۱ – ما از حق اعتراض قانونی و مدنی ملت بزرگ ایران، بازاریان، دانشجویان، زنان، معلمان، کارگران، بازنشستگان و سایر اقشار جامعه پشتیبانی می کنیم و برخورد فاجعه بار و خشونت آمیز با معترضان و به خاک و خون کشیدن آنان را غیر قانونی و غیر انسانی دانسته و به شدت محکوم میکنیم.
۲ – ما مصرا خواهان توقف خشونت و سرکوب معترضان و آزادی کلیه زندانیان سیاسی در سراسر کشور و لغو مجازات سخیف اعدام در میهنمان هستیم.
۳ – ما هرگونه دخالت و تهاجم نظامی دولت های خارجی به کشورمان را متضاد با منافع ملی و آزادی و استقلال ایران دانسته و با آن مخالفیم. از سوی دیگر هر نوع عملکرد نا معقول و خشونت بار حکومت جمهوری اسلامی را که برای کشورهای خارجی منطقه ای و فرا منطقه ای زمینه ی تجاوز به کشورمان را فراهم نماید محکوم می کنیم و حکومت را مسئول عواقب و تبعات آن می دانیم.
۴ – در شرایطی که بحران های فزاینده ناشی از ساختار نا صحیح و معیوب قدرت، کشور را فرا گرفته، خواهان آنیم که همه پرسی ۱۲ فروردین ۵۸ وسئوال «جمهوری اسلامی، آری یا نه» پس از ۴۷ سال مجددا تکرار شود تا ملت فرهیخته ایران با آرامش و به شکلی متمدنانه به این سئوال پاسخ داده و نظر خود را اعلام نماید.
۵ – ما معتقدیم که ملت ایران حق دارد که در یک انتخابات آزاد مجلس موسسانی متشکل از نمایندگان واقعی خود جهت تعیین ساختار قدرت و شکل حکومت بر پا نماید.
۶ – ما به سیاست خارجی مبتنی بر تعامل سازنده با احترام متقابل با تمام جامعه جهانی در راستای حفظ منافع ملی میهنمان اعتقاد داریم. دخالت در امور کشور های همسایه و ایجاد تنش و خصومت با سایر کشور ها را مردود دانسته و محکوم می دانیم. همان گونه که دخالت سایر کشورها را در امور داخلی خود برنمی تابیم.
۷- ما برای نیل به سعادت و رفاه ملت ایران و اعتلای کشور، به آزادی و دموکراسی و حاکمیت ملی، استقلال و عدم وابستگی، عدالت اجتماعی، جدایی دین از حکومت، حفظ تمامیت ارضی و یک پارچگی ایران، حفظ و صیانت از محیط زیست کشور و نظام بر آمده از رای و انتخاب ادواری ملت یعنی نظام جمهوری پایبند و متعهدیم.
شورای مرکزی جبهه ملی ایران
تهران – ۱۴ بهمن ۱۴۰۴
1 Comment
اگر این بیانیه و بویژه بند ۴ آن را معدل ادراک سیاسی اپوزیسیون بگیریم، نتیجه تاریخی بدست آمده ان است که ما از تاریخ نزدیک خودمان هم هیچ درسی نگرفتیم. یعنی حافظه ما و ماهی یک ست.