سخن آغازین
این شماره از گاهنامه، روایتی است از صداهایی که در حاشیه نماندند؛ از زنانی که در برابر جنگ، خشونت، تبعیض و خاموشی ایستادند و از حق خود برای سخن گفتن، زیستن و ساختن جهانی انسانیتر دفاع کردند.
در صفحات پیش رو، از زندگی و اندیشهٔ زنانی میخوانیم که هر یک به شیوهای مرزهای زمانهٔ خود را به چالش کشیدند؛ از امیلی گرین بالچ و جین هالبواکس که صلح را نه رؤیایی دوردست، بلکه مسئولیتی اجتماعی میدانستند، تا فروغ فرخزاد که با صدای منحصربهفرد خود راهی تازه برای بیان تجربهٔ زنانه گشود. این شماره همچنین به زنانی میاندیشد که در سایهٔ جنگ، ناامنی، فقر و ساختارهای نابرابر، بیش از دیگران هزینه میپردازند؛ زنانی که گاه نخستین قربانیان بحرانهای اقتصادیاند و گاه قربانی خشونتی که هنوز در پوشش سنت، فرهنگ یا ضرورتهای اجتماعی توجیه میشود.
در جهانی که همچنان با جنگ، آوارگی، افراطگرایی و نابرابری دستوپنجه نرم میکند، بازخوانی تجربهٔ زنان تنها یک ضرورت تاریخی نیست؛ تلاشی است برای فهم بهتر جامعه و آیندهای که میخواهیم بسازیم. از هشتم مارس در سایهٔ جنگ تا مبارزه با کودکهمسری، از دفاع از آزادی تا مطالبهٔ صلح، همهٔ این موضوعات به یک پرسش مشترک بازمیگردند: چگونه میتوان جهانی عادلانهتر و انسانیتر ساخت؟
در میان این روایتها، یاد رها نیز حضور دارد؛ دختری که رویاهایش پیش از آنکه فرصت شکوفایی پیدا کنند، با گلوله خاموش شد. نام او تنها یادآور یک سرنوشت فردی نیست، بلکه نمادی از زندگیهایی است که در سایهٔ خشونت، سرکوب و ناامنی ناتمام میمانند. یادآوری رها، یادآور این حقیقت است که پشت هر آمار و هر خبر، انسانی با آرزوها، امیدها و آیندهای ازدسترفته وجود دارد.
آنچه پیش روی شماست، مجموعهای از روایتها، تأملات و پرسشهاست؛ تلاشی برای شنیدن صداهایی که گاه نادیده گرفته شدهاند و برای یادآوری اینکه صلح، آزادی و برابری مفاهیمی جدا از زندگی روزمره نیستند، بلکه در سرنوشت انسانها و انتخابهای ما معنا پیدا میکنند.
امیدواریم این شماره فرصتی برای اندیشیدن، گفتوگو و بازنگری در برخی از بدیهیترین تصورات ما دربارهٔ جنگ، صلح، آزادی و جایگاه زنان در جهان امروز باشد.
برای خواندن شمارهٔ ۲ گاهنامهٔ زنان، روی لینک زیر کلیک کنید
شماره ۲ گاهنامه زنان زمستان ۱۴۰۴
