
در روزهای اخیر، تهدیدهای مکرر مقامات قضایی، نظامی، امنیتی و سیاسی جمهوری اسلامی برای برخورد «با اشد مجازات» با بازداشتشدگانِ اعتراضهای اخیر، زنگ خطری جدی در مورد امنیت جانی و سرنوشت دستگیرشدگان این وقایع را به صدا درآورده است. تجربهٔ جنایات وحشیانۀ دهۀ ۶۰ و به ویژه فاجعۀ ملی کشتار زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷، امروز مسئولیتی سنگین بر دوش همهٔ ما میگذارد و ما در شرایط بحرانی کنونی،هشدار نسبت به وضعیت نگرانکنندۀ زندانیان سیاسی و بازداشتشدگان اعتراضهای اخیر و خطر تکرار جنایاتی آنچنانی را وظیفهٔ خود و ضرورتی اجتنابناپذیر میدانیم.

شهناز قراگزلو: ربودن نیکولاس مادورو، رئیسجمهور ونزوئلا، در روایت رسمی دولت ترامپ نه فقط یک پیروزی قاطع، بلکه نمونهای ایدهآل از شیوهای تازه برای اعمال قدرت معرفی میشود؛ شیوهای که قرار است بارها و در نقاط مختلف جهان تکرار شود. این عملیات در کنار ترور قاسم سلیمانی در سال ۲۰۱۹ و حمله به تأسیسات هستهای ایران در سال گذشته قرار میگیرد؛ اقداماتی که وجه مشترکشان سرعت، دقت و پرهیز از جنگهای فرسایشی بوده است.

اگر قرار است اینبار سرنوشتی متفاوت رقم بخورد، باید چرخهٔ تاریخی مصادرۀ مبارزات مردم از سوی نیرویی اقتدارگر و استقرار استبدادی تازه شکسته شود. ایران امروز تنها زمانی میتواند مبارزهٔ خود را به ثمر برساند که با تکیه بر جامعهٔ مدنی مستقل، مطالبات مسالمتآمیز و مطالبهمحور خود را پی بگیرد. جامعهٔ ما هوشیارتر از آن است که با وجود خشمِ برحق ناشی از نادیدهگرفتهشدن، وعدههای بیپایه و متکی بر مداخلهٔ بیگانه را بنیان مبارزات حقطلبانهاش قرار دهد. تجربههای تلخ و خونین تاریخ معاصر ایران گواه آن است که صرفاً «نه» گفتن کافی نیست