علی پورنقوی

این یادداشت تکراری نیست!

مرکب یادداشت قبلی این نشریه هنوز خشک نشده است! در آن یادداشت نسبت به اظهارات بی مسئولانۀ خامنه ای و محمدعلی جعفری، فرماندۀ سپاه، دایر بر آمادگی جمهوری اسلامی برای کمک به "مقابله با استکبار در هر جا که نیاز باشد" و مشخصاً "اعزام مستشار نظامی به یمن در صورت درخواست حوثی ها" هشدار داده شده است. در این فاصلۀ کوتاه محمدعلی جعفری به ابعاد اظهارات بی مسئولانۀ خود دامن زده و از "شکل گیری هسته‌های مقاومت مسلحانه در کشورهای منطقه و حلقه‌های کوچک مقاومت در دیگر کشورها" و این که "در آینده نزدیک شاهد تأثیرگذاری آنها خواهیم بود" گفته است.

پارادوکس محمد بن سلمان

رویدادهای جاری در عربستان مجموعه ای است سخت متناقض و مشتمل بر رویدادهائی از سوئی جنایت بار، خطرناک، شتابزده، ماجراجویانه، و از سوی دیگر امیدبخش و اصلاحی. این مجموعه متناقض می تواند به قضاوتها و موضعگیری های یکجانبه ای نسبت به وضع جاری بیانجامد. به ویژه جامعۀ سیاسی ایران در معرض چنین قضاوتها و موضعگیریهای یکجانبه نسبت به روند جاری در عربستان ست؛ بخشی در تأثر از رقابت سنگین بین عربستان و جمهوری اسلامی برای کسب هژمونی منطقه ای،...

عدالت تاریخی، عدالت حقوقی

امروز دیوان کیفری بین المللی، حکم خود را در مورد راتکو ملادیچ، فرمانده سابق صرب‌های بوسنی، صادر کرد و نامبرده را به جرم نسل کشی به اشد مجازاتی که این دیوان می شناسد، یعنی به حبس ابد، محکوم کرد. راتکو ملادیچ که به عنوان "قصاب بوسنی" شناخته می‌شود، زمان قتل عام سربرنیتسا و محاصره سارایوو در سال 1995 فرمانده نیروهای صرب بوسنی بود. در این قتل عام و محاصره بیش از ده هزار نفر جان خود را از دست دادند.

روزنه ای از تنش زدائی؟

 

دیروز، جمعه 17 نوامبر، این ابتدا عادل جبیر، وزیر امور خارجۀ عربستان، بود که در انبوهی از تهدید و تهمت اعلام کرد که "عربستان به دنبال جنگ با ایران نیست". مصاحبه گر بی.بی.سی. تا این جمله را از زبان جبیر بشنود، مجبور شد سه بار سؤال خود را که "آیا احتمال درگیری نظامی بین ایران و عربستان وجود دارد؟"، تکرار کند. روشن است که در حاکمیت عربستان در این باره مواضع متفاوتی وجود دارند.

مجلس در کار تکمیل آپارتاید مذهبی

چنان که رسانه ها خبر می دهند، به دستور علی لاریجانی کارگروهی در مجلس تشکیل شده است تا تبصرۀ 1 مادۀ 26 قانون انتخابات شوراهای شهر و روستا را "اصلاح" کند. به موجب این تبصره اقلیتهای دینی شناخته شده در قانون اساسی به جای اسلام باید به اصول دین خود اعتقاد و التزام عملی داشته باشند.

بخوان سپاه؟

30 اکتبر، محمد باقری رئیس ستادکل نیروهای مسلح ایران، در همایش ملی پدافند غیرعامل اظهار کرده که "... این تصمیم جمهوری اسلامی است که محدودیت‌هایی را در موضوع هسته‌ای بپذیرد تا تحریم‌های مرتبط با این حوزه برداشته شود، اما اگر این تحریم‌ها به بهانه‌های دیگری برگردد تصمیم نظام آن خواهد بود که ماندن در برجام معنایی نخواهد داشت." او جای تردیدی در بارۀ معنای "بی معنا" باقی نگذاشته و افزوده است: "... اگر تحریم‌ها برگردد خروج ما از برجام قطعی خواهد بود."

سهمگین‌تر از آپارتاید

به دنبال احمد جنتی که پیشتر به دفاع از لغو عضویت سپنتا نیکنام، منتخب شورای شهر یزد، برخاسته بود، امروز محمد یزدی نیز به دفاع از این اقدام برخاست و این استدلال را تکرار کرد که "اگر جایی اکثریت قریب به اتفاقشان مسلمان باشند، غیر مسلمان نمی‌تواند برای آنها تصمیم بگیرد."

مقدمتاً این کراهت و شناعت آپارتاید مذهبی است که در اظهارات یزدی توجه را جلب می کند، که البته نه نخستین بار است که از امثال او شنیده می شود و نه کریه ترین و شنیع ترین مورد است. این آپارتاید مذهبی بنیان اندیشۀ بخش اعظم "فقها"ی حی و حاضر در حاکمیت جمهوری اسلامی است.

تداوم برنامۀ هسته ای با کدام منطق؟

ترامپ، علیرغم وعدۀ انتخاباتی اش دایر بر این که برجام را پاره خواهد کرد و رجزخوانی های بعدی اش در این باره، چنین نکرد. به نظر می رسد او اکنون، خواه شخصاً و خواه به عنوان جزئی از یک دستگاه حاکمه، درک روشنتری از معادلات جهانی یافته و متوجه شده است که نمی تواند چندان هم بی‌گدار به آب بزند. این درک روشنتر از تعادل کنونی موجبی است که ترامپ "صعود به پائین " را آغاز کند.

تصمیم دوپهلوی ترامپ

دیروز، جمعه 13 اکتبر، ترامپ با پرهیز از اعلام پایبندی ایران به توافق برجام، "استراتژی جدید" دولت خود را نسبت به ایران و توافق برجام اعلام کرد. این استراتژی جدید، در تفسیر عملی کوتاه مدت از آن، جز این نیست که ترامپ با پرهیز از اعلام پایبندی ایران به برجام، تواماً از پایان دادن به "طرفیّت" امریکا در این توافق نیز پرهیز کرده و این تصمیم را به کنگرۀ امریکا سپرده است.

در معنای استراتژی

به احتمال قوی نتوان روزی را همچون امروز، دوشنبه 9 اکتبر 2017، در تاریخ یافت که در آن این همه همزبانی جهانی – داخلی و خارجی - علیه مقام نخست کشوری ابراز شده باشد، تا چه رسد به آن که مقام نخست کشور مورد نظر رئیس جمهور امریکا باشد و موضوع همزبانی هم توافق هسته ای ایران با 5 + 1، که به برجام شناخته شده است.

صفحه‌ها

اشتراک در RSS - علی پورنقوی