در این روزهای تلخ، همهی ما سوگوار جانهای عزیزی هستیم که در دیماه تاریک ۱۴۰۴ از دست دادهایم. با همهی خستگیها و سوگواریها اما، بدنهی دانشجویی ایران هرگز خاموشی نمیپذیرد. دستور کار روشن است: سوگواری میکنیم، ولی عقب نمینشینیم. هیچچیز را از یاد نمیبریم و با تنها سرمایههایی که داریم، زندگیها و جمعهایمان، بیوقفه و قدمبهقدم به مقاومت ادامه میدهیم.
قدم اول مراقبت از خانهمان، دانشگاه، است. زمزمههایی دربارهی مجازی شدن کلاسها در ترم آینده به گوش میرسد، درحالیکه آموزش حضوری حق مسلّم ماست. دانشگاه خانهی دانشجویان است و ما از خانهمان پا پس نمیکشیم. اجازه نمیدهیم شعلهی دانشگاه خاموش شود. برای سوگواری و هر کنش دیگری، به کنار هم بودن در دانشگاه نیاز داریم؛ قدرت ما در جمع بودن است.
ما بهجد در برابر هر تصمیمی برای برگزاری مجازی کلاسهای ترم پیشرو ایستادهایم. از همهی دانشجویان، استادان، پژوهشگران و همهی آنها که دل در گرو علم و دانشگاه دارند دعوت میکنیم به کارزار «درخواست برگزاری حضوری کلاسهای دانشگاه در نیمسال دوم تحصیلی ۰۴–۰۵» بپیوندند:
