صد و چهارمین سالگرد قتل رزا  لوکزامبورگ و کارل لیبکنشت در برلین

امروز یکشنبه ۱۵ ژانویه ۲۰۲۳, صد و چهارمین  سالگرد به قتل رساندن رزا  لوکزامبورگ و کارل لیبکنشت است.همه ساله مطابق معمول به دعوت حزب چپ آلمان”.  Die Linke “, هزاران نفر در برلین در گورستان ” سوسیالیست ها” بر مزار آن ها گرد می آیند.اقشار مختلف مردم  از شهر های مختلف آلمان و دیگر کشور های اروپا و همچنین از کشور های ترکیه, آمریکا و کانادا, رهبران و نمایندگان احزاب چپ و تشکل های کارگری و به ویژه جوانان با حمل پرچم های سرخ و خواندن سرود انترناسیونال, با حضور پر رنگ و با نشاط  خود و با پخش اطلاعیه ها و روزنامه و تبلیغ آن ها و دعوت به همبستگی بین المللی,  یاد رزا لوکزامبورگ  و کارل لیبکنشت را گرامی می دارند.

 
کارل لیبکِنِشت (۱۸۷۱–۱۹۱۹)، رهبر و نظریه‌پرداز سوسیالیست و کمونیست آلمانی بود که به همراه رزا لوکزامبورگ، فراکسیون اسپارتاکیست‌ها را در حزب سوسیال دموکرات آلمان تشکیل داد و به همراه وی، حزب کمونیست آلمان را تأسیس کرد. لیبکنشت در سال ۱۹۱۹، به همراه رزا لوکزامبورگ به قتل رسیدند . کشتار وحشیانه این دو رهبر کمونیست آلمان که در ۱۰۴ سال پیش توسط “گروه سربازان آزاد – فاشیست” صورت گرفت، همچنان موضوع روز است و از حافظه مردم این کشور و میلیون ها نفر پیکارگر عدالتخواه و مبارزان راه آزادی پاک نخواهد شد. در چنین روزی رزا لوکزامبورگ و کارل لیبکنشت را پس از آزار و شکنجه بسیار به قتل رساندند.

یادآوری می شود آنگاه که رهبران کشور های جهان، بزرگداشت قربانیان جنگ جهانی اول را برگذار کردند و نسبت به قربانیان این فاجعه بزرگ بشری ادای احترام نمودند, نباید فراموش گردد که کارل لیبکنشت تنها نماینده پارلمان آلمان بود که در سال ۱۹۱۴ به شرکت آلمان در جنگ جهانی اول رای منفی داد و امکان فاجعه بروز جنگ اول را پیش بینی کرده بود. بی شک این استقلال نظر و رای منفی او در مقابل سرمایه داری رو به رشد و جنگ طلب آلمان و زمامداران طرفدار جنگ, یکی از دلایل سوء قصد و قتل او گردید. ضمناً در همین باره رزا لوکزامبورگ اعلام کرد: “این اعمال و دخالت در جنگ، یک تسلط و اقتدارگرایی دولتی است که تماماً منجر به فاجعه خواهد شد و هم اکنون کشور آلمان یک نمونه مثال زدنی است”.

 شرکت کنندگان در تظاهرات و بزرگداشت رزا لوکزامبورگ و کارل لیبکنشت  با خواندن سرود اینترناسیونال و درخواست همبستگی و نشان دادن مشارکت  هرچه بیشتر در روند سیاست گذاری های احزاب, و اعتراض به نظام سرمایه داری در ادامه جنگ افروزی ها,و تسلط بانکها بر سرنوشت و اراده مردم، نابرابریهای اجتماعی, تبعیض روز افزون, کم شدن امکانات و رفاه عمومی, خصوصی سازی آموزش و بهداشت عمومی, گرانی و بالا رفتن هزینه اجاره خانه شدند. تظاهرکنندگان به تشدید بحران و جنگ افروزی توسط کشورهای سرمایه داری و بی خانمان شدن میلیون ها نفر از خانه و کاشانه شان اعتراض کردند. آن ها خواستار قطع  فروش سلاح به مناطق در گیر جنگ شدند که به تشنج و درگیری های بیشتری کمک می نماید و دسترسی به صلح را کم رنگ تر می نماید. آنها همچنین از مبارزات مردم کشورهای دیکتاتوری برای احقاق حقوق خود، آزادی های اجتماعی و آزادی احزاب و مطبوعات و زندانیان سیاسی اعلام پشتیبانی کردند.