جنگ با آمریکا و اسرائیل و دفاع از ایران، بله، وظیفه نظامیان و سربازان است؛ اما کودکان نه سربازند و نه باید قربانی تصمیمهای بزرگسالان شوند.جای کودک، میدان جنگ نیست؛ جای او کلاس و زمین بازی است.
کودک باید در آرامش پرورش یابد، نه در میان ترس و خشونت.
مسئولان محترم، اینکه از نوجوان ۱۲ یا ۱۳ ساله انتظار نقش امنیتی داشته باشید، نه دفاع از وطن است و نه وطندوستی؛ این سوءاستفاده از بیپناهترین و بیدفاعترین قشر جامعه است.
دفاع از کشور باید بر دوش کسانی باشد که آموزش دیدهاند، انتخاب کردهاند و توانِ آن را دارند؛ نه بر شانههای نحیف کودکانی که هنوز طعم زندگی را نچشیدهاند.
دفاع از ایران، با نابود کردن کودکیِ کودکانش معنا ندارد. ایرانِ قوی از دلِ مدرسهها و ذهنهای آزاد ساخته میشود، نه از کودکانی که زودتر از زمانشان به میدان کشیده شدهاند.
پس از زخمِ کودکهمسری بر پیکر دختران، حالا به سربازکودکیِ پسران رسیدهاید؟
کودک ۱۲ ساله باید در مدرسه باشد، نه در خیابان و مأموریت. باید آینده بسازد، نه اینکه قربانی تصمیمهای نابجای شما شود.
این دفاع از ایران نیست؛ این خیانت به آینده ایران است. کودکان جانشین بزرگسالان نیستند.کودکان ابزار نیستند.کودکان آیندهاند!
به آینده ایران احترام بگذارید؛ همین امروز این مسیر خطرناک را متوقف کنید. بگذارید کودکان، کودک بمانند؛دفاع از کشور را به نظامیان بسپارید! کار را به کاردان بسپارید.
بگذارید کودکان، کودکی کنند!
زری
