بیانیه زیر به امضای تعدادی از دانشجویان معترض دانشگاه های کشور به سامانه کار ارسال شده است. علیرغم انتقاداتی که بویژه با عنایت به شرایط بحرانی حاضر میتوان به آن داشت اما برای احترام به نویسندگان که نسل کنشگر دانشجویی را تشکیل میدهند و آیندهشان را در خطر نابودی دیده اند، عینا منتشر میشود. مقدمه این بیانیه در زیر میاید و کل بیانیه در فرم اصلی بصورت پ د اف در زیر آمده است.
*****
ﻣﺎ، ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﯾﺎﻥ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩﻫﺎﯼ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﯾﺮﺍﻥ، ﺍﯾﻦ ﺑﯿﺎﻧﯿﻪ ﺭﺍ ﺍﻣﻀﺎ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ.
ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﯾﺎﻥ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺻﻨﻌﺘﯽ شریف · ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺗﻬﺮﺍﻥ · ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺍﻣﯿﺮﮐﺒﯿﺮ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﻋﻠﻢﻭﺻﻨﻌﺖ · ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺍﻟﺰﻫﺮﺍ · ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺻﻨﻌﺘﯽ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ · ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺗﺒﺮیز · ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﻣﺸﻬﺪ · ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺷﯿﺮﺍﺯ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺍﻫﻮﺍﺯ · ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﮐﺮﻣﺎﻧﺸﺎﻩ · ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺯﺍﻫﺪﺍﻥ
ﻭ ﻫﺮ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ — ﺍﺯ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺗﺎ ﺑﺮﻟین، ﺍﺯ شریف ﺗﺎ ﺳﯿﺪﻧﯽ
ﻓﺮﻭﺭﺩﯾﻦ ۱۴۰۵
ﺍﯾﻦ ﺳﺮزمین ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﻫیچ ﮔﻔﺘﻤﺎﻧﯽ ﻧﯿﺴﺖ، ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻔﺲ ﻣﯽﮐﺸﺪ.
ﯾﮏ: ﺑﺰﺭﮒترین ﭘﻞِ ﺧﺎﻭﺭﻣﯿﺎﻧﻪ ﻭ ﮐﻮﭼﮏترین ﺳﯿﺎﺳﺖﻣﺪﺍﺭﺍﻥِ تاریخ
ﺑﺎﻣﺪﺍﺩِ ﻫﻔﺪﻫﻢِ ﻓﺮﻭﺭﺩﯾﻦِ ۱۴۰۵، ﺳﺎﻋﺖِ ۴۱:۲، ﺟﻨﻮﺏِﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩِ ﺻﻨﻌﺘﯽِشریف زیر ﺣﻤﻠﻪ ﺭﻓﺖ. ﻣﺴﺠﺪِﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ. ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥِ ﺩﺍﻧﺸﮑﺪﻩﯼ ﻋﻤﺮﺍﻥ. ﮔﺮﻭﻩِ ﻓﻠﺴﻔﻪﯼ ﻋﻠﻢ. ﭘﮋﻭﻫﺸﮑﺪﻩﻫﺎﯼ ﻧﺎﻧﻮ ﻭ ﻣﺤﯿﻂزیست. ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥِ ﭘﮋﻭﻫﺸﮑﺪﻩﯼ ﻫﻤﮕﺮﺍ. ﺩﺍﻧﺸﮑﺪﻩﯼ ﻣﻬﻨﺪﺳﯽِ ﺑﺮﻕ. ﺍﯾﻦﻫﺎ ﺳﻨﮕﺮ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ. ﺍﯾﻦﻫﺎ ﺁﺯﻣﺎﯾﺸﮕﺎﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻼﺱِ ﺩﺭﺱ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺧﺎﻧﻪﯼ ﺫﻫﻦِ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺑﻮﺩﻧﺪ؛ ﺳﺎﺧﺘﻪﺷﺪﻩ ﺑﺎ ﺩﺳﺖِ ﻣﻬﻨﺪﺳﺎﻥِ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ، ﺁﺑﯿﺎﺭﯼﺷﺪﻩ ﺑﺎ ﺳﺎﻝﻫﺎﯼِ ﺑﻬﺘﺮین ﺟﻮﺍﻧﯽِ ﺍﯾﻦ ﻣﻠﺖ. ﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﺣﻤﻠﻪﯼ ﺟﻨﺎﯾﺘﮑﺎﺭﺍﻧﻪﯼ ﺁﻣﺮیکا ﺑﻪ ﻗﻠﺐِ ﻋﻠﻢ ﻭ ﻓﻨﺎﻭﺭﯼِ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﺪﯾﺪترین ﺷﮑﻞِ ﻣﻤﮑﻦ ﻣﺤﮑﻮﻡ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ. ﺍﯾﻦ ﺗﺠﺎﻭﺯِ ﺑﻪ زیرﺳﺎﺧﺖِ ﺩﺍﻧﺶِ ﯾﮏ ﻣﻠﺖ ﺟﻨﺎﯾﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ تاریخ ﺁﻥ ﺭﺍ ﭼﻨین ﺛﺒﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﺍﻣﺎ ﻣﺤﮑﻮﻡ ﮐﺮﺩﻥِ ﺟﻨﺎﯾﺖ، ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎﯼِ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﯽِ ﺍﯾﻦ ﺳﻮﺍﻝ ﻧﯿﺴﺖ: ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩِ شریف ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﯿﺮﺱ ﮔﺬﺍﺷﺖ؟
ﭼﻬﺎﺭ ﺭﻭﺯ ﭘﯿﺶﺗﺮ، ﺭﻭﺯِ ﺳﯿﺰﺩﻫﻢِ ﻓﺮﻭﺭﺩﯾﻦِ ۱۴۰۵، ﭘﻞِ B1 ﺩﺭ ﮐﺮﺝ ﻓﺮﻭ ریخت. ﺑﻠﻨﺪترین ﭘﻞِ ﺧﺎﻭﺭﻣﯿﺎﻧﻪ. ۱۳۶ ﻣﺘﺮ ﺍﺯ زمین. ﺳﺎﺧﺘﻪﺷﺪﻩ ﺑﺎ ﺩﺳﺖِ ﻣﻬﻨﺪﺳﺎﻥِ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ، ﺑﺎ ﺧﻮﻥِ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥِ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ، ﺑﺎ ﭘﻮﻝِ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺩﻣﯽ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ زیر ﺗﻮﺭﻡِ ﻫﻔﺘﺎﺩ-ﺩﺭﺻﺪﯼ ﮐﻤﺮ ﺧﻢ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ، ﻣﺮﺩﯼ ﺍﺯ ﭘﺸﺖِ ﻣﯿﺰﯼ ﺩﺭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﮐﯿﻠﻮﻣﺘﺮ ﺁﻥﻃﺮﻑﺗﺮ، ﻣﺮﺩﯼ ﮐﻪ ﺑﺨﺶِ ﻗﺎﺑﻞِﺗﻮﺟﻬﯽ ﺍﺯ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﻭ ﻣﻬﻨﺪﺳﺎﻥ ﻭ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥِ ﮐﺸﻮﺭﺵ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽﺍﻻﺻﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﮐﺸﻮﺭﺵ ﺍﺯ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺮ ﻣﻮﺝِ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕِ »ﻣﻠﺖﻫﺎﯾﯽ« ﻣﺜﻞِ ﻣﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ، ﺑﺎ ﺻﺪﺍﯼ ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ: »ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﺼﺮِ ﺣﺠﺮ ﺑﺎﺯﻣﯽﮔﺮﺩﺍﻧﯿﻢ«.
ﺑﺎﯾﺴﺘﯿﺪ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺸﻨﻮﯾﺪ.
ﺍﯾﻦ ﺗﻮﻫین ﻣﻤﮑﻦ ﻧﺒﻮﺩ، ﻣﮕﺮ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺩﻟﯿﻞِ ﺍﺳﺎﺳﯽ. ﻭﻗﺘﯽ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﮔﺎﻧﺘﺎﻥ، ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﯿﺰِ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩﺍﯼ ﺍﺯ ﻭﯾﻦ ﺗﺎ ﮊﻧﻮ، ﮐﺴﺎﻧﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﻪ زباﻥِ ﺩﯾﭙﻠﻤﺎﺳﯽ ﻣﯽﺩﺍﻧﻨﺪ، ﻧﻪ ﻓﻨﻮﻥِ ﭼﺎﻧﻪﺯﻧﯽِ ﺑینﺍﻟﻤﻠﻠﯽ، ﻧﻪ ﺣﺘﯽ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﺭﺍ ﺁﻥﭼﻨﺎﻥﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽﻧﻮﯾﺴﻨﺪ؛ ﻭﻗﺘﯽ ﺍﺳﺘﺮﺍﺗﮋیستﻫﺎﯾﺘﺎﻥ ﺁﻥﻫﺎﯾﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻋﻤﺮﯼ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﺎﻧﻪﻧﺸینﺷﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩﺍﯾﺪ؛ ﻭﻗﺘﯽ ﻣﺘﺨﺼﺼﺎﻥِ ﺭﻭﺍﺑﻂِ ﺑینﺍﻟﻤﻠل ﺘﺎﻥ ﺑﯿﮑﺎﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭼﻮﻥ ﺍﺗﺎﻕﻫﺎﯼِ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﺟﺰﺧﻮﺍﻧﺎﻥِ ﺑﯽﺗﺠﺮبه ﺳﭙﺮﺩﻩﺍﯾﺪ، ﺁﻧﻮﻗﺖ ﺣﺘﯽ ﻣﺮﺩﺍﻥِ ﺑﯽﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺘﯽ ﻣﺜﻞِ ﺗﺮﺍﻣﭗ ﺟﺮﺃﺕ ﭘﯿﺪﺍ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﻣﻠﺘﯽ را ﺑﺎ ﺳﻪﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺗﻤﺪﻥ، ﺑﺎ ﺷﻌﺮ ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭ ﻣﻌﻤﺎﺭﯼ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ، ﺑﺎ ﺣﺎﻓﻆ ﻭ ﺍﺑﻦِﺳﯿﻨﺎ ﻭ ﻓﺮﺩﻭﺳﯽ، ﺗﻬﺪﯾﺪ ﺑﻪ »ﻋﺼﺮِ ﺣﺠﺮ« ﮐﻨﺪ.
ﺍﯾﻦ ﻧﻨﮓ ﺑﺮ ﮔﺮﺩﻥِ ﻫیچﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﻣﺎ ﻧﯿﺴﺖ. ﺍﯾﻦ ﻧﻨﮓ ﺑﺮ ﮔﺮﺩﻥِ ﺳﯿﺎﺳﺖﻣﺪﺍﺭﺍﻥِ ﻧﯿﻤﻪﺳﻮﺍﺩﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻬﻞﻭﻫﺸﺖ ﺳﺎﻝ ﺑﺎ ﺍﺩﻋﺎﯼِ »ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﮔﯽِ ﺍﯾﺮﺍﻥ«، ﺗﺼﻮﯾﺮِ ﺍﯾﻦ ﻣﻠﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺗﺨﺮیب ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻫﻤین ﺭﻭﺯﻫﺎ، ﺁﻣﺮیکا ﭘﯿﺸﻨﻬﺎﺩِ ﺁﺗﺶﺑﺲِ ۴۸ ﺳﺎﻋﺘﻪ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺟﻮﺍﺏِ »ﻧﻪ« ﺩﺍﺩﻩ. ﻫﻤﺰﻣﺎﻥ، ﻇﺮیف ﭘﯿﺸﻨﻬﺎﺩِ ﺻﻠﺢ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﭘﯿﺶ ﺍﺯ ﺁﻧﮑﻪ ﺻﺪﺍﯾﺶ ﺑﻪ ﮔﻮﺵِ ﻃﺮﻑِ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺑﺮﺳﺪ، ﺣﺪﺍﺩﯾﺎﻥ، ﻣﺪﺍﺡِ ﺑﯿﺖِ ﺭﻫﺒﺮﯼ، ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﻇﺮیف ﻣﻬﻠﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ »ﻏﻠﻂ ﮐﺮﺩﻡ« ﺑﮕﻮﯾﺪ ﻭﮔﺮﻧﻪ ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪﺍﺵ ﺣﻤﻠﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﻗﺎﻟﯿﺒﺎﻑ ﻫﻢ، ﺑﺎ ﻟﺤﻦِ ﺷﻮﺧﯽ، ﺍﻋﻼﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺁﻣﺮیکا »ﺍﺯ ﺗﻐﯿﯿﺮِ ﺭﮊیم ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﻣﯽﺗﻮﻧﻪ ﺧﻠﺒﺎﻥِ ﻣﺎﺭﻭ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﻨﻪ ﻟﻄﻔﺎً«. ﻭ ﻣﺤﺴﻦ ﺭﺿﺎﯾﯽ، ﺑﺎ ﻏﺮﻭﺭِ ﺗﻤﺎﻡ، ﮔﻔﺘﻪ »ﺑﻬﺘﺮﻩ ﺗﺮﺍﻣپﻮ ﻋﺰﻝ ﮐﻨﯿﺪ، ﺷﮕﻔﺘﯽﻫﺎﯼِ ﻣﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ«. ﺍﯾﻦ ﻧﯿﺴﺖ »ﺩﯾﭙﻠﻤﺎﺳﯽِ ﺍﻧﻘﻼﺑﯽ«. ﺍﯾﻦ ﻧﻤﺎﯾﺶِ ﺗﺮﺍﮊیﮏِ ﻣﺮﺩﺍﻧﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻫﺰینهﯼ ﺣﺮﻑﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪﺍﻧﺪ، ﻧﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﻥِ ﻓﺮﺯﻧﺪﺷﺎﻥ، ﻧﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﺭﻡِ ﺟﯿﺒﺸﺎﻥ، ﻧﻪ ﺑﺎ ﺳﻮﺧﺘﻦِ ﺁﺯﻣﺎﯾﺸﮕﺎﻩِ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﺸﺎﻥ. ﻣﺮﺩﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ ﺁﻣﺮیکا ﭼﺸﻢِ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﺳﺮزمین ﺩﻭﺧﺘﻪ، ﺍﻣﺎ ﺑﻪﺟﺎﯼِ ﮔﺬﺍﺷﺘﻦِ ﺍﻫﻞِ ﻋﻠﻢ ﻭ ﺧﺮﺩ ﻭ ﺗﺪﺑﯿﺮ ﭘﺸﺖِ ﻣﯿﺰِ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ، ﻧﯿﻤﻪﺳﻮﺍﺩﺍﻧﯽ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻃبع ﺳﯿﺎﺳﯽ ﮐﻮﺩﮐﺴﺘﺎﻧﯽ، ﺩﺭ ﮐﺮﺳﯽِ ﻗﺪﺭﺕ ﻧﺸﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻫﺮ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺁﺗﺶ ﺳﻮﺩ ﻣﯽﺑﺮﻧﺪ؛ ﺁﻣﺮیکا ﺑﺎ ﺑﻤﺐ ﻭ ﺑﺎﺯﺍﺭِ ﺗﺴﻠﯿﺤﺎﺕ، ﻭ ﺍﯾﻦ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪﯼ ﺑﺤﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﺑﻘﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﻣﯽﺧﺮﺩ. ﻫﺰینه ﺭﺍ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﻣﯽﭘﺮﺩﺍﺯﺩ: ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﯼِ شریف ﮐﻪ ﺁﺯﻣﺎﯾﺸﮕﺎﻫﺶ ﺩﯾﺸﺐ ﺳﻮﺧﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﻫﻤین ﺭﻭﺯﻫﺎ، ﻫﻤین ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ، ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﭘﻠﺶ ﻓﺮﻭ ریخت، ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩِ شریف ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﮔﺬﺍﺷﺖ، ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺟﻠﻮﯼ ﺗﻮﻫین ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﮕﯿﺮﺩ، ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺮﻑ ﺭﺍ ﻣﯽﺯﻧﺪ: »ﻟﺤﻈﻪﺍﯼ ﺣﺴﺎﺱ ﺩﺭ تاریخ ﺍﺳﺖ«.
