از مادران میدان دومایو آرژانتین تا مادران پارک لاله

من درد مشترکم، مرا فریاد کن

پس از جنبش سال 88 و جان باختن عده ای ازجوانان میهن مان دراعتراضات خیابانی ویادر شکنجه گاه کهریزک، مادران داغدار که در آن روزهای دشوار و تحمل درد و رنج با یکدیگر آشنا شده بودند، در روز شنبه ششم تیرماه در پارک لاله تهران گرد هم آمدند و ضمن ابراز همدردی با یکدیگر یاد فرزندان دلبندشان را گرامی داشتند، و قرارشد روزهای شنبه ساعت 5 بعدازظهر در پارک لاله گرد هم آیند پس از مدتی مامورین امنیتی با دستگیری و ضرب و شتم مادران از تجمع آنان جلوگیرکردند، اما مادران نیز مقاومت کرده، و با شیوه های دیگر به تجمع خود ادامه دادند. مادران بجای تجمع در داخل پارک، در اطراف پارک به راه پیمایی می پرداحتند و یا در منازل یکدیگر جمع می شدند. امسال که  نهمین سال آعاز فعالیت مادران پارک لاله است، مادران همچنان فعالند و همواره با صدوراعلامیه هایی  از زندانیان سیاسی حمایت کرده و موارد نقض حقوق بشر را محکوم می کنند.  

مادران ستمدیدەای که در کشورهای دیکتاتورزده  فرزندان خود را دراه آزادی و عدالت از دست داده اند، در سخت ترین شرایط همواره برای دادخواهی فرزندانشان بپاخاسته اند، در زمان رژیم گذشته نیز مادران و همسران با تمام سختیها و تهدیدها برای دادخواهی فرزندان و همسرانشان تلاش می کردند، مادران زنده یادان جزنی و حکمت جو از جمله این مادران بودند.

جنبش مادران که برای اولین بار در جهان  وازطریق رسانه های گروهی شناسانده شد، جنبش مادران آرژانتینی بود. در پی کودتای ارتش آرژانتین در سال 1975  دیکتاتوری هار و جنایتکار ژنرالها بر کشور آرژانتین سیطره یافت و اعضای احزاب چپ ومترقی، آماج تهاجم وحشیانه قرار گرفتند و هزاران مبارز مفقودالاثر شدند. این دوران سرکوب 7 سال طول کشید. مادران رنج دیده ای که عزیزانشان مفقود شده بودند بمدت 7 سال در میدان دومایو بوینوس آیرس با روسری سفید و با در دست داشتنن عکسهای فرزندانشان می ایستادند، وخواهان دادخواهی و آگاهی یافتن از سرنوشت فرزندانشان بودند. پلیس فاشیست آرژانتین آنان را مورد ضرب و شتم قرار می داد و ژنرالهای مستبد آنان را دیوانگان میدان دومایو می نامیدند، آما مقاومت آنان در این سالهای سیاه آنان را به نماد مقاومت و الگویی برای مادران جهان  تبدیل کرد. مادران آرژانتین در گردهماییهای خود همواره این سرود را بیاد فرزندانشان می خواندند.

صدای تپش قلبشان را می شنویم 

صدای خنده شان در باد

و اشک شان را با باد و باران می بینیم

صدای قلب شان را می شنویم

در ترکیه نیز پس از کودتای ارتش درسال 80 که هزاران نفر از مبارزین کرد و ترک کشته و مفقودالاثر شدند، مادران فرزند از دست داده در شهرهای بزرگ ترکیه بە رهبری آزاده زنی بنام امینه آچاک نیز اعتراض خودرا در میدانها آعاز کردند. آنان نیز از سوی شبه فاشیستهای ترکیه مورد تهاجم قرار گرفتند، اما همچنان به مبارزه خود برای دادخواهی فرزندانشان ادامه می دهند  .

در خارج از کشور نیز در کشور آلمان در دو شهر دورتموند و هامبورک مدت 9 سال است که جمعی از فعالین سیاسی ایرانی که بیشتر مادران هسنتد در حمایت از مادران پارک لاله در مرکز شهر در روزهای شنبه تجمع می کنند و با در دست داشتن پلاکاردها و توزیع اعلامیه های توضیحی در باره مادران پارک لاله و جمع آوری امضا، حمایت خودرا از مادران پارک لاله ادامه می دهند.

مادران پارک لاله ومادران خاوران نمادی از مهر ومقاومت زنان ایران هستند، اما دریغا مادران بیشماری نتوانستند دادخواهی فرزندانشان را شاهد باشند. امیدواریم مادران داغدار رامین، زانیار و ستار و هبت و هزاران مادر ستمدیده دیگر شاهد اجرای عدالت باشند.

باش تا نفرین دوزخ از تو چه سازد

که مادران سیاهپوش

داغداران زیباترین فرزندان آفتاب و زمین

هنوز سر از سجاده ها برنگرفته اند.                                                                                                                                                                                                                                                                                       

 

افزودن نظر جدید