انتشار نامە تند احمدی نژاد رییس دولت کودتا در هفتە گذشتە کە بدنبال کشمکش های بی نتیجە برسر نحوە عزل و نصب رییس بانک مرکزی، در مجلس و شورای نگهبان جهت تعیین تکلیف نهایی از جانب مجلس و ولی فقیە بطور جداگانە بە مجمع تشخیص مصلحت فرستادە شدە بود، از جانب عدەای از محافل سیاسی، نوعی انتقاد غیر مستقیم احمدی نژاد از علی خامنەای تعبیر شد. پارەای از رسانە های متعلق بە جریانات اصلاح طلب آنرا شروع تعرض احمدی نژاد بە رهبر جمهوری اسلامی تلقی کردند. احمدی نژاد در نامە خود، با صراحت هاشمی رفسنجانی رییس مجمع تشخیص مصلحت نظام، علی لاریجانی رییس مجلس شورای اسلامی و صادق لاریجانی و سە ارکان عمدە حکومتی تحت ریاست آنها وعلی خامنەای را بطور غیرمستقیم مورد خطاب و عتاب قرار داد. نامە احمدی نژاد بخاطر مسایلی کە درآن نوشتە شدە بود، و بدلیل همزمانی انتشار آن با شدت گیری تلاشهای جریان احمدی نژاد و تعدادی از روحانیون حکومتی برای جلوگیری از انتخاب مجدد رفسنجانی بە سمت ریاست مجمع تشخیص مصلحت، در جامعە بازتاب نسبتا و سیعی یافت و بار دیگر چگونگی مناسبات حقیقی میان رییس دولت کودتا را با سایر قوا و نهادهای حکومتی، بویژە میان وی و رهبر را تبدیل بە موضوع بحث محافل مختلف نمود.
احمدی نژاد در قسمتی از نامە خود نوشت “تلاش مدیریت مجمع و برخی اعضای آن به ویژه رئیس محترم مجلس و متاسفانه همراهی رئیس محترم قوه قضائیه در دخالت دادن مدیریت مجلس و قوه قضائیه در اموری مانند تصمیم گیریهای صندوق توسعه ملی و عزل و نصب رئیس کل بانک مرکزی یک بدعت آشکار و متضمن تغییر قانون اساسی و مخدوشکردن روند مدیریت کشور است.”
نامە احمدی نژاد از چند جهت حایز اهمیت و تامل است. نخست اینکە این اولین دفعە است کە یک رییس جمهور در رژیم اسلامی بطور علنی از موضع اقتدارگرایانە در مقابل مجموعەای از نهادهای قدرت و قانون قرار می گیرد و این نهاد ها را وادار بە تن دادن بە خواست خویش نمودە و برای آنها بنوعی خط و نشان و حدود و ثغور تعیین می کند. البتە احمدی نژاد قبلا نیز در مواردی مانند قانون یارانەها، تصویب برنامە بودجە دولت، گرفتن رای اعتماد برای وزیران و موارد متعدد دیگری با دخالت و پشتیبانی فعال ولی فقیە، مجلس را مرعوب و خواست های خود را بر مجلس تحمیل کردە بود. اما اینبار او مجلس، مجمع تشخیص مصلحت نظام، قوە قضاییە و خبرگان منصوب رهبر و بنوعی بار دیگرخود رهبر را بعنوان یک مجموعە وادار بە پذیرش خواست خویش کرد. دوم اینکە ولی فقیە برای نخستین بار بطور علنی توسط رییس جمهوری کە خامنەای تا کنون بیشترین حمایت ها را از وی بە عمل آوردە است، مورد انتقاد قرار گرفت. بطوریکە، حتی دستور خامنەای بە مجمع تشخیص مصلحت برای تامین نظراحمدی نژاد نتوانست مانع انتشارنامە رییس دولت کودتا شود. سوم اینکە احمدی نژاد با این نامە، از یک طرف بە مخالفین خویش هشدار داد کە در مقابل آنها کوتاە نخواهد آمد، و دیگر