محمدصدیق کبودوند در زندان طی یادداشتی اتهام زنی مجموعه رسانه های دروغ و فریب و آپارتاید علیه خود و خانواده و سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان را دروغ پردازی و تخیلی دانست. متن یادداشت در پی می آید:
در پی اعلام نام من، محمدصدیق کبودوند، در لیست نامزدهای جایزه صلح نوبل سال ۲۰۱۱، مجموعه ای از رسانه های جاعل و مروج دروغ و فریب و آپارتاید بطرز خشمناکی، من و خانواده ام و اعضای سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان را مورد هجمه و حمله و اتهام زنیهای جدید قرار داده اند. این رسانه ها با زیرپاگذاشتن هرگونه اصول و موازین اخلاقی با تهمتهای ناروا و دروغ پردازی و در عالم تخیل، مرا نه به عنوان کوشنده حقوق بشر، بلکه وصل به احزاب و گروه های سیاسی و حتی مسلح معرفی نموده اند. این رسانه ها با آن که به دستگاه های امنیتی و اطلاعاتی و قضایی نزدیک اند، اما حتی زحمت یک تحقیق کوچک درباره مورد اتهامی و محکومیت من، از دستگاه های مزبور را به خود نداده اند. به باور من رسانه هایی که شخصیت و حیثیت و شرافت مردم را به آسانی به بازی می گیرند، خود فاقد حیثیت، آبرو و اخلاق و وجدان اند. البته من فکر می کنم آنچه که آنها را به هول و هراس و دروغ پردازی بیشتر وادار نموده وحشت از احتمال تعلق جایزه صلح نوبل به یک کرد و یک ایرانی زندانی مواضع حقوق بشر است. من فقط یک کوشنده حقوق بشرم و مردم مرا به این عنوان می شناسند، اما از روزنامه ها و رسانه هایی که مسئولان و اربابانشان خود از سرکوبگران و شکنجه گران و ناقضین و پایمال کنندگان حقوق مردم ایران و حقوق بشرند، انتظاری بیش از آن نباید داشت. اربابهای مجموعه رسانه های دروغ و فریب و آپارتاید شاید حق دارند مرا مدافع حقوق بشر نشناسند، آنها احتمالاً کسانی چون سرکوب کنندگان مردم ایران، مردم کرد، مردم ترک، عرب، بلوچ و ترکمن را مدافع حقوق بشر می دانند. آنها همان گونه که پدیدآورندگان جنایات هولناک روستاهای قارنا و قلاتان در کردستان را واجد [شرایط] دریافت مدال می دانند، فرمان دهندگان و عاملان کشتار جمعی هزاران زندانی سیاسی در سال ۱۳۶۷، تروریستهای دولتی و ترورکنندگان رهبران اپوزیسیون در داخل و خارج از کشور، آمرین و عاملین قتلهای زنجیره ای و ناپدیدکنندگان فعالان سیاسی و مدنی و مذهبی، سلب کنندگان آزادیهای مردم و متجاوزان به حقوق و آزادیهای سیاسی و مدنی و ناقضین حقوق بشر، گروگانگیران آزادی و امنیت فردی و انسانی مردم ایران و تیر خلاص زنهای تیرباران شدگان سیاسی، تروریستهای دولتی و شکنجه گران را شایسته دریافت جایزه صلح نوبل می دانند. اگر چنین است این گوی و آن میدان.
تهران- زندان اوین
