراض بە لایحە صرفە جویی اقتصادی بکلی فلج شدە بود بناچار و برای نجات از ورشگسگی با تصویب لایحەای شروط دشوار اتحادیە اروپا و صندوق بین المللی پول برای گرفتن یک وام ۱۲ ملیارد یورویی تازە را پذیرفت .
با تصویب و تبدیل این لایحە بە قانون، دولت ، قصد دارد دیون و کسر بودجە خود را از طریق کاهش دستمزدوحقوق کارگران ومزدبگیران، کاهش بودجەاجتماعی، بهداشتی، آموزشی، افزایش سن بازنشسگی، افزایش مالیتهای مستقیم و غیر مستقیم و کاهش تعداد کارکنان بخش عمومی، کە جز شروط اتحادیە اروپا و صنوق بین المللی پول است تامین نماید. بر این اساس، طێ یک برنامە ۵ سالە قراراست با کاهش ۱۵ تا ۳۰ درصد از پایەحقوق کارکنان بخش عمومی و دولتی مبلغ ۲,۲ ملیارد یورو صرفەجویی شود، سن بازنشستگی کارگران و مزد بگیران از ۵۸ بە ۶۵، سالگی افزایش یابد، دریافت حقوق کامل بازنشسگی مشروط بە ۴۰ سال کامل سابقە اشتغال باشد، هزینە های مربوط بە بیمەهای اجتماعی، تا سال ۲۰۱۴، سالیانە مبلغ نیم ملیارد یورو کاهش یابد، مالیات ویژە جدیدی تحت عنوان ( مالیات همبستگی ) بە میزان ۱تا ۵ درصد براساس میزان در آمداشخاص وضع گردد، سقف معافیت مالیات بر در آمد سالیانە از۱۲۰۰۰ یورو بە ۸۰۰۰ یورو کاهش یابد، مالیات بر اجناس و خدمات از ۱۹ بە ۲۳ درصدافزایش پیداکند، مالیات بنزین، سیگارو نوشیدنی های الکلی تا ۲۳ درصد بالار رود، سرمایە گذاری دولت در بخش عمومی بە میزان ۸۵۰ ملیون یورو کاهش یابد، بودجە درمان و بهداشت، تا سال ۲۰۱۵، بە میزان ۲,۱ ملیارد وبودجە نظامی ۱,۲ ملیارد،کاهش خواهند یافت، ۱۹۷۶، مدرسە و موسسە آموزشێ تعطیل یا در یکد یگر ادغام خواهند شذ، تعدادی از موسسات، بانک ها، پالایشگاە ها، شرکتهای تولیدوعرضە کنندەبرق وآب، معادن، اتوبان ها و شرکتهای بزرگ دولتی دیگر بە بخش خصوصی واگذار خواهند شد.
بحران حاد اقتصادی نە تنها یونان بلکە تعداد دیگری از کشورهای پیشرفتە موسوم بە متروپل را نیز بە درجات متفاوتی در برگرفتە است. در حالیکە وضعیت اسپانیا، پرتغال، ایتالیا انگلستان، آمریکا و بسیاری دیگر از کشورها همچنان بحرانی و برخا بسیار وخیم بە نظر می رسد. بحران اقتصادی در این کشورها و نحوە برخورد دولتهای حاکم نارضایتی گستردەواعتراضآت واعتصابات شدیدی را تا کنون در پی داشتە است، اما با اینحال و برغم نقش فعال و حضور پر رنگ احزاب و اتحادیە های کارگری نیرومند در صحنە، کە اعتصاب عمومی ۲ روزە اخیر در یونان،تنها یکی از نمونە های حضور چپ و اتحادیە های کارگری در این فرایند تنها یکی از تازە ترین نمونە های آن است، این حجم عظیم از نارضایتی و اعترا ضات تا کنون نتوانستە مانع تصویب و اجرای برنامە های اقتصادی ریاضت کشانە دولتهای حاکم در جهان یا تغیراین دولتها و دگرگون شدن این روند گردد و همانطور کە تا کنون شآهد بودەایم، از آغاز بحران تا کنون دولتهای حاکم هر آنچە را کە خواستە اند در عمل پیش بردەاند و حتی دولت چپ تحت رهبری پاپاندرو نیز عملا همین مسیر را در پیش گرفتە است. درست است کە دولتها و نیروهای دست راستی هموارە تلاش کردەاند تا آوار بحرانهایی را کە یا ناشی از کارکرد سیستم و دگرگونی های اقتصادی، سیاسی و اجتماعی و یا نتیجە برنامە و رفتارهای خود آنها است را بر سر تودە مردم بریزند و هزینە بحرانها را از طڕیق کاهش حقوق آنان و حذف و کاهش هزینە های اجتماعی جبران کنند واین بار نیز رفتار آنها از این قاعدە مستثنی نبودە است، اما واقعیت این است کە نیروهای چپ نیز در جریان و روند بحران اقتصادی اخیر،تنها یا صرفا روش برخورد سلبی، با آنرا در پیش گرفتند و یا با طرح شعارهای سنتی و کلی گویی از ارایە یک برنامە آ لترناتیو ایجابی امروزین و جلب تودە مردم بە برنامە های خود در جریان این روند باز ماندەاند و عملا جریان راست برغم نارضایتی