مخالفت هیچ نهاد، قانون و شخصی با خود وبرنامەهایش، ولو اینکە آن شخص رهبر جمهوری اسلامی باشد را برنخواهدتافت، و از سوی دیگر خواست موقعیت برتر خویش در دستگاە قدرت را بە رخ جامعە بکشد، تا بلکە از این طریق برای خود اعتبار ایجاد کند. رفتار احمدی نژاد و عقب نشینی های مداوم خامنە ای، مجلس و دیگر نهادها در برابر احمدی نژاد، سوالاتی را در اذهان مردم بوجود آوردە است. مردم می خواهند از کم و کیف مناسبات خامنەای و رییس دولت کودتا سر در بی آورند. مردم از خود می پرسند، بە چە دلیل خامنەای در هر موردی کە با احمدی نژاد مخالفتی صورت می گیرد و یا مانعی بر سر راە پیشبرد برنامەاش در نهادهای حکومتی بو جود می آید، بلا فاصلە بە یاری وی می شتابد و دیگران را وادار بە کنار آمدن با او می کند؟ مردم کنجکاوند بدانند چە عواملی سبب می شوند کە خامنە ای بطور مکرر ازاحمدی نژاد و خطاهای وی پشتیبانی کند؟ آنها می خواهند بدانند کدام پشت گرمی سبب یکە تازی احمدی نژاد شدە است؟ آیا ریش رهبر در دست رییس دولت کودتا است؟ یا لگام رییس دولت در دست رهبر قرار دارد؟ واقعیت این است کە با توجە بە نقش روزافزون نظامیان در کشور و از دست رفتن پایگاە اجتماعی خامنەای، حداقل او از این پس نمی تواند نقشی بیش از رهبر اسمی و نە حقیقی رژیم کودتایی مستقر داشتە باشد. او نە تنها فاقد اعتبار در میان مردم است، بلکە اعتبار او در میان محافظە کاران نیز مرتبا در حال تنزل است.
بنظر می رسد رهبری کودتای انتخاباتی کە در قبل و ماە های نخست پس از کودتا در دست خامنەای قرار داشت، پس از فروکش کردن موقت تظاهرات خیابانی و تغییر اشکال فعالیتهای جنبش سبز و پیش از آغاز تقسیم غنایم میان کودتاچیان بتدریج در حال خارج شدن از دست خامنەای است، و هر روز کە می گذرد عملا اختیارات بیشتری از وی گرفتە می شود و بە نظامیان و و فادارترین متحدین آنها منتقل می گردد. دامنە تصرف قدرت توسط پاسداران کە در بدو امر از پایین و از بخشداری ها، شهرداری ها واستانداری ها شروع شدە بود، بە سرعت توسعە یافت و طولی نکشید کە اکثر وزارتخانە ها و موسساست ادارات و نهادها ی مختلف را دربرگرفت و زیر ساخت های اداری و تشکیلاتی لازم برای تحکیم سلطە و بسط نفوذ نظامیان بر کلیە امور کشور بوجود آمد. جریان احمدی نژاد و مشایی در تلاش است با یک دست کردن حاکمیت قدرت را برای همیشە از آن خود کند، و سیستم دلخواە خود را بوجود بیاورد. آنها بە روحانیون بی اعتمادند، و بخش های از روحانیت را مانع اهداف شان می دانند. بهمین دلیل تلاش می کنند ضمن حذف روحانیون مخالف خویش با طرح شعارهای ملی گرایانە و تجددخواهانە، بخشی از انبوە مردمی را کە از روحانیت و فشارهای اجتماعی بیزار شدەاند، جلب نمایند. تلاش آنها برای بە حاشیە راندن رفسنجانی اگر با کامیابی مواجە شود و آنها بتوانند هاشمی رفسنجانی را از سر راە خویش بردارند، برای آنها موفقیعت بزرگی خواهد بود. این