کدام غنی سازی بیشتر بکار ما می آید؟

سر انجام پس از ۴ سال رجز خوانی، ماجراجویی و تحمیل آسیبهای اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و حیثیتی زیادی که به بهانه دفاع از منافع ملی و حقوق مسلم ایران بر مردم و کشور ما وارد آمد، مقامات دولت کودتا بر خلاف رفتار و ڵحن سرسختانهای که در برخورد با مردم و رهبران و فعالین جنبش دارند، لحن و رفتار خود در رابطه با خارج را بطور محسوسی نرم و تعدیل کرده و با شتاب و علاقه برای حل مناقشه هستهای و سایر اختلافاتی که با غرب دارند، اعلام آمادگی کردند.

غربی ها نیز که از مدتها پیش با دقت تحولات پر شتاب ایران را دنبال و از موقعیت لرزان دولت کودتا بخوبی مطلع بودند، موقعیت را مناسب تشخیص داده و با آمادگی و تدارک لازم از این فرصت نهایت استفاده را کردند و با گرفتن ابتکار عمل مذاکراتی را با فرستادگان دولت کودتا انجام دادند. به گفته طرفهای درگیر در مذاکرات، آنان در این مذاکرات به پیشرفتهایی دست یافتهاند.

گر چه در مورد کم و کیف پیشرفتهای بدست آمده اطلاعات اندکی منتشر شده، اما توافق در مورد ادامه مذاکرات و تعیین زمان دور دوم مذاکرات، موافقت دولت کودتا با بازرسی بازرسان سازمان انرژی هستهای از مرکز تازه تاسیس ایران در قم و توافق بر سر غنی سازی صنعتی اورانیوم تولیدی ایران در روسیه و فرانسه ، دیدار و مذاکره ویلیام برنز با جلیلی در ژنو، ملاقات و مصاحبههای وزیر امور خارجه دولت کودتا در واشنگتن و بالاخره مفید و سازنده خوانده شدن نتایج مذاکرات توسط سولانا، کلینتون و اوباما، سفر البرادعی به ایران و توافق بر سر زمان بازرسی از تأسیسات اتمی قم، همگی اینها نشانههای پیشرفت سیاست، ورزیدگی دیپلماسی و فرادستی غرب در این دور از مذاکرات و ضعف و ناکارایی و عقب نشینی دولت کودتا از موضع پیشین آن می باشد. با نظرداشت همین مقدار از اطلاعات و فاکتها , صرف نظر از افت و خیزهایی که ممکن است این فرآیند داشته باشد، بر خلاف آنچه محافل وابسته به طیفهای محافظه کاران در این روزها تبلیغ می کنند، آنچه که تحت عنوان “مشوقها” در نتیجه این مذاکرات نصیب ایران خواهد شد، در حد نخستین بسته پیشنهادی غرب به ایران نخواهد بود.

زیرا موقعیت رژیم نسبت به قبل از روی کار آمدن محافظه کاران افراطی، هم در عرصه ملی و هم بین المللی در شرایط بکلی دگرگون شدهای قرار دارد و ابتکار عمل در دست طرف مقابل قرار گرفته است. در عرصه ملی حکومت فاقد پایگاه اجتماعی لازم است و در برابر یک جنبش نیرومند کارآمد مخالف قرار دارد، که موجودیت و موقعیت متزلزل آن را با خطر مواجه کرده است. انعکاس اخبار، سرکوبهای خشن و اقدام به کودتا باعث تضعیف وجهه جمهوری اسلامی و رویگردانی مسلمانان بسیاری در کشورهای اسلامی از آن گردیده است. از همه اینها مهمتر، بحران اقتصادی فزاینده ای است که کشور را در کام خود فرو برده است. رژیم هم در عمل نشان داده است قادر به حل این بحران نیست.

بی تردید در عرصه بین المللی نیز وضعیت رژیم در اثر افشای جنایات رژیم کودتا، امتیازگیری روسیه از غرب و متحدان سنتی آنها و سخنرانیهای ضداسرائیلی احمدی نژاد، که به یهودی ستیزی پهلو می زنند، سبب بیزاری مردم آزاده از حکومت کودتا در ایران شده است.

در واقع دولت کودتا با دست تقریبا خالی به پای میز مذاکره رفته است؛ به همین دلیل و بخصوص با نظرداشت این که این رژیم در عمل نشان داده است که نه به منافع ملی پایبند است و نه اساسا توانایی حراست از منافع ملی ما را دارد، بعید نیست که در این مذاکرات برای بهبود موقعیت داخلی خودش به امتیازدهی غیر متعارف و مغایر با منافع ملی ایران روی آورد، وگرنه عادی سازی مناسبات دیپلماتیک، اقتصادی، فرهنگی و غیره براساس دوستی، احترام متقابل با همه کشورها، عدم دخالت در امور دیگر کشورها و پایبندی به مقررات و پیمانهای جهانی مصوب سازمان ملل و سازمانهای وابسته به آن همواره جزء جدایی ناپذیری از خواسته های نیروها و جنبشهای دمکراتیک ایرانی بوده است.

ابهام زدایی از فعالیتهای هستهای ایران و شفاف سازی این فعالیتها و تأمین اطمینان از صلح آمیز بودن آنها، عادی سازی مناسبات دیپلماتیک با آمریکا، اسراییل و سایر کشورها از مسایلی هستند که اپوزیسیون دمکرات ایران برای آن مبارزه و تلاش کرده است. حل این مسایل، مشروط به آن که با رعایت منافع مردم و کشور و بر اساس هنجارهای شناخته شده بین الماللی صورت پذیرد، علی الاصول نمی تواند مورد مخالفت قرار گیرد و تن دادن حکومت به حل این مسائل به معنای پذیرش ناگریز بخشی از خواستهای مردم است. بر خلاف آنچه گاه تصور و ابراز می شود، تن دادن حکومت به بخشی از مطالبات مردم و اپوزیسیون، ولو این که قصد سوءاستفاده از آن را هم داشته باشد، در هر حال و شرایطی لزوما بسود آن تمام نخواهد شد. از این گذشته زمانی که اجرای کلیت یک سیاست توسط حاملان و مدافعان آن سیاست بهر دلیلی در اسرع وقت میسر نشود، باید کوشید امکان اجرای اجزای آنها را فراهم کرد. در این صورت فاعل هر که باشد، چندان مهم نیست. مهم این است که غرب استفاده صلح آمیز از انرژی هستهای برای ایران را برسمیت بشناسد، روابط ایران با همه کشورها عادی و متعادل شود و تهدید خارجی دیگر بهانهای برای سرکوب مخالفان و منتقدان نباشد.

در شرایط مناسباتی بی تنش با جهان خارج، جنبش دموکراتیک مردم ما در موقعیت مناسبتری برای رشد و بالندگی قرار می گیرد. این را تجربۀ ماه های گذشته بخوبی نشان داده است. از این رو به قوت می توان گفت که امروزه، با توجه به شرایط دشواری که مردم و کشو ما در آن قرار دارند، غنی سازی مناسبات با کشورهای همسایه و جهان به مراتب برای آنها اهمیت بیشری از غنی سازی اورانیوم