و اعتراضات خیابانی کم سابقە نە تنها تضعیف نشد بلکە بە راحتی موفق شذ برنامهای ضد اجتماعی و افراطی خود را بر مردم تحمیل نمودە و موقعیت خود را نیز در کشورهای بحران زدە تقویت نمایند. تردیدی نیست کە بخشی از موفقیعت راست در اروپا و آمریکا نا شی از واکنش طبیعی تودە های مردم در کشورهای متروپل در برابر انتقال تدریجی ثقل اقتصادی از کشورهای متروپل بە آسیا و بخشی از آمریکای جنوبی و نگرانی آنها از آیندە خویش است. افزایش آرا احزاب راست افراطی در تعداد قابل ملاحظەای از این کشورها و تضعیف نسبی موقعیت و آرا احزاب چپ در تعدادی از کشورهای پیشرفتە نیز بخشا بی ارتباط با این دگرگونی ها نیست. وجود این پدیدە های نو ظهور بتدریج برای موقت هم کە شذە آرایش قوا ی جدیدی را شکل دادە است کە پاسخها ونحوە برخورد های تازەای را از چپ طڵب میکند. اما متاسفانە چپ هنوز نتوانستە است برنامە مدون و برخورد موثری با پدیدە های نوظهوربنماید و مانع افتادن ابتکار عمل بە دست نیروهای راست گردد. سرمایە داران و احزاب سرمایە داری در حالیکە بە دلیل مزیتهای فراوان و کسب سود مضاعف در آسیا و کشوورهای نیازمند سرمایە گذاری سرما یە های خویش را بە این کشوورها منتقل کردەاند و این خود در واقع یکی از دلایل عمدە نارضایتی کارگران و مردم کشورهای متروپل گردیدە، با مهارت تما م از این نارضایتی بە سود اهداف خود و تضعیف مخالفان خویش، بویژە نیروهای چپ بهرە می گیرند
این تغیر و تحولات البتە در سرنوشت و چگونگی آیندە کشوور ما و سایر کشورهای در حال توسعە نیز کم اثر نیستند. در ایران نیز ما با جامعەای بسیار پر جوش و خروش و تحول خواە مواجە هستیم و در حالیکە زمینە برای رشد اندیشە های آزادی و عدالت خواهانە و رشد و توسعە اقتصادی و اجتماعی و حضور و نفوذ نیروی چپ بیش از هر زمان دیگری مهیا شدە است، اما هنوز بسیاری از نیروهای چپ نتوانستەاند خود و برنامە هایشان را متناسب با تغیر و تحولات بزرگی کە در جهان و کشور رخ دادە است هماهنگ و مدرنیزە کنند و هنوز می خواهند با متدها ی جا ماندە ازگذشتە با روند تحولات برخورد و برای آنها راە کار بیابند. برخوردبسیاری از نیروهای چپ ایرانی نیز هنوز عمدتا سلبی وکلی است .بهمین جهت چنانکە در جریان روندهای سیاسی سالهای اخیر شاهد بودەایم این نیرو ها نتوانستە اند بخش های قابل توجهی از مردم را از طریق شعارهای خود بە تحرک در آوردە و پروژە های مورد نظر خویش را عملی سازند. این در حالی است کە مردم و مخاطبان چپ بە پاسخهای ایجابی معین عملی برای مشکلات و نیازهای معین حال و آیندە شان نیاز دارند. نیروی چپ در هر مکان و شرایطی کە قرار داشتە باشد در صورتی میتواند نیات انسانی و عدالت خواهانە خویش را عملی سازد کە صاحب برنامە و نقشە ایجابی عملی متناسب و منطبق با روحیە، فرهنگ و نیازهای روز جامعە باشد. امروزە ما با پدیدە های کاملا نوین و چنان تغیر و تحولات پر شتابی در جوامع مختلف، منجملە جامعە ایران، روبرو هستیم کە پاسخ های نوینی را طلب می کنند. سیاست افشاگری و حملە تبلیغاتی بە نیروها و نهادهای دست راستی بە تنهایی سبب جلب مردم بە نیروهای مخالف آنها نمی شود. اما اگر هر حملە و افشاگری از سیاست و نیات نیروها و نهادهای راست با ارایە یک جایگزین عملی و متفاوت همراە شود، بی شک با استقبال گستردە مردم مواجە خواهد شد و نیروی مادی لازم برای پیشبرد آن توسط خود جامعە تولید خواهد شذ.
اگر نیروهای دست راستی در، فرانسە، یونان، انگلستان، ایران و… موفق می شوند دردشوارترین شرایط برنامە های را پیش ببرند کە تا یک دهە پیش تصورش نیز برای خود آنها دشوار بود، بیشتر از هر چیز بە خاطر آن است کە نیروهای چپ و دمکراتیک نتوانستەاند سیاستهای بدیل واقعی و عملی برای مشکلات و بحران های نوین ارایە دهند.