ﻣﯽﺩﺍﻧﯿﻢ ﭼﻪ ﭘﺎﺳﺨﯽ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ: »ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪﻫﺎ ﺗﺎﺭیخی ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ؟ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮِ ﺟﻬﺎﻥِ ﮐﺎﻓﺮ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩﻩ، ﭘﺲ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪﺍﺵ ﺗﺎﺭیخی ﺍﺳﺖ«.
ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺘﺪﻻﻝ ﺭﺍ ﻣﯽﺷﻨﺎﺳﯿﻢ، ﭼﻮﻥ ﻗﺮﻥﻫﺎﺳﺖ ﺍﺑﺰﺍﺭِ ﺩﺳﺖِ ﻫﺮ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩِ ﻧﺎﮐﺎﺭﺁﻣﺪﯼ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﭘﺎﺳﺦِ ﺳﺎﺩﻩﺍﯼ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺳﻮﺍﻝِ ﺳﺎﺩﻩ ﺑﺪﻫﺪ: ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺣﺴﺎﺱ ﺍﺳﺖ، ﭘﺲ ﭼﺮﺍ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭼﻬﻞﻭﻫﺸﺖ ﺳﺎﻝ »ﻟﺤﻈﻪﻫﺎﯼ ﺣﺴﺎﺱ« ﻣﺮﺩﻡِ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻓﻘﯿﺮﺗﺮ، ﻣﻨﺰﻭﯼﺗﺮ، ﻭ ﮐﻢﺍﻣﯿﺪﺗﺮﻧﺪ؟ ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪﯼ ﺍﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪﻫﺎ ﺗﺎﺭیخی ﺑﻮﺩ، ﻣﯿﺮﺍﺙِ ﺍﯾﻦ تاریخ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟ ﺗﻮﺭﻡِ ﻫﻔﺘﺎﺩ-ﺩﺭﺻﺪﯼ؟ ﻓﺮﺍﺭِ ۱۶۵ ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ؟ ﭘﻠﯽ ﮐﻪ ﻓﺮﻭ ﻣﯽﺭیزﺩ؟ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩِ شریف ﮐﻪ ﻣﯽﺳﻮﺯﺩ؟
»ﻟﺤﻈﻪﯼ ﺣﺴﺎﺱِ ﺗﺎﺭیخی« ﺩﺭ ﺩﻫﺎﻥِ ﺍﯾﻦ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﯾﻌﻨﯽ ﯾﮏ ﭼﯿﺰ ﻭ ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﭼﯿﺰ: ﺳﮑﻮﺕ ﮐﻦ. ﻣﺘﺤﺪ ﺑﺎﺵ. زیر ﭘﺮﭼﻢِ ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺴﺖ. ﺳﻮﺍﻝ ﻧﭙﺮﺱ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﻮﺍﻝ ﭘﺮﺳﯿﺪﯼ، ﺟﺎﺳﻮﺳﯽ، ﻋﺎﻣﻞِ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪﺍﯼ، ﺧﺎﺋﻨﯽ.
تاریخ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩِ ﻧﺎﮐﺎﺭﺁﻣﺪﯼ ﮐﻪ ﭘﺎﺳﺨﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺷﮑﺴﺖﻫﺎﯾﺶ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺑﺎ ﻃﺒﻞِ »ﺍﺗﺤﺎﺩِ ﻣﻠﯽ« ﺿﻌﻒِ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﯽﭘﻮﺷﺎﻧﺪ ﻭ ﻫﺰینهﯼ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﺎﺗﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﺴﺎﺏِ »ﺩﺷﻤﻦِ ﺧﺎﺭﺟﯽ« ﻣﯽﮔﺬﺍﺭﺩ. ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺭ ﻫﻢ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺭ، ﺍﺗﺎﻕﻫﺎﯼ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺩﯾﮕﺮ ﺻﺪﺍ ﺭﺍ ﮐﻢ ﻧﻤﯽﮐﻨﻨﺪ؛ ﭼﻮﻥ ﺍﯾﻨﺘﺮﻧﺖ ﺭﺍ ﻗﻄﻊ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﺗﺎ ﺻﺪﺍ ﺍﺻلاً ﻣﻨﺘﺸﺮ ﻧﺸﻮﺩ.