موفقیعت می تواند راە را برای کنار زدن سایر روحانیون دانە درشت مخالف آنها فراهم کند، موقعیت خامنەای و روحانیت را تضعیف، و شرایط را برای رییس جمهور کردن مشایی فراهم کند. همە این پروژە می بایست حداکثر در کمتر از سە سال، یعنی در زمانی کە تا انتخابات بعدی ریاست جمهوری باقی ماندە عملی شود. شکست این پروژە، بە فرض اینکە رژیم بتواند از گزند جنبش و بحرانها خود را برهاند، منطقا یا باید یک کودتای دیگر باشد یا شکست احمدی نژاد. دلیل نوشتن نامە هفتە گذشتە احمدی نژاد را باید از این زاویە پیگیری کرد. آنها روی جلب نیرو از این طریق حساب باز کردە اند، و از موقعیت ویژەای کە در میان نیروهای حکومتی دارند برای رسیدن بە این اهداف بهرە خواهند گرفت. شکست دوبارە تعرض بخش قابل توجهی از روحانیون بلند پایە و افرادی مانند حسن شریعتمداری نمایندە خامنەای در کیهان و فیروز آبادی سپهسالار خامنەای، برای عزل مشایی و همچنین پذیرش در خواست های پیاپی احمدی نژاد توسط خامنەای، جز این چە می تواند باشد کە نفس رییس دولت کودتا باید از جای گرمی در آید کە می تواند در درون حکومت برنامە هایش را با وجود تمام مخالفتها بە تصویب برساند. و اتکا عمدە ی احمدی نژاد چە کسی بە غیر از بورژوازی حریص و تازە نفس نظامی، نیروی پاسداران، بسیج و اراذل و اوباش خریداری شدەای کە اینک همە موسسات دولتی را بە کنترل خود در آوردەاند، می تواند باشد. محافظە کاران میانە رو حکومتی بدلیل دشمنی آشکارشان با جنبش سبز و همراهیشان با رژیم کودتا در سرکوب خونین مردم و پایگاە اجتماعی کوچکی کە در میان بخش های ازسرمایە داری دلال و بازار دارند طبیعی است کە با وجود اختلافات و تضادهای سیاسی کە با جریان احمدی نژاد و مشایی دارند، نتوانند نقش بدیل دولت کودتایی حا کم را ایفا کنند. اما وضع و موقعیت ولی فقیە بمراتب بدتر از محافظە کاران منتقد احمدی نژاد است. او بخاطر رهبری کودتا و حمایت قاطع از سرکوب جنبش، کشتار و شکنجە مردم و تخریب اقتصاد کشور، از میان مردم و حتی بخش مهمی از روحانیت طرد گردیدە و چنانچە همچنان در ظاهر عنوان رهبری را نیز حفظ نماید، باید بجای رهبری نظام، فرمانبر کودتاچیان باقی بماند. سیاستها و رویکرد های رژیم متاسفانە کشور ما را در شرایط بسی دشوار و خطرناک قرار دادە است. بیم آن می رود کە با ادامە بحران اقتصادی و بیکاری و گسترش احتمالی تحریمهای خارجی و در اثر اجرای هدفمند کردن یارانە ها، شرایط مردم و کشور ما از این کە هست بدتر شود. در چنین حالت و شرایطی کە بر مردم و کشور ما تحمیل شدە، جنبش دمکراتیک و ترقی خواه مردم ایران تنها بدیل عملا موجود رژیم استبدادی وامکان و عامل رهایی کشور از فلاکت اقتصادی و اجتماعی و استبداد و بی عدالتی است. باید امیدوار بود کە مبارزات و تلاشهای مردم ما امسال چند برابر گشتە و ما بتوانیم بە مانند مردم تونس کشور و مردم مان را از چنگال رژیم حاکم نجات دهیم.
