به بهانه اعدام صدام

سى ام فروردين سال ١٣۶٠، در سالروز شهادت زنده ياد بيژن جزنى و ياران، سازمان ميتينگى را در بهشت زهرا ترتيب داده بود. پس از سخنان رفيق جمشيد طاهرى پور، ازاجتماع‌کنندگان دعوت شد تا با رفتن به قطعه شهداى جنگ ياد همه جانباختگان در راه ايرانى آزاد و آباد گرامى داشته شود. در طول مسير بين ٢ قطعه، شعارهايى نيز دررابطه با آن روز و فضاى آن روز داده مى‌شد. براى چند دقيقه سکوتى در سراسر صف راه‌پيمايان برقرارگشت؛ در اين حال، شعارى در ذهن من نقش بست که پيش از آن در هيچ جا مطرح نشده بود. تحت تاثيرخيل عظيم شهداى جنگ، با تمام وجود فرياد کردم: "امپرياليسم مرگت باد- صدام حسين ننگت باد" و جمعيت نيز با شنيدن آن با من هم صدا شد و چند بار آن را تکرار کرد.
آرزوى من براى نابودى امپرياليسم، نفرت مرا از هر آن کس و هر آنچه که موجب اين جنگ بود، بازتاب مى‌داد؛ چه انحصارات بزرگ نفتى و چه انحصارات بزرگ اسلحه‌سازى و تجارت سلاح. ..؛ صدام حسين ننگت باد نيز به صدام و صدام حسين‌هايى مربوط مى‌شد که مجريان طرح‌هاى ضد بشرى و جنگ‌طلبانه اين انحصارات بودند. جالب اما مقايسه سرنوشت پينوشه با صدام است که يکى تا آخرعمر خودش از حمايت انحصارات مالى و نظامى برخوردار بود و ديگرى مورد غضب قرار گرفت.
اکنون با نگاهى دوباره به اين شعار مى‌بينم که مرگ نصيب صدام شد و ننگ مرگ او نصيب انحصارات.
ترديدى نيست که صدام جنايت‌کار بود و شايسته مجازات، اما مجازات اعدام وى آن چيزى نبود که مى‌توانست در اين برهه از زمان، کمکى باشد به روشنگرى و تقويت دوستى ميان انسان‌ها و ايده احترام به انسان و هر آن چه انسانى است. پس از ديدن دوباره عکس‌هاى اعدام زنده‌يادان علی‌احسن ناهيد و شهريار ناهيد و همرزمان در فرود گاه سنندج، و ديدن عکس‌هاى پرخاطره از زنده‌ياد دکتر نجيب در افغانستان از يک سو و از سوى ديگر ديدن تصاوير اعدام صدام جنايتکار، شعار خود را بدين شکل تغيير دادم:
" حکم اعدام مرگت باد- انحصارات ننگت باد "

٣١ـ١٢ـ٢٠٠٦ 

بخش: 

افزودن نظر جدید