بمناسبت چهل و هشتمین سال درگـذشت زنده یاد غلامرضا تختی

رستـم از شاهـنومه رفـت

برکـت از کومه رفـت

 شاملو

 در اردیبهـشت سال ۱۳۴۹ که مسابقـات کشتی قـهرمانی کشور که در استادیوم کارگران واقع در جنوب شهر تهـران برگزارشد، هـنگامی که کشتی گـیران و پیشکـسوتان وارد استادیوم شدند مورد تشویق تماشاگران قـرار گرفـتند. به هـنگام ورود یکی از رقـیبان زنده یاد تخـتی به استادیوم، یکی از تما شاگران با صـدائی رسا یاد تخـتی را گرامی داشت که با ابراز احساسات شدید چـهار هـزار تماشاگر در استادیوم روبرو گردید. رئیس سازمان تربیت بدنی که در ارتش نیز درجه سپهـبدی داشت از ابراز احساسات تماشاگران نسبت به تخـتی بشدت خـشمگـین شد و پـشت مـیکروفـون قـرار گرفـت و تختی را به عـنوان ورزشکاری که به وسیله دوستان نابات فـریب خورده و به انحراف کشانده شده است، معـرفی نمود و دستور دستگـیری تماشاگـری را که از تخـتی یاد کرده بود صـادر نمود. هـنگامی که یکی از پاسبانان در صـدد دستگـیری فـرد مذکور بود با عـکس العـمل اعـتراضی تماشاگـران مواجه شد. در یک حرکـت سریع و مبتکـرانه تعـدادی از تماشاگران برای جلوگیری از دستگـیری، او را در میان خود گرفـتند مأموران انتظامی که با فـضائی تشنج زا و هـیجان زده روبرو شده بودند، از هـراس ایجاد درگیری از دستگـیری او خوداری کردند. اما او را هـمچنان تحـت نظر داشتند. پس از پایان مسابقـات، تماشاگران جوان را محاصره و شتابان او را به خارج استادیوم رسانده و فـراری دادند. این حرکـت شجاعـانه تماشاگران نمایانگـر محـبوبیت بی حد و حـصر تخـتی در میان توده های مردم بود.

در نظامهای خودکامه حکومتگـران منافـع خود را به منافـع مردم ترجیح داده و مشارکـت آنان را در اداره جامعه نادیده میگـیرند. در نتیجـه فا صـله عـمیقـی بین رهـبران خودکامه و مردم ایجاد میشود و توده های مردم گردانندگان اینگونه نظامها را فاقـد مشروعـیت دانسته و از میان خود قـهرمانان ملی را برمیگزینند. انسانهای آزاده ای که در اوج توانمندی و شهـرت در کـنار مردم استوار می ایستند و به دفاع از حقـوق مردم برمی خیزند و با ظلم و ستم می ستیزند، تبدیل به قـهرمان ملی میشوند.

تختـی از زمره قهـرمانانی است که به دلیل رفـتار و آرمانهـای مردمی اش و اینکه هـمواره و در شرایط سخـت مانند وقوع زلزله به یاری آسیب دیدگان می شتافـت، بمـثابه قـهرمان ملی هـمواره در خاطره ها خواهد ماند.

راز پایداری و محـبوبیت تخـتی نه در کسب عـنوانها و مقـامهای جـهانی، بلکه در خصـوصیات برجـسته اخـلاقی، فـروتنی و انساندوستی او نهـفـته بود. او نه تنها پیروز مسابقـات جهـانی بلکه فاتح قـلب مردم نیزبود. به هـنگام برگزاری مراسم شب هـفـت درگذشت تخـتی که زنده یاد بیژن جزنی از سازمان دهـندگان اصلی آن بود، و چند روزبعـد نیز دستگیر شد، صدها هـزار نفـر از مردم تهـران در پاسخ به خصـلتهای انسانی او از میدان شوش تا آرامگاه ابن بابویه پیاده با اشک و شعـار این مسافـت طولانی را طی کردند. برگزاری چـنین مراسمی با آن جمعـیت انبوه در آن سالها،

بی نظـیر بود و نشان از محـبوبیت والای انسانی آزاده و مردمی داشت.

تخـتی در سال ۴۲ به جـبهه ملی پیوست و یک بار نیز توسط ساواک دستگـیر و مدت چـند روز در زندان قـزل قـلعه زندانی گردید. در زندان مقـامات رژیم در صـدد تطمیع او برآمدند و مشاغـل مهـمی را به او پیشهاد کردند. اما او به قـول شاعـر آزاده مهـدی اخوان ثالث ” با مردم بود نه بر مردم”. او پیشنهادات مقـامات را نپذیرفـت و هـمچون صخره استوار ایستاد و به آرمانهای مردمی اش وفادار ماند و پیوند خود را با مردم نگـسست.

جمهـوری اسلامی که از هـر فـرصتی برای مشروعـیت خود سود می جوید، مخالفـت زنده یاد تخـتی با رژیم شاه را به مثابه حقـانیت خود پنداشته و از نام او در موارد مخـتلف سوء استفـاده می کند. در حالی که اگر تخـتی زنده بود مانند سایر اعـضای جبهه ملی مورد تعقـیب و سرکوب رژیم قـرار می گرفـت.

 نوشته را با جمله ای کوتاه از زنده یاد غـلا مرضا تختـی به پایان می بریم.

“من به مردم تعظـیم می کنم”